ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะมืด หญิงสาวตัวเล็กเดินร้องไห้โซเซไปอย่างไม่มีจุดหมาย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังจะไปที่ไหน เธอรู้เเต่ว่าตอนนี้เธอต้องหนีไปให้ไกล วิ่งหนีไปจนสุดชีวิตเพื่อที่จะได้ไม่ต้องพบเจอกับความเจ็บปวดซ้ำซากแบบนี้อีก
"ทำไม!ฮือฮือ ทำไมนายต้องมาหลอกฉันด้วย ฮือฮือ ทำไม!!" ปรี๊กๆๆ ตุ่บ!โครม!! รถบรรทุกคันใหญ่วิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความที่คนขับมีอาการมึนเมาเล็กน้อย มันวิ่งพุ่งเข้ามาหาเธออย่างหยุดไม่ได้ ในตอนนั้นพิมพ์เกิดอาการตกใจจนร่างกายมันไม่สามารถขยับไปตามความคิดของเธอได้ เธอถูกรถบรรทุกชนเข้าอย่างจัง จนล้มฟุบลงข้างทาง ภายในบรรยากาศที่มืดมิดนั้น ไม่มีแม้ใครสักคนที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเธอ
อีกด้านหนึ่งของความวุ่นวาย รถสปอร์ตคันหรูวิ่งเข้ามาจอดหน้าบ้านด้วยความเร็วและคนที่เปิดประตูลงจากรถก็ไม่ใช่ใคร ซึ่งในตอนนั้นหน้าบ้านมีวาทีและก้องเกียรติมายืนรอต้อนรับเขาอยู่แล้ว
"จีน่าอยู่ไหนที ไอ้ที ฉันถามว่าจีน่าอยู่ไหน!!"
"จีน่าลากกระเป๋าขึ้นไปรอนายบนห้องแล้ว"
"รอบนห้อง? ห้องฉันหรอ! แล้วพิมพ์ล่ะ พิมพ์อยู่ไหน?" ก้องเกียรติส่ายหัวไปมาก่อนจะยื่นมือถือของพิมพ์ที่เปิดสัญลักษณ์ gps ตามตัวของเธอส่งให้กับวายุ
"เธอไปแล้ว หนูพิมพ์ไปจากที่นี่แล้ววายุ"
"ก็ไหนพ่อบอกว่าพ่อจัดการได้ไง แล้วทำไมจีน่าถึงมาโผล่ที่นี่ได้"
"ก็เพราะจีน่าท้องจริงๆไงล่ะ..ฉันถึงต้องรอให้แกกลับมาจัดการเอง ตอนนี้ยัยนั่นคงรออยู่บนห้องของแก รีบไปจัดการซะสิ" วายุหยิบโทรศัพท์จากมือของพ่อมากำไว้แน่นพร้อมกับปามันลงพื้นอย่างแรง เขารีบเดินตรงขึ้นบันไดไปยังห้องของเขาทันที ตอนนี้ใบหน้าของวายุเต็มไปด้วยความอาฆาตและโกรธสุดๆ เเต่ไม่ทันที่วายุจะเดินขึ้นบันได จีน่าก็เดินสวนลงมาทักทายวายุด้วยใบหน้าของผู้ชนะ
"อ้าว กลับมาแล้วหรอคะวายุ จีน่าเตรียมน้ำไว้ให้คุณอาบแล้วนะคะ"
"คุณมาที่นี่ทำไมจีน่า!!"
"ทำไมคุณถามจีน่าแบบนั้นล่ะคะ จีน่าก็มาอยู่ที่นี่ในฐานะแม่ของลูกแล้วก็ภรรยาของคุณไงล่ะคะ คุณลืมแล้วหรอคะว่าเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน"
"เรื่องนั้นผมไม่ลืม แต่ผมไม่เคยบอกว่าจะพาคุณมาอยู่ในบ้านหลังนี้ เพราะฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์ลากกระเป๋าเสื้อผ้าเข้ามาอยู่ในบ้านของผม ถึงแม้ว่าคุณจะกำลังท้องลูกของผมก็ตาม!!"
"นี่คุณหมายความว่า คุณจะปล่อยให้ลูกกับเมียของคุณต้องลำบาก อย่างนั้นหรอคะ?"
"ถ้าเด็กในท้องนั้นเป็นลูกของผมจริงๆ ผมก็ยินดีจะรับผิดชอบ เเต่ต้องไม่ใช่การพาคุณเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ เพราะผมกำลังจะแต่งงานกับภรรยาที่แท้จริงของผม ซึ่งนั่นไม่ใช่คุณ!!"
