ตอนที่ 8
สายจากวันสิ้นโลก
[แจ้งเตือน : โฮสต์ลืมเปิดร้านค้าแลกไอเทม]
เสียงระบบดังขึ้นอย่างเฉื่อยชาเหมือนหาวออกมาด้วยซ้ำ ทำเอาไป๋เซี่ยหนิงที่กำลังเกร็งกล้ามท้องอยู่บนเสื่อโยคะถึงกับชะงักเล็กน้อย ก่อนจะปรายตามองเพดานแล้วพึมพำอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ก็ไม่ได้อยากเปิดเท่าไหร่หรอกน่า…”
แม้ปากจะบ่น แต่มือกลับสะบัดขึ้นในอากาศ ทำท่าเหมือนตวัดหางงู เสี้ยววินาทีต่อมา หน้าต่างโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า พร้อมเสียงฟู่แ่เบาราวกับมีงูเลื้อยผ่านพงหญ้า
[ระบบร้านค้า – เปิดใช้งานแล้ว]
หน้าต่างร้านค้าแบ่งออกเป็สามหมวดหลัก โดยแต่ละหมวดถูกล้อมกรอบด้วยลายเกล็ดงูสีทองอมเขียว เงาวับเหมือนมีชีวิต
หมวดแรกเป็รูปกล่องยา ปีศาจงูสาวเคยเห็นสัญลักษณ์นี้ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลสัตว์ เธอกดเข้าไปดู
ด้านในมีรายการหลากหลายซึ่งแต่ละอย่างล้วนเป็ของใช้ในชีวิตประจำวันทั้งนั้น
[กล่องสุ่มอาหาร ราคา 1000 แต้ม
น้ำดื่ม ราคา 500 แต้ม
กาแฟตื่นตัว6 ชั่วโมง ราคา 2000 แต้ม
ยาแก้ปวด ราคา 4000 แต้ม
ชุดลำลอง ราคา 12000 แต้ม
…
…
เซรุ่มรักษาเชื้อไวรัสซอมบี้ ราคา 1000.000.000 แต้ม]
ไป๋เซี่ยหนิงไล่ดูรายการจนตาลาย แล้วก็กดย้อนกลับมาเพื่อเปลี่ยนหมวด
อีกสองหมวดคือหมวดฝึกการต่อสู้และหมวดร้านค้าขายอาวุธ หญิงสาวกดเข้าไปดูรายการหมวดฝึกการต่อสู้ คราวนี้สังเกตเห็นแถบเมนู้าที่มีสองปุ่มเรียงกันอยู่:
[แบบฝึกฝนขั้นพื้นฐาน (มนุษย์ทั่วไป)] | [แบบฝึกฝนขั้นพิเศษ (ผู้มีสายเืพิเศษ)]
เอ๊ะ…ไม่ใช่ให้เธอใช้เองเหรอ ทำไมมีหลายหลักสูตร
“มีแยกให้คนธรรมดาด้วยเหรอ?” เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนจะกดเข้าไปในแบบฝึกฝนพื้นฐาน
หน้าจอเปลี่ยนไปในทันที แสดงภาพอนิเมชันชายหญิงธรรมดากำลังออกกำลังกายอย่างจริงจังในที่พักแคบ ๆ หรือบนดาดฟ้าแต่ละจุด แสดงให้เห็นว่าฝึกได้แม้มีพื้นที่จำกัด
[หมวดฝึกพื้นฐาน – เหมาะสำหรับผู้รอดชีวิตในวันสิ้นโลก]
ท่าหลบหลีกระดับ 1 (ฝึกด้วยพื้นที่ 1x2 เมตร)
ฝึกการขยับตัวหลบการโจมตีแบบเร็วโดยไม่ใช้แรงมาก
ใช้เวลา: 10 นาที
ค่าฝึก: 80000 แต้ม
ท่าปะทะระยะประชิด (มือเปล่า)
สอนการใช้กำปั้น ต่อยศัตรูจุดสำคัญ เช่น ขมับ คาง และใต้ลิ้นปี่
ใช้เวลา: 20 นาที
ค่าฝึก: 200000 แต้ม
การใช้ท่าทางธรรมชาติเป็อาวุธ (ฝาขวด, หิน, ไม้กวาด)
เสริมทักษะในการใช้ของรอบตัวเป็เครื่องมือป้องกันตนเอง
ใช้เวลา: 30 นาที
ค่าฝึก: 300000 แต้ม
การควบคุมจังหวะหายใจภายใต้ความกลัว
ใช้ฝึกสำหรับสถานการณ์กดดันสูง เช่น ถูกซอมบี้ล้อม
ใช้เวลา: 15 นาที
