ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เธอผอมไปมาก

        บีบไขมันส่วนเกินรอบเอวเมื่อก่อนเคยมีล้นหลาม แบนราบลงไปเป็นกอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งก้นกับต้นขาราวกับถูกเฉือนฉับทิ้งไปผอมจนกางเกงแทบรั้งเอาไม่อยู่แล้ว

        คงเป็นเพราะแต่ละวันเธอวิ่งพล่านไปทั่วภูเขาส่วนขาได้ออกกำลังกายเต็มที่ ประกอบกับกินไม่อิ่มนอนไม่หลับจึงผ่ายผอมอย่างเห็นได้ชัด

        ผลการลดความอ้วนดีกว่าตอนอดอาหารแต่ไม่ออกกำลังกายเยอะเลย

        เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มร่าจนตาหยี

        ตั้งแต่ขึ้นมัธยมต้นน้ำหนักก็เกินห้าสิบกิโลมาโดยตลอด หลังขึ้นมัธยมปลาย วันๆ วนเวียนอยู่แต่หอพักโรงอาหาร วิชาพละมักถูกยกเลิกบ่อยครั้งความถี่ของการออกกำลังกายก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัดประกอบกับร่างกายกำลังเจริญเติบโต ก็ต้องกินอาหารมากขึ้นนับวันรูปร่างก็ยิ่งเจ้าเนื้อ

        น้ำหนักมากสุดเกือบหกสิบห้ากิโลขอบกางเกงมีแต่คับขึ้นทุกวัน เคยหลวมโพรกอย่างตอนนี้เสียที่ไหน

        เซวียเสี่ยวหรั่นก้มหน้ารั้งขอบกางเกงหลวมๆของตัวเอง พลางกดคางให้กลายเป็นสองชั้น หัวเราะราวกับคนอ้วนร้อยกิโล

        แค่มีรองเท้าสวมก็ตื่นเต้นขนาดนี้เลยหรือ? เสียงของนางฟังดูตื่นเต้นมาก เหลียนเซวียนรู้สึกอับจนวาจา

        เซวียเสี่ยวหรั่นเดินลิ่วไปที่ปากถ้ำแขนขาที่ปวดเมื่อยมาหลายวันราวกับหายเป็นปลิดทิ้ง

        "เหมือนฝนจะซาลงบ้างแล้ว"

        เธอยืนสำรวจอยู่ด้านนอกลมตีเข้ามาหนาวจนตัวสั่น หันหลังกลับวิ่งตัวปลิวไปรับความอบอุ่นข้างกองไฟ

        "เจี๊ยกๆ" อาเหลยกินซี่โครงเสร็จก็เรียกร้องความสนใจอีกรอบ

        "อาเหลย เจ้าเพิ่งกินหมดไปเองนะ จะกินเยอะขนาดนั้นไม่ได้ถ้าเปลี่ยนเป็นลิงอ้วน ระวังจะร้องไห้ขี้มูกโป่ง เข้าใจหรือไม่" เซวียเสี่ยวหรั่นสอนมัน

        อาเหลยย่อมไม่เข้าใจแต่เธอคุยกับมัน ดูเหมือนว่ามันจะมีความสุขมาก

        เซวียเสี่ยวหรั่นลูบหัวของมันนี่ก็เป็นสหายตัวน้อยอีกตัวที่ต้องการคนอยู่เป็นเพื่อน

        "เอ้า เจ้ากินต้นคาวมัจฉาเถอะ อันนี้น่ะกินตามสบายเลย"

        อาเหลยชอบมันมากเด็ดขึ้นมาต้นหนึ่งก็ส่งเข้าปากกินจ๊วบจ๊าบ

        ลิงตัวนี้ชอบกลิ่นรสของต้นคาวมัจฉาจริงๆนัยน์ตาของเหลียนเซวียนขยับเล็กน้อย แบบนี้ก็ดี มีลิงน้อยอยู่แม่นางผู้นี้คงไม่บีบบังคับให้เขากินจื่อจี้ [1] อีกแล้วกระมัง

        "เฮ่อ ฝนซาหน่อยแล้ว ข้าจะเอาหนังเลียงผาไปล้างทำความสะอาดที่ริมแม่น้ำ เซวียเสี่ยวหรั่นกำลังร้อนใจนั่งไม่ติดแล้วจริงๆ ใช้ตะกร้าใส่หนังเลียงผาที่วางพาดไว้บนชั้นแล้วดึงฮู้ดของเสื้อกันแดดขึ้นมาสวม

        ฝนซาแล้ว? เหลียนเซวียนฟังเสียงฝนจากด้านนอก เห็นชัดว่าไม่ต่างกับก่อนหน้านี้มากแม่นางอย่าใจร้อนขนาดนี้ได้หรือไม่?