"จะไม่ใช่ได้ไงคะ ก็ในเมื่อหลักฐานมันยังคาอยู่ในท้องจีน่าอยู่เลย คุณพูดแบบนี้แสดงว่าคุณจะรับผิดชอบลูก แต่ไม่รับผิดชอบจีน่าใช่ไหมคะ?" วายุเดินผ่านจีน่าขึ้นไปข้างบน เเต่คราวนี้วายุเดินลงมาพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าสีดำที่จีน่าคุ้นเคยดี วายุโยนกระเป๋าสีดำใบน้ำลงตรงหน้าของจีน่าพร้อมกับเช็ค 1 ใบ ซึ่งไม่ได้ระบุจำนวนเงินไว้ จีน่าหยิบมันขึ้นมาและทำหน้างงๆ
"ผมไม่ได้กรอกจำนวนเงินไว้ เพราะผมรู้ว่าตอนนี้คุณกำลังลำบากเรื่องเงิน เพราะฉะนั้นคุณมีสิทธิ์กรอกจำนวนได้เต็มที่ ผมมีบ้านพักอยู่ที่ต่างอากาศ อยากให้คุณไปอยู่ที่นั่น แล้วผมจะส่งคนไปดูแลคุณ ทันทีที่คุณคลอดลูกของผมออกมา ผมจะรับตัวเขามาดูแลอย่างดี ส่วนตัวคุณก็กลับไปทำหน้าที่ของคุณ โดยที่ไม่ต้องให้ใครรู้ว่าคุณหายไปไหน เพราะผมจะแจ้งกับผู้จัดการของคุณว่า คุณไปทำงานต่างประเทศเป็นเวลา 1 ปี" ที่หน้าถึงกับทรุดไปทั้งตัวเพราะเขาไม่คิดว่าคนเยาะแยะอย่างวายุ เมื่อเข้าตาจนแล้ว เขาจะเอาจริงเอาจังได้ถึงขนาดนี้ จีน่าหยิบเช็คใบนั้นเก็บเข้า jacket ของเธอพร้อมกับหยิบเอากระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นมาโยนใส่หน้าวายุจนเกิดแผลเลือดออก
"ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ผู้ชายที่ฉันคบมาตั้ง 10 ปีจะมีสันดานเห็นแก่ตัวแบบนี้!!ก็ได้..ถ้าคุณไม่อยากรับผิดชอบฉันถึงขนาดนี้ ฉันก็จะไปเอาเด็กออก แล้วมาดูกันซิว่านักข่าวจะมุ่งประเด็นไปที่ใครมากกว่ากัน!!"
"นี่เธอกำลังขู่ฉันเหรอจีน่า เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้สนใจนักข่าวพวกนั้นอยู่แล้ว ไม่งั้นฉันคงไม่….."
"คงไม่อะไร..ตอบมาสิ คงไม่อะไร?"
"คงไม่ทนคบกับผู้หญิงที่ไม่มีทั้งตัวและใจให้ฉันอย่างเธอหรอก คิดดูดีๆนะจีน่า เธอบอกว่าเธอคบกับฉันมา 10 ปี แต่ไอ้ระยะ 10 ปีนั้นฉันไม่เคยแตะต้องตัวเธอ แล้วก็ไม่เคยมีอะไรกับเธอสักครั้ง เเต่พอมาวันนี้..เธอมีอะไรกับฉันแค่ครั้งเดียวแล้วก็มาบอกว่าท้อง แบบนี้เธอจะให้ฉันคิดว่ายังไงล่ะ?"
"ก็จีน่ารู้แล้วไง ว่ามันถึงเวลาที่เราจะต้องสร้างครอบครัวกันแล้ว!!"
"โกหก!!มันเป็นเพราะว่าตลอดระยะเวลาหลายเดือนมานี้ เธอไม่มีงานซึ่งนั่นก็หมายความว่าเธอไม่มีเงินใช้ เธอจึงพยายามจะจับน้องชายฉัน เพียงเพราะอยากให้เขาดูแลเธอ ให้ความสุขเธอ ให้เงินเธอใช้ไปตลอดชีวิต โดยที่เธอไม่ต้องลำบากในภายภาคหน้ายังไงล่ะ!!"
"หุบปากเดี๋ยวนี้นะพี่ที จีน่าไม่ใช่ผู้หญิงเห็นแก่เงินแบบนั้น?"