ค่าฝึก: 150000 แต้ม
ไป๋เซี่ยหนิงเพ่งดูรายการด้วยสีหน้าจริงจัง พลางหยิบเครื่องคิดเลขในโทรศัพท์มือถือมาคำนวน
โอ้! ์ จะเอาชีวิตรอดให้ได้ยาวนานนี่ไม่ต้องให้เธอโด่งดังทะลุจักรวาลไปเลยเหรอ ข้าวของแต่ละอย่างนี่แพงเสียจนอยากหลังน้ำตา หญิงสาวมองแต้มชื่อเสียงที่ตัวเองมีอยู่น้อยนิดตอนนี้แล้วก็ถอนหายใจ ดูเหมือนจะซื้อข้าวกล่องได้สิบกว่ากล่องเอง หากกินสามมื้อต่อวัน ไม่ใช่ว่าอยู่ได้ไม่ถึง 4 วันก็ต้องหิวตายแล้วหรอกเหรอ
แล้วอีกหมวดนั่นคือร้านขายอาวุธ ขอร้องล่ะ อย่าแพงนักเลย ไม่อย่างนั้นเธอคงจะทำได้แค่ขังตัวเองอยู่ในบ้านรอวันตายอย่างเดียวแล้ว
หญิงสาวกวาดตาดูรายการอาวุธอย่างรวดเร็ว
[หมวด: ร้านค้าระบบ (ใช้แต้มชื่อเสียงแลก)
???? ระดับพื้นฐาน (มือใหม่ – ราคาต่ำ)
1. มีดปลายแหลมขนาดพกพา – พกง่าย เหมาะสำหรับการโจมตีจุดสำคัญ ราคา 2000 แต้ม
2. กระบองไม้สั้น – เหมาะกับการซ้อมหรือป้องกันตัวเบื้องต้น ราคา 3000 แต้ม
3. เสียมขุดดินแบบพับได้ – ดัดแปลงใช้เป็อาวุธได้ดีในพื้นที่จำกัด ราคา 4000 แต้ม
4. ไม้เบสบอลหุ้มเทป – ทำลายกระดูกได้ถ้าฟาดแรงพอ ราคา 5000 แต้ม
5. ขวานปิคนิค – เบาแต่คม เหมาะกับการโจมตีฉับไว ราคา 7000 แต้ม
???? ระดับกลาง (ฝึกฝนแล้ว – ราคาปานกลาง)
6. มีดพร้าแบบทหาร – คม หนัก ปรับสมดุลน้ำหนักมาเพื่อการต่อสู้ ราคา 5000 แต้ม
7. ขวานสองคม – เน้นแรงฟัน ใช้แรงเยอะแต่ทำลายรุนแรง ราคา 10000 แต้ม
8. ท่อนเหล็กเสริมแรง (แบบปรับความยาวได้) – เหมาะกับผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ ราคา 12000 แต้ม
9. ปลายหอกสั้น – เหมาะสำหรับแทงระยะประชิดในสถานการณ์คับขัน ราคา 15000 แต้ม
10. แส้โซ่ – ใช้ยาก แต่ควบคุมพื้นที่ได้ดีมากในระยะวงกว้าง ราคา 18000 แต้ม
???? ระดับสูง (ผู้ใช้มีทักษะ – ราคาสูง)
11. ดาบโบราณผสมโลหะิญญา – ความคมระดับตัดกระดูกในทีเดียว ราคา 50000 แต้ม
12. ง้าวงูเงา – อาวุธเฉพาะสำหรับผู้มีสายเืพิเศษหรือมีความคล่องตัวสูง ราคา 70000 แต้ม
13. ดาบสองมือเสริมระบบสั่นะเื (ไม่ใช้พลังงาน) – ใช้แรงเหวี่ยงทำให้ฟันลึก ราคา 100000 แต้ม
14. ขวานคู่โยนกลับได้ – เหมาะกับการต่อสู้ที่ใช้การโยนแล้วเรียกกลับ ราคา 150000 แต้ม
15. กรงเล็บเหล็กแบบปีศาจ – ใช้สวมมือ เสริมพลังโจมตีด้วยความเร็ว ราคา 200000 แต้ม
อันสุดท้ายน่าสนใจ แต่ว่าไป๋เซี่ยหนิงจะต้องติดฮอตเสิร์ช ขึ้นเทรนด์อีกกี่ครั้งกัน แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว
แล้วไอ้ปุ่มตรงกลางรูปโทรศัพท์นี่คืออะไร หญิงสาวรู้สึกสงสัยมาก เธอเอ่ยถามระบบด้วยความตื่นเต้น
[นั่นคือการต่อสายวิดีโอคอลกับผู้ใช้ระบบในอีก50 ปีข้างหน้า]
