หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 94 เทียบเชิญอีกครั้ง

เทียบเชิญที่ชิงหมินจะต้องเดินทางไปร่วมนั้นมีอยู่จำนวนหนึ่ง โชคดีที่ส่วนใหญ่เป็นเทียบเชิญหลังจากที่เขาจะกลายเป็นฮูหยินใหญ่ของสกุลหวงแล้ว มีเพียงเทียบเชิญเดียวที่เชิญเขาไปเป็นการส่วนตัว นั่นคือเทียบเชิญของพระชายา ซึ่งพระองค์ให้เหตุผลมาในจดหมายด้วย 

อย่างแรก องค์พระชายาต้องการชดเชยเรื่องชาก่อนหน้านี้ที่ชิงหมินเคยมอบให้ระหว่างการเดินทาง และสอง...พระองค์ต้องการที่จะขออภัยชิงหมินที่ทำให้ตกอยู่ในอันตราย ทั้งสองเหตุผลที่น่าเศร้านี้ ชิงหมินไม่รู้ว่านี่เป็นการเชิญเขาไปด้วยเจตนาดีหรือร้ายเลย 

หากผลลัพธ์ไม่ได้ออกมาว่าเขาทำดีเพื่ออาณาจักรหลังจากหลบหนีจากขบวน เชื่อเถอะว่าความตายขององค์ชายในพระครรภ์นี้จะถือเป็นความผิดของเขา

ชิงหมินได้ยินว่าพระชายาเสียบุตรไปเพราะความเครียดและไม่อาจพักผ่อนได้อย่างเพียงพอ พระองค์ย่อมต้องคิดว่าถ้าชิงหมินมีชีวิตอยู่แล้วกลับมาได้ทันเวลา นางจะเสียบุตรไปได้อย่างไร

อ่า....ถึงแม้ว่านี่จะเป็นการคิดไปเองล่วงหน้า ชิงหมินก็ต้องการให้เป็นการคิดมากของเขาคนเดียวเท่านั้น

“คุณชาย....รถม้าพร้อมแล้วขอรับ” ฝูเซ่าที่มีสีหน้าสดใสขึ้นจากเดิมเมื่อเทียบกับชีวิตบนเขาเข้ามาอย่างกระตือรือร้น เขาเห็นว่าคุณชายของตนเองเตรียมตัวพร้อมแล้วเช่นกัน ถึงสีหน้าจะเบื่อหน่าย แต่ก็เป็นคำเชิญที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ

ฝูเซ่าทำได้แค่ให้กำลังใจคุณชายของเขาเท่านั้น หลังจากนี้...ชีวิตของคุณชายคงจะต้องวุ่นวายมากขึ้นกว่าเดิมอีกมาก เมื่อต้องแต่งเป็นฮูหยินใหญ่ของท่านแม่ทัพ ใครบ้างจะไม่อยากส่งเทียบเชิญมา

อีกอย่าง ด้วยเพราะร่างกายของคุณชายเป็นบุรุษ ต่อให้จะงดงามแค่ไหน หรือแม่ทัพใหญ่มีใจต่อเขามากมาย ทว่า...ในจวนของแม่ทัพใหญ่ไม่สามารถปล่อยว่างได้ จำเป็นต้องมีเด็กตัวเล็กๆมากมายวิ่งเล่นในจวน นั่นหมายความว่า...แม่ทัพใหญ่จะต้องแต่งอนุภรรยาหรือภรรยารองเข้ามาในจวนด้วย

การรับมือกับเหล่าสตรีผู้นั้นนับว่าวุ่นวายและเป็นปัญหามาก เขาได้ยินว่าฮูหยินของขุนนางหลายคนแทบจะเป็นโรคปวดหัว กินไม่ได้นอนไม่หลับ มากสุดยังตรอมใจจนตายได้ด้วย เขาไม่อยากให้คุณชายของตนเองต้องมีสถานการณ์เช่นนั้น ยังดีที่คุณชายได้รับสมรสพระราชทาน อย่างน้อยๆ...ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ก็ยังถูกเขาครอบครองจนกว่าชีวิตจะดับสูญ

“วันนี้ต้องเตรียมชาโม่ลี่ฮวาหรือไม่ขอรับ” ฝูเซ่าถามขึ้น หลังจากที่นึกขึ้นได้ว่าพระชายาชื่นชอบชาโม่ลี่ฮวามากขนาดไหน

