เพราะตอนนี้อยู่ใน่ปลายปี 1975 แล้ว อีกไม่เกินสองปีจะมีการสอบมหาลัย พระเอก เอาหนังสือมาให้นางเอกอ่านและติวให้
นางเอกและเริ่มรู้สึกดีและชอบพระเอกเหมือนกัน พระเอกและนางเอกไปสอบด้วยกัน สุดท้ายก็สอบติดปักกิ่งทั้งคู่และด้วยความที่นางเอกสอบติดปักกิ่ง ครอบครัวพระเอกก็เริ่มยอมรับในตัวนางเอกให้หมั้นหมาย
ส่วนตัวเธอในนิยาย เรียนไม่จบมัธยมปลายด้วยซ้ำอย่าพูดถึงการสอบเกาเข่าเลย
เพราะไปโดนหลานนายอำเภอหลอก ตอนเธอคบกับหลานนายอำเภอ เธอทั่งเย่อหยิ่ง ไม่ว่าจะเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันที่รักเธอมาก และครอบครัวที่ส่งเสียและรักเธอที่สุด
เธอพูดจาดูถูก ไม่ส่งเงินมาให้บ้านเลยสักบาท ทั้งๆ ที่ผู้ชายให้เงินเธอใช้เยอะมาก เพราะคิดว่าตัวเองไปดีแล้ว คบกันไม่ถึงปีก็ท้อง
สุดท้ายผู้ชายก็ไม่รับผิดชอบ โดนขังอยู่ในห้องเช่า เพราะจับได้ว่าผู้ชายมีเมียแล้ว สุดท้ายก็เป็เพื่อนที่เธอดูถูกนั้นแหละเธอออกมา
ร่างเดิมได้หอบลูกมาให้ที่บ้านช่วยเลี้ยง แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอสักคำ รับเธอกลับบ้านอย่างเต็มใจ ไม่สนขี้ปากชาวบ้าน สุดท้ายเธอก็ต้องทำงานลง แปลงนา
อย่างน้อยน้อยก็ยังดีที่เป็แค่นางร้ายปลายแถวไม่ได้ทำอะไรนางเอกมาก ถือว่ายังมีมโนธรรมที่ไม่ทำอะไรน้องสาวตัวเอง
ปิงปิงได้แต่นั่งถอนหายใจ เมื่อรู้ว่ามาอยู่ในร่างของใคร ยังดีที่เธอมาทัน ยังพอแก้ไขได้ เพราะตามความทรงจำของร่างเดิมตอนนี้อยู่ในปี 1975 ่เดือน 10
ตอนนี้เธอยังไม่รู้จักกับหลานชายในอำเภอเฮงซวยนั้น วันนี้เธอไม่ไปโรงเรียนอีกแล้ว เธอไปโรงเรียนแค่อาทิตย์ละสามวันแค่นั้น
เวลาไปโรงเรียนเธอก็ให้เพื่อนทำงานและการบ้านให้ ยังดีที่เพื่อนช่วยเธอทำทุกอย่าง เลยไม่ซ้ำชั้น ถือว่าเธอเลือกเพื่อนได้ดีจริงๆ
“พรุ่งนี้ค่อยไปแล้วกัน วันนี้ขอจัดการกับห้องนี้ก่อน”
พูดเสร็จเธอก็ลุกขึ้นไปค้นตู้เสื้อผ้าทันทีเพราะในความทรงจำ ร่างเดิม เก็บเงินไว้ ในตู้เสื้อผ้า เธอไปค้นเจอเงิน 5 หยวน 4 เหมา กับตั๋วไม่กี่ใบ เธอเอาเก็บไว้ในมิติทันที ปิงปิงเพ่งสมาธิดูของในมิติของทุกอย่างยังอยู่ครบค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย
ร่างเดิมไม่มีเงินเก็บเลย นี่ขนาดเพิ่งไปเอาเงินที่บ้านมา ยังดีที่จ่ายค่าเช่าห้องแล้ว3 หยวน ปิงปิงเดินดูในห้องว่าต้องซื้ออะไรบ้าง
ในห้องไม่มีอะไรเลยมีแค่ตู้เสื้อผ้ากับที่นอน กับเสื้อผ้าและของใช้ที่กองเต็มพื้น ของกินที่วางเน่าเต็มห้อง กับเครื่องสำอางที่วางอยู่ทุกมุมห้อง
ร่างเดิมเป็คนี้เีมากแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่เธอใส่แล้วเธอก็ขนกลับหมู่บ้านไปให้พี่สะใภ้แล้วน้องสาวซักให้
เธอเอากระตร้า ออกมาจากมิติแล้วก็เก็บผ้าที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ส่วนผ้าปูที่นอน กับผ้าห่มเธอไม่ซักเธอจะทิ้งเลย เพราะมันดำมาก
เธอเอาตระกร้าผ้าไปซักในห้องน้ำรวม ยังดีที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีคน เพราะคนส่วนใหญ่ออกไปทำงานแล้วก็ไปเรียนแล้ว
หอพักที่นี่เป็ห้องน้ำรวม ห้องน้ำกลิ่นแรงมากแต่เธอก็ต้องกลั้นใจรีบเอาผ้าไปซัก
ใช้เวลาไม่นานเธอก็ซักผ้าเสร็จรีบขนกลับมาที่ห้อง เธอราวตากผ้ามาจากมิติ แล้วเอาไปวางไว้หลังห้องเพื่อที่จะตากผ้า
เธอตากผ้าเสร็จแล้วเธอก็ ทำการเก็บกวาดแล้วถูห้องเธอเอาเครื่องดูดฝุ่นแบบไร้สายออกมา ยังดีที่ชาร์จแบตไว้