ฟังแล้วไป๋เซี่ยหนิงรู้สึกตื่นเต้นมาก เธออยากรู้เหลือเกินว่าตนเองในวัย 70 นั้นใช้ชีวิตอย่างไร และคงจะดีมากหากเธอในอนาคตจะช่วยเหลือเธอโดยการบอกเื่ราวสำคัญๆ ทำให้เธอสามารถเกาะกระแสสังคมขึ้นเทรนด์ได้ง่ายขึ้น
มือเรียวรีบยื่นออกไปกดปุ่มโทรออก เธอรอรับสายจากอนาคตด้วยความตื่นเต้น
ไม่นานนัก ภาพหน้าจอก็เปลี่ยนไป กล้องฝั่งโน้นกระตุกเบา ๆ ก่อนที่ใบหน้าซีดเซียวของเด็กชายวัยราวสิบสามปีจะโผล่ขึ้นมา
เขาผอมมาก ดวงตาดำขลับลึกโหลเพราะอดนอน ผมยุ่งเหยิงเหมือนไม่ได้หวีมาหลายวัน ใต้ตาบวมแดงจากการร้องไห้ ใบหน้าขาวคล้ำด้วยฝุ่น เขามีคิ้วเข้มเหมือนคิ้วของเซี่ยหยวน มีริมฝีปากบางได้รูปที่ดูคล้ายไป๋อวี้เหม่ยจนน่าประหลาดใจ
ทั้งสองจ้องหน้ากันผ่านหน้าจอด้วยความงุนงง—เธอไม่รู้ว่าเขาเป็ใคร เขาเองก็ดูอึ้งกับใบหน้าของเธอ
ทันใดนั้น...
“พี่ครับ! ฮึก… ช่วยผมด้วย…”
เสียงสะอื้นะเิออกมาทันทีที่เด็กชายเห็นสีหน้าท่าทางใจดีนิดหน่อยจากปลายสาย
“ผมติดอยู่ที่นี่สองวันแล้ว ผม…ผมไม่มีอะไรกินเลย ฮือ… ผม…กลัวมาก”
เสียงเขาสั่นเทา มือเล็ก ๆ สั่นระริก กอดเข่าตัวเองไว้ราวกับพยายามให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายตัวเอง
…
“ช่วยบ้าช่วยบออะไร ฉันจะเหาะไปช่วยนายได้ยังไง เราอยู่ห่างกันตั้ง50ปี นายบอกฉันสิ จะให้ช่วยยังไง!” เสียงเธอแหวขึ้น ทั้งใ ทั้งรำคาญ และ...หวั่นไหว
เมื่อถูกไป๋เซี่ยหนิงะเิอารมณ์ใส่ เด็กน้อยก็เงียบเสียงทันทีราวกับถูกกำปั้นอุดปาก
“ผม…”
“ทำไมระบบมันมาอยู่กับนายได้ล่ะ มันควรเป็ของฉันสิ นายเอาฉันไปไว้ที่ไหนวะ ตอบมาเดี๋ยวนี้นะ อย่ามาแกล้งตาย”
[ไม่มีบันทึกจากฝั่งนี้ เนื่องจากเหตุการณ์ยังไม่เกิดขึ้น]
[มีบันทึก แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้พูด]
ไป๋เซี่ยหนิงโมโหจนจะพ่นพิษใส่ระบบแล้ว น่าเสียดายที่เธออยู่ในร่างมนุษย์ไม่เหลือพิษให้พ่นอีกต่อไป
“นายหลอกฉัน นายบอกว่าถ้าฉันทำภารกิจสะสมชื่อเสียงไปกอบกู้โลกได้ นายจะให้ฉันแก้แค้น นายจะให้ฉันอาบเืของเหยียนหลัว แต่ตอนนี้ระบบกลับไปอยู่ที่ใครก็ไม่รู้แล้วฉันจะไปกอบกู้โลกได้ยังไง ไหนล่ะเืของไอ้งูเวรนั่น นายหลอกฉัน!” ปีศาจงูะโเสียงดังราวกับจะคลุ้มคลั่งในนาทีต่อมา
“ใจเย็นๆ ก่อนนะครับพี่ บางที…พี่อาจจะทำภารกิจจากฝั่งพี่เสร็จแล้วก็ได้” น้องชายตัวน้อยพยายามเอ่ยปลอบเสียงแ่ ทั้งร่างสั่นเทิ้มเพราะััได้ถึงพลังงานปีศาจจากอีกฝ่าย
“ไม่คุยแล้ว! อารมณ์เสีย! จะไปไหนก็ไปไป๊!” เสียงหวานที่แฝงด้วยกร้าวแข็งะโใส่หน้าจอ ก่อนมือเรียวจะกดตัดสายอย่างไม่ลังเล