“ไม่จำเป็น ข้าเพิ่งกลับจากสนามรบ มีเพียงยาพิษติดตัวเท่านั้น”

“คุณชาย!! นั่นไม่ถูกเรียกว่ายาพิษแล้วขอรับ พวกเขาบรรจุลงในตำราว่าเป็นส่วนหนึ่งของการรักษา ภายหน้า..คุณชายอย่าพูดเรื่องที่ฝึกฝนปรุงยาพิษเลยนะขอรับ” ฝูเซ่าเหงื่อแตกพลั่กเมื่อได้ยินคำตอบของคุณชายเขา

ชิงหมินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขารู้ว่าฝูเซ่าคนนี้กังวลอะไรอยู่ และเขาก็ไม่ได้โง่ที่จะเปิดเผยความสามารถที่มี ถึงอย่างนั้น...ความสามารถในการปรุงยาพิษนี้ ชิงหมินไม่คิดจะทิ้งมันไปเช่นกัน 

เขารู้ว่าสถานการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ โดยเฉพาะกับ “ฮูหยิน” ของแม่ทัพใหญ่ 

ตามเนื้อเรื่องแล้ว ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ที่นางเอกได้รับไปนั้นถูกจับจ้องโดยผู้คนมากมายจริงๆ หลายคนต้องการแย่งตำแหน่งนี้เพื่ออำนาจ และหลายคนก็ต้องการมันเพราะชื่นชอบแม่ทัพใหญ่อย่างแท้จริง 

ตอนที่นางเอกแต่งเข้ามา ฐานะของนางไม่เหมาะสม สิ่งนี้ไม่ต่างกับชิงหมินที่เป็นฮูหยินใหญ่จากตระกูลขุนนางระดับต่ำเช่นกัน เขารู้สึกว่าภารกิจที่ซือซือได้รับมาในเนื้อเรื่อง มันกำลังถ่ายทอดลงบนหัวของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

ชิงหมินไม่สามารถทำอะไรอื่นได้มากกว่านี้แล้ว นอกจากจะต้องยอมรับมัน และผ่านมันไปให้ได้ เวลานี้...เขาทำได้เพียงแค่ต้องสังเกตและหลีกเลี่ยงโอกาสที่จะเจอหายนะให้ได้มากที่สุดเท่านั้น

“ฝูเซ่า แล้วตอนนี้ข่าวของซือซือเป็นอย่างไรบ้าง” ชิงหมินอยากจะโยนบทฮูหยินใหญ่คืนนางเอกคนเดิมเสียจริงๆ แต่ข่าวคราวของแม่นางซือซือได้หายไปจากการรับรู้ของเขาแล้ว

บิดาของเขาพูดถึงนางว่านางได้ติดตามคณะพ่อค้าเร่ไปตั้งแต่สงครามเริ่มต้นใหม่ๆ ไม่รู้ว่าไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่ทราบได้ แต่...ความสามารถของนางที่พวกเขารับรู้คือยอดเยี่ยมจริงๆ คราแรก...หากชิงหมินไม่ได้กลายเป็นของแม่ทัพใหญ่ไปเสียก่อน พวกเขายังวางแผนที่จะสนับสนุนการเปลี่ยนข้าวสารให้กลายเป็นข้าวสุก บังคับคนให้แต่งเข้ามาเป็นภรรยาของเจ้าบุตรชายคนเล็กให้เขาสมใจ 

อย่างไร นางก็มีค่าพอที่จะมาเคียงข้างชิงหมินของพวกเขาจริงๆ โชคดีที่ความคิดนั้นไม่ได้ดำเนินไปในขั้นตอนอื่น ไม่อย่างนั้น...ชิงหมินอาจจะกระอักเลือดออกมาแทนก็ได้

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบนางเอกของเรื่อง แต่การที่เขาได้ตำแหน่งฮูหยินใหญ่เช่นนี้ ยังมีโอกาสที่จะเจอทางลง

เขาแค่ต้องโยนตำแหน่งและฐานะให้กับซือซือหลังจากที่เจอนางเท่านั้น ขอเพียงว่านางยังไม่ตายและมีใจมั่นต่อเฉิงเซี่ยของนาง เช่นนั้น...จะมาอยู่เคียงข้างซีเฉิงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เขาที่เป็นบุรุษ มีความสามารถที่เรียกว่าข้อยกเว้นอยู่ เพราะเขาไม่อาจมีบุตรได้ ทำให้ไม่จำเป็นต้องมีคนก่อกวนเขามากเกินไป ขอเพียงซือซือตั้งครรภ์ อำนาจของนางจะต้องสูงขึ้นแน่

ในเมื่อเป็นพระรองที่นอนเล่นอย่างสุขสบายที่จวนไม่ได้ เช่นนั้นก็ขอเป็นฮูหยินผู้จืดจางแล้วก็ค่อยๆหายไปกับเนื้อเรื่องแทน หวังว่าเขาจะไม่โชคร้ายเกินไปที่ความฝันทั้งหมดถูกทำลายนะ....