เก็บห้องเสร็จเธอก็เอา เก้าอี้ทำงานออกมานั่ง เพราะเอาโซฟาออกมาไม่ได้ห้องแคบเกิน เธอเอาที่นอนแล้วก็ผ้าปูที่นอนผ้าห่มออกมาวางแทนอันเดิม ส่วนอันเดิมเธอก็เก็บเข้าไปไว้ในมิติเพราะไม่รู้จะเอาไปทิ้งไหน
ปิงปิงมานั่งคิดว่าจะเอายังไงต่อดี เพิ่งจบมหาลัยมาไม่ถึงสองเดือนต้องมา เรียนมอปลายต่อเนี่ยนะ เธอรู้สึกเบื่อหน่ายการเรียนเหลือเกิน
อันดับแรกเธอต้องหาวิธีหาเงินก่อนเพราะว่าเธอต้องรีบย้ายออกจากห้องนี้ ทั้งแคบทั้งอับ ส่วนห้องน้ำก็ไม่ไหวจริงๆ
เธออยากลองไปตลาดมืดที่นางเอกนิยายหลายหลายเื่ไปดูเพราะร่างเดิมเคยไปบ่อย แต่ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะเอาอะไรออกไปขายดีเพราะเธอซื้อมาแค่ประทังชีวิตตัวเอง
เธอคิดไปคิดมา เธอจะแบ่งนาฬิกาที่มีอยู่สิบกว่าเรือนไปขาย มันค่อนข้างเยอะเพราะเธอสะสมมาั้แ่มัธยม แต่มันยังใหม่อยู่และราคาไม่แพง
เพราะในความทรงจำนาฬิกาตอนยุคนี้แพงมาก ไม่ใช่มีเงินแล้วจะซื้อได้ต้องรอของนานเป็เดือน แล้วไหนจะคูปองที่แสนจะหายากนั้นอีก แล้วก็แบ่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมานิดหน่อย
เธอเอาเตาแก๊สออกมา เพื่อที่จะต้มน้ำแล้วเก็บไว้ในขวดเก็บน้ำร้อน เสร็จแล้วเธอก็ล็อคห้อง แล้วรีบเดินออกไป ในที่ลับตาคนเอาจักรยานออกมา
เธอเอากระเป๋าใบใหญ่ออกมาหนึ่งใบแล้วปั่นไปแถวตลาดมืด ปั่นแปปเดี๋ยวก็ถึง เพราะตลาดมืดอยู่ไม่ไกลมาก
ปิงปิงหาที่ลับตาคน แล้วเอาจักรยานเก็บเข้าไปในมิติ เธอเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งลัง เทใส่ กระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่เธอเอามา เธอหาแมสแล้วก็แว่นตาดำหมวกมาใส่ แล้วก็เดินไปตลาดมืดทันที
“ซื้อหรือขาย”
“ขาย”
“5เหมา”
เธอจ่ายเงินเสร็จก็หอบ กระเป๋าผ้าเดินเข้าไปเลย เพราะร่างเดิมค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่ เธอเดินหาที่ว่างแล้วก็เอากระเป๋าวาง
ทำท่าหยิบผ้าออกมาจากในกระเป๋าเพื่อที่จะเอามาปูวางสินค้า เธอเอานาฬิกาออกมาสามเรือน แล้วก็ ทำท่าหยิบถ้วยกาน้ำร้อนแล้วก็บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาจาก กระเป๋า จริงๆ หยิบมาจากในมิติ
“บะหมี่จ้า บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แค่ฉีกซอง แล้วใส่น้ำร้อนไม่เกิน 5 นาทีก็กินได้เลยจ้า อร่อยมากเลย”
เธอะโเรียกลูกค้า เสียงดังแล้วบอกสรรพคุณต่างๆ เพราะตอนนี้ บะหมี่ยังเป็ที่รู้จักมากนัก นอกจากเซี่ยงไฮ้
“บะหมี่ สามารถเก็บได้นาน ของมีไม่เยอะ ของดีจากเซี่ยงไฮ้หมดแล้วหมดเลย”
พอมีคนเริ่มมามุงเยอะก็เริ่มมีคนถาม
“สินค้าจากเซี่ยงไฮ้หรอหนู”
“ใช่แล้วค่ะน้าคนสวยสามารถเก็บได้นานแล้วก็สะดวกในการกินแค่ใส่น้ำร้อน แล้วรอไม่นานก็กินได้เลย”
เธอยิ้มหวานให้กับลูกค้าที่มาถาม เพราะผู้หญิงคนนี้แต่งตัวดูดีเหมือนพวกคุณนาย
“เท่าไหร่หรอ”
“ห่อละ 5 เหมาคะ”
พูดเสร็จเธอก็แกะซองบะหมี่ใส่น้ำร้อนให้ลูกค้าดูรอประมาณ 3 นาทีเส้นก็สุก เธอเอาตะเกียบแบบใช้แล้วทิ้งเอามาให้ลูกค้าชิม
เธอแบ่งบะหมี่ออกเป็ถ้วยเล็กสามสี่ถ้วย เธอไม่กล้าขายแพงเพราะ ค่าเงินที่นี่ค่อนข้างถูกและคนเงินเดือนไม่สูง เธอกลัวขายไม่ออก
“ชิมดูได้เลยค่ะไม่คิดเงิน”
พอบอกว่าไม่คิดเงิน ก็มีลูกค้าหลายคนอยากชิม แต่เธอจะไม่แกะให้ชิมเพิ่มแล้ว เพราะถ้าให้ชิมทุกคนคงไม่ไหว
2K