"ถ้าบอกว่าไม่ใช่ผู้หญิงเห็นแก่เงิน แล้วเธอรีบเก็บเช็คนั่นเข้ากระเป๋าไปทำไมล่ะ โถ่จีน่า..เสียใจด้วยนะเพราะผู้หญิงอย่างเธอมันดูออกง่าย อ่อ..แล้วที่เห็นว่าฉันช็อคตอนที่เห็นเอกสารนั่นน่ะ ฉันเล่นละครน่ะ..เป็นไงแอ็คติ้งฉันเนียนกริบเลยไหมล่ะ?"
"นี่..พวกแกหมายความว่าไง..คุณพ่อพูดอะไรออกมาคะ?"
"ฉันบอกแล้วไง ว่าในชีวิตของฉัน ฉันมีแค่ลูกชาย 2 คนเท่านั้นเพราะฉะนั้นเธอไม่ควรมาเรียกฉันว่าพ่อ ฉันส่งคนไปสืบมาเรียบร้อยแล้วเอกสารนั่นเป็นเอกสารปลอม ที่เธอกับเพื่อนสนิทของเธอทำขึ้นมา อ่อ..เธอรู้ไหมว่าโทษของการปลอมแปลงเอกสารทางราชการมันคือยังไง?"
"แล้วที่ฉันโทรตามวายุมา ก็เพราะว่าฉันอยากจะให้น้องชายของฉันมาเห็นตัวตนที่แท้จริงของผู้หญิงอย่างเธอไงล่ะ จีน่า!!"
"ไอ้วาที!!"
"อ่อ..แล้วก็ไม่ต้องรู้สึกนึกโกรธแค้นใครหรอกนะเพราะเรื่องทั้งหมดนี้เธอเป็นคนก่อมันขึ้นมาเอง รวมถึงเรื่องที่ท้องด้วย!!"
"ทีนี้เข้าใจหรือยังล่ะว่าทำไม ฉันถึงต้องสงสัยเธอว่าทำไมอยู่ดีๆก็อยากมามีอะไรกับฉันเอาดื้อๆแบบนี้!!"
"นี่พวกแกสามพ่อลูกตั้งใจจะรุมฉันงั้นหรอ คอยดูละกัน..เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่ หลบไปไอ้แก่!!" จีน่าผลักก้องเกียรติจนล้มหน้าหงายก่อนที่เธอจะรีบวิ่งออกจากบ้านไป ทั้งวาทีและวายุไม่ได้ตามเธอออกไป พวกเขาช่วยกันพยุงตัวพ่อลุกขึ้น พร้อมกับพามานั่งที่โซฟา
"แกจะไม่ตามไปหรอ เช็คนั่นน่ะยังอยู่กับยัยนั่นไม่ใช่หรอ?"
"ไม่ล่ะครับ..ผมถือว่าเช็คนั่นเป็นค่าโง่ ที่ผมหลวมตัวไปรู้จักกับผู้หญิงแบบนั้นก็แล้วกันครับ ว่าเเต่ตอนนี้พิมพ์อยู่ไหน?"
"ฉันก็ไม่รู้ ว่าหนูพิมพ์ออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตารางจากที่ฉันทานข้าวเสร็จ ฉันก็เห็นมือถือของหนูพิมพ์ตกอยู่ที่ครัวพอดี"
"ถ้าจะว่าเธอออกไปทางหน้าบ้านก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะฉันกับจีน่ายืนคุยกันอยู่หน้าบ้านตั้งนาน ไม่เห็นมีใครเดินออกจากบ้านไปเลยนะ"
"บนห้องก็ไม่มีงั้นหรอ?"
"บนหน้าต่างห้องครัวมีรอยงัด ฉันคิดว่าหนูพิมพ์น่าจะออกไปทางหลังบ้านและตอนนี้ฉันก็คิดว่าเธอน่าจะอยู่ข้างนอก"
"งั้น..ฉันฝากแกดูแลพ่อด้วยนะที ส่วนฉันจะออกไปตามหาพิมพ์เอง" วายุหยิบแจ็คเก็ตมาใส่ แล้วขับรถสปอร์ตออกไปอย่างรวดเร็วจนไม่ทันมองเลยว่า จีน่าแอบมองเขาอยู่ที่หน้าบ้านและเธอก็ยังไม่ได้ไปไหนไกลด้วยซ้ำ วายุจะตามหาพิมพ์เจอหรือไม่และจีน่าจะมีแผนร้ายอะไรอีก ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