“ยังเหมือนเดิมขอรับ ไม่เจอตัวเลย” ฝูเซ่าเหลือบมองคุณชาย 

ในความคิดของเขา คุณชายแต่งเป็นฮูหยินให้แม่ทัพใหญ่ดีกว่าการไล่ตามสตรีผู้นั้นเสียอีก ฝูเซ่ารู้สึกว่าคุณชายของเขาเหมาะกับการที่คนอื่นต้องเอาอกเอาใจ มากกว่าต้องไปเอาใจสตรี โดยเฉพาะสตรีที่ไม่เห็นคุณค่า

ตอนที่อยู่ในค่ายทัพอิสระ แม่ทัพใหญ่ดูแลคุณชายดีมากจนแม้แต่เขาก็ยังวางใจ เขายอมรับมาได้สักพักและไม่สงสัยเลยที่คุณชายของเขาจะได้กลายเป็นฮูหยินใหญ่ของผู้อื่น โดยเฉพาะกับหัวหน้ากองทัพอิสระคนนั้น

ความแนบชิดที่เป็นธรรมชาติของพวกเขา เชื่อเถอะว่าคุณชายก็ยังไม่รู้ตัวว่านี่เป็นกรณีพิเศษ

หากเป็นคนอื่นที่เข้ามาแตะเนื้อต้องตัวขนาดนั้น คุณชายของเขาจะยอมหรือ? ดีไม่ดีอาจจะใช้ยาพิษพวกนั้นจัดการคนไปแล้วก็ได้ ตอนที่ถูกอุ้มครั้งแรกยังเข้าใจว่าเป็นงานเร่งด่วน แต่ตอนที่กลับมา...คุณชายของเขาขัดขืนเพียงเล็กน้อย แล้วหลังจากนั้นเป็นอย่างไร?

นอนหลับแนบอกของเจ้าคนตัวใหญ่นั้นมาตลอดทาง ขนาดกินขนมก็ยังกินอยู่บนตักของเขา เหอ เหอ เหอ ผู้คนในกองทัพรู้ทั้งหมดนั่นแหละว่าความสัมพันธ์เช่นนี้เรียกว่าอะไร มีก็แค่คุณชายของเขาเท่านั้นที่ยังไม่ยอมรับมัน

“คุณชาย ตอนนี้คุณชายสนใจที่จะไปพบพระชายาก่อนดีกว่าขอรับ ได้ยินว่าช่วงนี้อาการพระชายาไม่ค่อยดี จากที่ต้องเสียบุตรไป พระองค์ก็เข้าสู่สภาวะมีบุตรยากแล้ว เกรงว่า...จิตใจที่ได้รับกระทบกระเทือนขนาดนี้อาจจะมีปัญหาได้”

“แล้วอย่างไร? ข้าสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้หรือ?”

“คือว่า....ถ้าเราเตรียมชาโม่ลี่ฮวากับชาเหมยกุ้ยฮวาล่ะขอรับ อาจจะช่วยรักษาความรู้สึกของพระชายากลับมาได้ก็ได้” ฝูเซ่าพยายามหาทางออกให้ แต่ชิงหมินทำเพียงยิ้มเยาะเท่านั้น

พระชายาผู้นี้รับผลประโยชน์มากมายไปจากเขา แต่ยามที่เกิดเรื่องก็ละทิ้งเขาอย่างไม่ใยดี หากวันนั้นไม่ใช่เพราะซีเฉิงมาช่วยไว้ เขาก็คงจะตายไปแล้ว วันนี้ยังจะสามารถเรียกร้องให้คนอื่นมารับกรรมแทนตนเองได้ด้วยหรือ?