        เซวียเสี่ยวหรั่นคร้านจะสนใจถึงอย่างไรเสื้อตัวนี้ก็กันแดดกันฝนได้ดี ซื้อมาไซส์ XL ดังนั้นตัวก็เลยค่อนข้างใหญ่ เธอนั่งคุกเข่าริมแม่น้ำตัวไม่เปียกฝนเท่าไรนัก

        แต่วันนี้อากาศหนาวไม่ช้ามือที่ขยี้หนังเลียงผาถูกความเย็นกัดจนแดงก่ำ

        รอจนกระทั่งยกตะกร้ากลับไปถึงถ้ำร่างกายของเธอก็หนาวจนสั่นไปทั้งตัว

        "อะ... อากาศเฮงซวย เปลี่ยนเร็วเกินไปแล้ว" เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งไปหน้าเตาหินแล้วหย่อนก้นลงนั่งยื่นมือแดงก่ำไปอังข้างกองไฟ

        เหลียนเซวียนเติมฟืนสองท่อนในเตาหินแม่นางผู้นี้หนาวจนฟันกระทบกันแล้ว

        "นะ... นี่ต้องเป็นเขตพื้นที่ทางใต้เป็นแน่ อากาศถึงเลวร้ายทั้งชื้นทั้งหนาว ทั้งอึมครึมแบบนี้"

        เซวียเสี่ยวหรั่นคุ้นเคยกับอากาศหนาวและชื้นแฉะเป็นอย่างดีเธอเป็นหญิงสาวที่เติบโตมาทางใต้จะไม่เข้าใจสภาพอากาศหนาวเย็นแบบนี้ได้อย่างไร

        ความหนาวเย็นของทางใต้เหมือนการโจมตีด้วยพลังเวทความเยียบเย็นที่เข้าครอบครองทีละน้อยทำให้ไม่ระวังเรื่องการรักษาความอบอุ่นกว่าจะรู้ตัวมือเท้าก็เย็นเฉียบเป็นน้ำแข็งแล้ว

        มือต้องความเย็นจนบวมแดงราวกับหัวไชเท้าแดงเรียกได้ว่าน่าหดหู่และสลดใจ

        เซวียเสี่ยวหรั่นคาดเดาได้แต่แรกว่ามือและเท้าของตนเองจะต้องลงเอยด้วยการบวมเป็นกีบเท้าหมู

        ฤดูหนาวเมื่อปีกลายเธอห่อตัวเองจนกลายเป็นลูกบอลนิ้วมือกับนิ้วเท้าอย่างน้อยนิ้วสองนิ้วก็ยังถูกความหนาวเย็นกัดจนบวมด้วยเงื่อนไขในตอนนี้ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง เซวียเสี่ยวหรั่นอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา

        เซวียเสี่ยวหรั่นสีหน้าห่อเหี่ยวเริ่มนวดนิ้วมือของตัวเอง

        เลือดลมต้องไหลเวียนคล่องถึงจะไม่ปวดบวมง่าย

        เหลียนเซวียนไม่เข้าใจการกระทำของเธอ

        "เหลียนเซวียน ข้าขยี้หนังเลียงผาอยู่นานแล้วใช้สันมีดเลาะเศษเนื้อและไขมันด้านบนออกจนหมดเกลี้ยงวิธีรมควันหลังจากนี้ต้องทำอย่างไร" เซวียเสี่ยวหรั่นผิงไฟอยู่ครู่หนึ่งร่างกายอบอุ่นขึ้นแล้ว ก็เริ่มหันมาเอาใจใส่ปัญหาหนังเลียงผา

        เหลียนเซวียนเขียนวิธีการบนแผ่นหิน

        เซวียเสี่ยวหรั่นหาท่อนไม้ใหญ่หนาสี่ท่อนมาทันทีก่อนย้ายก้อนหินเข้ามาจำนวนไม่น้อย ใช้ตั้งท่อนไม้ค้ำที่มุมทั้งสี่ของเตาไฟ แล้วขึงหนังเลียงผาบนมุมทั้งสี่แล้วเอาเชือกมัดปล่อยให้ควันด้านล่างรมหนังเลียงผา

        "อืม อาจจะไม่มั่นคงเท่าไร เหลียนเซวียน ระวังหน่อยนะ อย่าไปโดนเข้าล่ะ" เธอดึงหนังเลียงผาให้เรียบร้อย ด้วยท่าทางผ่อนคลาย "อาเหลย เจ้าก็อย่าซุกซนไปขยับกิ่งไม้ล่ะ เข้าใจไหม"