เสียง "ติ๊ด" ดังชัดเจนในความเงียบของห้อง และความเงียบก็กลายเป็พายุที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งบ้าน
เสียงร้องโวยวายอย่างหัวเสียของคุณหนูคนใหม่ดังก้องไปทั่วเรือนหลัก ปะทะกับผนังหินอ่อนและกระจกใสจนก้องสะท้อนอย่างกับอยู่ในถ้ำั
แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปดู
เหล่าคนรับใช้ พ่อบ้าน แม่บ้าน แม้แต่บอดี้การ์ดก็ได้แต่สบตากันเงียบ ๆ แล้วแกล้งเดินไปทำงานอย่างขะมักเขม้น
พวกเขาได้รับคำสั่งเด็ดขาดจาก เซี่ยไห่เฉิง — “ไม่ว่าจะเกิดเื่อะไร อย่าเข้าไปยุ่งกับคุณหนูคนนั้น ขอแค่เธอไม่หนีออกจากบ้านก็พอ”
คำสั่งที่ดูไร้เหตุผล แต่เปี่ยมด้วยแรงกดดันชนิดที่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม
แม้แต่คุณหนูไป๋อวี้เหม่ย กับคุณชายเซี่ยหยวน—ผู้เป็สายเืแท้ ๆ—ก็เหมือนจะ ‘ทำใจ’ กับความแปลกประหลาดของคุณหนูคนนี้ได้อย่างรวดเร็ว
จากความสงสัย กลายเป็เมินเฉย
จากความรำคาญ กลายเป็มองผ่าน
ดังนั้น...เสียงกรีดร้องอาละวาดในวันนี้ ก็เหมือนแค่เสียงนกร้องตอนเช้า
ไม่มีใครหันไปมอง ไม่มีใครคิดจะหยุด
ปล่อยเธอไปเถอะ
ปล่อยให้คุณหนูปีศาจ... ะเิพลังงูต่อไปอย่างเงียบงัน
ทางฝั่งของอีกห้าสิบปีข้างหน้า...
ในห้องใต้ดินที่เกือบพังครึ่งหนึ่ง เด็กชายคนหนึ่งนั่งพิงกำแพงอย่างเงียบงัน แสงจากหน้าจอระบบที่ลอยอยู่ตรงหน้าคือสิ่งเดียวที่ยังให้ความรู้สึกว่า "เขายังมีชีวิตอยู่"
ติ๊ง! — ร้านค้าอัปเดตแล้ว
เสียงระบบดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับหน้าจอใหม่ที่ปรากฏขึ้น
อันโหย่วเลื่อนสายตาไปอ่านทีละหมวด ปลายนิ้วเปื้อนฝุ่นไถหน้าจอช้า ๆ พอเห็นจำนวนแต้มที่มีอยู่ เขาก็ถอนหายใจยาว สีหน้าผิดหวังแบบเด็ก ๆ ที่คุ้นชินกับความผิดหวังมากเกินวัย
"นี่คงเป็แต้มที่พี่สาวฝั่งโน้นหามา..."
เสียงแ่เบาเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิดในลำคอ
“…ผม…ขอซื้อข้าวกินก่อนนะครับ ขอโทษนะครับพี่...”
นิ้วเล็กกดยืนยันการซื้อข้าวกล่องกับขวดน้ำสองขวด พอกล่องอาหารวาร์ปลงตรงหน้า เด็กชายก็ก้มหน้าลงกินช้า ๆ แบบไม่ให้เหลือแม้แต่เศษข้าวติดฝา
ไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีรายการข่าว ไม่มีมนุษย์คนอื่น
มีเพียงแสงหน้าจอ ระบบอัปเดต และความเงียบที่หนาวเหน็บ
พอกินเสร็จ เขาก็คลานขึ้นเตียงผ้าใบเก่า ๆ ที่ขาข้างหนึ่งเกือบจะหัก นอนคว่ำพร้อมกับหยิบการ์ตูนเล่มหนึ่งที่ขาดปกมาเปิดอ่าน พยักหน้าเบา ๆ กับตัวละครในนั้นราวกับกำลังคุยกับเพื่อน
"แค่ซักวันหนึ่ง…ขอให้หน่วยกู้ภัยมาเห็นสัญญาณเถอะนะ…แค่วันเดียวก็พอ"
เขาคิดในใจ ก่อนจะห่มผ้าห่มบาง ๆ ที่มีรูเหมือนโดนกัด แล้วหลับตาลงในความเงียบที่ลึกลงไปทุกขณะ
226K