“ข้าคิดว่าพระชายาคงจะไม่ไร้เหตุผลขนาดนั้น ไปกันเถอะ รีบไปแล้วก็รีบกลับ” ชิงหมินโบกมือ

เขาตรงไปยังรถม้าแล้วรีบออกเดินทางทันที ฝูเซ่าติดตามไปด้วย แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป ตอนนี้ชิงหมินยังไม่ใช่ “ฮูหยินใหญ่ขั้น 1” ดังนั้นเขาจะเข้าไปในเขตพระราชฐานโดยมีบ่าวรับใช้มากมายได้อย่างไร หากเป็นคนตระกูลขุนนางระดับสูงยังได้รับอนุโลมบ้าง

เอาเถอะ เรียกเขามาในตอนนี้ก็ต้องมีเหตุผลของมันอยู่แล้ว

ชิงหมินเดินตามนางกำนัลส่วนพระองค์เข้าไป สายตาและท่าทางของนางกำนัลเหล่านั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า นี่แสดงให้เห็นว่าในตำหนักพระชายานั้นมีสถานการณ์ไม่สู้ดีจริงๆ

“พระชายาเพคะ คุณชายหลี่มาถึงแล้วเพคะ” นางกำนัลร้องบอก ประตูด้านในเปิดออกแทบจะทันที

นางกำนัลจำนวนมากยืนรอรับใช้อยู่เป็นระเบียบ ในขณะที่กลางลานกว้าง พระชายานั่งอยู่กับโต๊ะอาหารที่มีถ้วยชาวางอยู่สองถ้วย คำเชิญนี้...เป็นการเชิญเขามาดื่มชาด้วยกันสองคน

หากผู้อื่นได้รับคำเชิญเช่นนี้คงจะดีใจมากที่ได้เป็นเกียรติอย่างสูง แต่หลี่ชิงหมินไม่ใช่ เขาตรวจสอบทุกอย่างรอบตัวตั้งแต่เดินเข้าไปแล้ว ถึงแม้ว่าสีหน้าของเขาจะอ่อนน้อมและสุภาพ แต่ในความเป็นจริงแล้ว...เขามีความรู้สึกตรึงเครียดอยู่เสมอ

“ถวายพระพรพระชายาพะย่ะค่ะ” หลี่ชิงหมินโค้งคำนับ เขายังไม่ได้เงยหน้าขึ้นเนื่องจากรอให้อีกฝ่ายออกคำสั่ง 

คาดไม่ถึงเลยว่าตั้งแต่เข้าไป เขาก็จะถูกเล่นงานเช่นนี้ ทั้งๆที่พระชายาเห็นแล้วว่าเขาเข้ามา เสียงของนางกำนัลเบาเสียเมื่อไร แต่พระนางก็ยังคงนั่งหันหลัง ทำเป็นปักผ้าอย่างมีสมาธิ ปล่อยให้ชิงหมินก้มหัวอยู่เช่นนั้นจนเกือบ 50 นาที

“พระชายาเพคะ คุณชายหลี่มาถึงแล้วเจ้าค่ะ” นางกำนัลที่อายุมากหน่อยมองชิงหมินด้วยสายตารู้สึกผิด พระชายาปรายตามองนางอย่างคาดโทษ ก่อนที่จะหันมาเจอเขา

“โอ้ มาแล้วหรือคุณชายหลี่ ทำตัวตามสบายได้เลย ไม่ต้องมากพิธีไป” พระนางพูดเช่นนั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทำเหมือนว่าเพิ่งเห็นเขาเดินเข้ามาจริงๆ

“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะพระชายา” ชิงหมินคลี่ยิ้มบางเบา เขายืนอยู่ตรงนั้น เพียงเปลี่ยนจากท่าทางก้มหัวเป็นยืนตรงเต็มความสูง มองไปยังโต๊ะน้ำชาที่ไม่ได้รับเชิญ

คราแรกพระชายายังคงสับสน แต่พระนางก็เข้าใจ มือเรียวบางผายเชิญให้ชิงหมินนั่งลงตรงกันข้าม เขาจึงยอมนั่ง เมื่อเห็นท่าทางระมัดระวังของเขา รอยยิ้มที่แต่งแต้มอยู่บนปากของพระชายาก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นไปอีก