        อาเหลยอยู่ไม่ไกลจากกองไฟมันดูกระฉับกระเฉงขึ้นแล้ว แม้ว่าจะขาหัก แต่ก็ไม่สงบเสงี่ยมนักบางครั้งก็ถึงขนาดลองเดินดู แต่เพราะรู้สึกเจ็บขาข้างที่หักเลยต้องจำใจล้มเลิกความพยายาม

        เซวียเสี่ยวหรั่นไม่วางใจกำชับอีกหนึ่งรอบ

        หนังเลียงผาผืนนี้เป็นหนังเพียงผืนเดียวที่อบอุ่นที่สุดของพวกเขาหากตกลงไปในกองไฟเธอคงโมโหจนร้องไห้แน่ๆ

        แต่ไม่รู้ว่าต้องรมควันหนังนานเท่าไรเซวียเสี่ยวหรั่นคิดจะวิ่งไปที่เนินดินแดงแห่งนั้น ชุดดินกลับมาทำหม้อดินเผาใบใหญ่

        "เหลียนเซวียน ข้าจะไปขุดดินกลับมา ท่านช่วยดูไฟกับอาเหลยหน่อยนะ" เธอกำชับประโยคหนึ่ง ก่อนหิ้วตะกร้าวิ่งออกไป

        แม่นางเจ้ารอฝนหยุดก่อน ค่อยออกไปได้หรือไม่ เหลียนเซวียนนึกอยากเกลี้ยกล่อมยิ่งนักแต่แม่นางผู้นั้นก็วิ่งหายไปแล้ว

        เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งพรวดพราดออกไปโดยไม่รู้สึกหนาวจนกระทั่งถึงเนินดิน ใบหน้าเปียกน้ำฝนก็หนาวจนสั่นระริก

        "เอาเถอะ ต้องทำงานถึงจะไม่หนาว"

        คราวนี้เธอคร้านจะมองว่างูเหลือมตัวนั้นป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้หรือไม่หน้าฝนที่หนาวขนาดนี้มีแต่คนฉลาดน้อยอย่างเธอเท่านั้นแหละที่ไม่รู้จักหลบฝนกกตัวให้อบอุ่นอยู่ในที่พักอีกอย่างงูก็คงจำศีลฤดูหนาวแล้ว

        เซวียเสี่ยวหรั่นขุดดินเหนียวชื้นแฉะ

        "แบบนี้สิดี นวดดินเสร็จปุ๊บก็ใช้ได้เลย ประหยัดน้ำไปได้เยอะ"

        เธอพึมพำเยาะหยันตัวเอง

        ตอนขนดินเหนียวเปียกแฉะกลับไปถึงถ้ำก็แสร้งทำไม่เห็นท่าทางที่พยายามห้ามปรามของเหลียนเซวียนแล้ววิ่งกลับไปที่เนินดินอีกรอบ จนกระทั่งได้ปริมาณที่มากพอถึงหยุด

        "เอาล่ะ น่าจะพอแล้ว"

        พอเห็นดินเหนียวกองใหญ่เซวียเสี่ยวหรั่นก็ยิ้มหน้าบานอย่างพึงพอใจ

        เหลียนเซวียนถอนใจเงียบๆแม่นางผู้นี้เป็นคนดื้อรั้นคนหนึ่งทีเดียว

        เซวียเสี่ยวหรั่น

        เซวียเสี่ยวหรั่นตากรองเท้าเปียกชื้นที่เต็มไปด้วยดินโคลนข้างเตาหิน "จิ๊ เพิ่งจะซักสะอาดแท้ๆ กลายเป็นโคลนหมดแล้ว"

        ขากางเกงก็เปียกชื้นแต่เธอคร้านจะสนใจ ได้แต่ยื่นเท้าเข้าไปใกล้กองไฟ

        "รอรมควันหนังเสร็จเรียบร้อย ค่อยปั้นหม้อใบใหญ่ต่อ ข้าจะสานรองเท้าฟางก่อน"

        เซวียเสี่ยวหรั่นแค่นเสียงอย่างไม่พอใจความรู้สึกของการเปลือยเท้าทรมานจริงๆ เธอต้องทำรองเท้าฟางออกมาก่อนจะได้มีไว้เปลี่ยนสำรอง

        เธอหยิบหญ้าไส้ตะเกียงขึ้นมาสาน

        มีประสบการณ์มาแล้วครั้งหนึ่งครั้งที่สองมือไม้คงไม่เงอะงะเหมือนครั้งก่อนแล้ว

        ...

        [1] จื่อจี้ คืออีกชื่อหนึ่งของต้นคาวมัจฉา หรือพลูคาว