ปัง!
เืสีแดงสดๆ ค่อยๆ รินไหลออกมาขนาดที่ชายปริศนาเบิกกว้าง มือแกร่งเข้าไปกุมาแก่อนร่างจะค่อยๆ ล้มลงไปนอนจมกองเือยู่บนพื้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องโวยวายของแพรววาที่สะดุดล้มไปกับพื้น
"เจ็บ~ ทำไมขอนไม้เมื่อกี้ถึงมาอยู่ตรงนี้ได้เนี่ย"
แพรววาบ่นพึมพำขนาดที่มาร์ทตินแค่นหัวเราะเพราะขอนไม้นั่นเป็ฝีมือเขาเองที่เตะมาทางเธอให้สะดุดล้ม่ที่ชายแปลกหน้าเหนี่ยวไกลปืน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เธอรอดมาได้อย่างหวุดหวิด
หมับ!
"มานี่"
"ไม่นะปล่อยฉันไปเถอะ อยากได้อะไรบอกฉัน ฉันจะให้ทั้งหมดเลย"
"..."
"ไม่ว่าจะเป็เงินทอง"
"..."
"เพราะงั้นปล่อยฉันไปเถอะ"
"เลิกพล่ามสักที"
ปึง!
ร่างบางถูกผลักเข้าต้นไม้ขนาดใหญ่ก่อนที่มาร์ทตินจะจับคางเธอให้สบตามองเขา
"โอ๊ย~ เจ็บนะ"แพรววาพูดขึ้นก่อนที่จะหันมาสบตากันเขาก่อนที่เธอจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเธอจำเขาได้ เขาคือชายเธอเคยช่วยชีวิตเอาไว้
"เจ็บแค่นี้คงไม่สะใจเท่ากับการเหยียบเท้าคนอื่นแล้วใส่เกียร์หมาหนีสุดชีวิตมั้ง"
"..."
"วันหลังแหกตาดูดีๆ ก่อนจะหนีก็ดี รู้ไหมหากฉันตามไม่ทันเธอคงได้ไปอยู่ยมบาลล่ะ"
"แล้ว..."แพรววาพูดเพียงแค่นั้นก่อนหันไปรอบๆ ด้านไม่เห็นชายแปลกหน้าแล้ว
"ฉันส่งหมอนั่นไปโยมโลกแล้ว"แพรววากลืนน้ำลายอึกใหญ่เข้าในลำคอ ก่อนเขาจะลากเธอเดินต่อไป
"เดี๋ยวสินายจะพาฉันไปไหน โอ๊ย~"
"..."มาร์ทตินไม่ตอบคำถามของเธอแต่สายตาเหลือบไปมองข้อเท้าของเธอที่เวลานี้มือเล็กกำลังนวดเบาๆ อยู่"เจ็บ?"
"ก็เจ็บนะสิถามได้"แพรววารีบตอบทันทีก่อนจะสะบัดมืออีกข้างของเขาออกไป
กรี๊ด!!!
แพรววากรีดร้องด้วยความใเมื่อร่างกายของเธอลอยละลิ่วอยู่บนอ้อมแขนของมาร์ทตินจนแพรววารีบหาที่ยึดเหนี่ยวไว้โดยการเข้าไปกอดลำคอเขาโดยอัตโนมัติ
"จับไว้แน่นๆ ซะ ถ้าไม่อยากตกลงไปหลังหักตาย"
"ปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้นะ"
"ปล่อย?"มาร์ทตินหันไปจ้องข้อเท้าของแพรววา"ขาเจ็บคิดว่าเดินได้?"
"ใช่!"
'พี่ค่า~ ช่วยแพรวด้วย หากแพรวออกไปจากที่นี่ได้ ต่อไปแพรวสัญญาเลยว่าจะเชื่อฟังและไม่ขัดคำสั่งพี่อีกแล้ว'
"หึ"มาร์ตินหวนคิดคำพูดของแพรววาก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ
"มีอะไรให้น่าขำ?"
"ไหนว่าออกไปจากที่นี่ได้ จะจะเชื่อฟังคำสั่งไง"
"..."แพรววาอ้าปากค้างคาดไม่ถึงว่าเขาจะได้ยินคำพูดของเธอในตอนนั้น"มันไม่เกี่ยวกับนาย"
"พูดแบบนี้จะดีเหรอ พวกนั้นยังเพ่นพ่านอยู่แถวนี้นะ"มาร์ทตินหันไปมองแพรววาด้วยสายตาเ้าเล่ห์ ขนาดที่มือบางตอนนี้เริ่มกอดขาแน่นมากกว่าเดิม ทำให้มาร์ทตินกระตุกยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าเริ่มหวาดกลัวของเธอ
"..."
"อยากลงอยู่ไหม?"
"รีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ"แพรววาเขย่ามือที่กอดลำคอเขาไว้เพื่อให้มาร์ทตินเร่งฝีเท้า แต่กับมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาสงสัยนั่นก็คือชายปริศนาที่ตามเธอไป ในระหว่างที่เขาตามเธอมากับไม่เห็นเขา
มาร์ทตินเบิกตากว้างก่อนจะหยุดชะงักไป เขาจำได้ว่าแพรววาไม่ได้มาคนเดียว
"เพื่อนเธอล่ะ!"
"จริงด้วยนามิ เราต้องรีบกลับไปที่รถเดี๋ยวนี้เพราะนามิอยู่ที่นั่น"
ตึกตัก! ตึกตัก!
เสียงฝีเท้าใครบางคนค่อยๆ ดังขึ้นก่อนจะหยุดลงหน้าประตูฝั่งคนขับ สายตาจ้องไปยังร่างบางที่นอนแนบนิ่งไร้สติสัมปชัญญะ
"ไม่จริง"แพรววาพูดขึ้นในยามที่ทั้งสองมาถึงแต่กลับไม่พบนามิที่ควรอยู่ในรถเสียแล้ว
"ช้าไปงั้นเหรอ!"มาร์ทตินขบกรามพูด
9K