“คุณชายหลี่ คราแรกที่ข้าพบเจ้า ข้าก็รู้สึกถูกชะตากับเจ้าอย่างมาก ข้ารู้ว่าเจ้านั้นเป็นคนฉลาด เช่นนั้นจึงขอให้แต่งตั้งเจ้าเป็นขุนนางระดับกลางในทันที” หญิงงามผู้สูงศักดิ์กล่าวถึงอดีตที่ผ่านไปหลายเดือน แต่ในความทรงจำของทั้งสองคน มันเหมือนเพิ่งผ่านมาเท่านั้น

“เป็นพระมหากรุณายิ่งพะย่ะค่ะ”

“อย่างนั้นหรือ? แต่ข้าเกือบจะได้เสียคนมากความสามารถเช่นเจ้าไปแล้วจริงๆ เดิมทีคิดว่าเจ้าถูกโจรร้ายสังหารไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะโชคดีได้เจอกับแม่ทัพใหญ่กลางทางหลบหนีด้วย”

“นับว่าเทพแห่งความตายยังไม่ต้องการวิญญาณของข้าเท่านั้นพะย่ะค่ะ”

“โอ้ แต่เทพแห่งความตายผู้นั้น...เขาต้องการวิญญาณบุตรชายของข้าน่ะสิ” รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้างาม นางวางมือจากผ้าที่กำลังปักแล้วมองชิงหมินอย่างจริงจัง

“เจ้าลองดูสิ ผ้าปักที่ข้าเตรียมจะทำเป็นชุดหนึ่งปีให้แก่เขา งดงามมากหรือไม่? ข้าแค่กำลังคิดว่าถ้าเขามีโอกาสได้สวมใส่ มันคงจะเหมาะกับเขาอย่างมาก”

“..............” 

“น่าเสียดาย....น่าเสียดายที่วันนั้นเจ้าไม่กลับมา คุณชายหลี่!!”

“ต่อให้กระหม่อมอยากกลับ ก็เป็นเรื่องยากพะย่ะค่ะ ศัตรูมีมากมายเกินไปในตอนนั้น ลำพังแค่กระโดดน้ำหนีได้ก็ลำบากแล้ว”

“เป็นอย่างนั้นหรือ? เช่นนั้น....หลังจากที่เจอกับแม่ทัพใหญ่แล้ว เจ้าไม่รีบกลับหรือ? เหตุใดจึงไปเจอกันที่แดนเหนือได้เล่า” คนซักถามต่อ ในใจของนางน่าจะมีความคิดของตนเองอยู่แล้ว นางกำลังกล่าวหาว่าชิงหมินต้องการละทิ้งพวกนาง!! และทำให้บุตรชายของนางต้องตาย!!

“ต่อให้กระหม่อมอยากกลับ ก็กลับไม่ได้แล้วพะย่ะค่ะ เดิมที...หลังจากที่กระหม่อมหนีไปแล้วพักรักษาตัวจากการบาดเจ็บ ท่านแม่ทัพใหญ่ให้คนกลับมาตรวจสอบ พบว่าขบวนของพระองค์กลับกันไปหมดแล้ว หากไม่ใช่เพราะแม่ทัพใหญ่อาสาที่จะดูแลความปลอดภัยให้หากกระหม่อมเข้าร่วมกับกองทัพ กระหม่อมคงจะถูกทิ้งไว้กลางป่าพะย่ะค่ะ”

ชิงหมินส่ายหน้าเบาๆ คนที่ “ทิ้ง” คนอื่นก่อน มีสิทธิพูดเช่นนี้ด้วยหรือ? แม้ว่าชิงหมินจะรู้ว่ามันเป็นแผนของเขาเอง ทว่า...แผนการหลบหนีเริ่มต้นมาจากการที่องค์รัชทายาทตัดสินใจใช้พวกขุนนางในขบวนเป็นโล่เนื้อไม่ใช่หรือ?

บุตรชายของตนเองตายเพราะ “เครียด” “กังวล” และมี “ภาพที่น่ากลัวติดตา” นี่หรือคือสิ่งที่จะบอกว่าเป็นความผิดของผู้อื่น

จิตใจบอบบางเช่นนี้ ผู้อื่นก็ต้องรับผิดชอบแทน? หากเขาไม่ได้ทำผงชาโม่ลี่ฮวา เช่นนั้นพระนางจะทำอย่างไร? ชะตาชีวิตของบุตรในครรภ์น่ะ...มันจบตั้งแต่ที่มีมารดาอ่อนแอและเห็นแก่ตัวขนาดนี้แล้ว!!

……………………………………….