“เฮ้อ!! นี่ฉันต้องมาอยู่บ้านหลังนี้จริงๆเหรอเนี่ย...หนูจะทำได้จริงๆเหรอคะพ่อ” ไอราถอนหายใจไม่รู้ครั้งที่เท่าไรั้แ่เดินทางมาถึง หญิงสาวแหงนหน้ามองดูคฤหาสน์หลังใหญ่ที่กำลังจะกลายเป็ที่ซุกหัวนอนของเธอ ซึ่งไอรามั่นใจว่าคนปกติทั่วไปคงไม่มีใครอยากจะย่างกรายเข้ามานัก เพราะทุกคนรู้จักชื่อเสียงและความโหดร้ายของพวกเขาดี
‘เมื่อไปถึงที่นั่นให้ลูกบอกชื่อของพ่อกับพวกเขา’ ถ้าไม่ใช่คำสั่งเสียสุดท้ายจากพ่อของเธอไอราสาบานได้เลยว่าเธอไม่มีทางมาเหยียบที่นี่อย่างแน่นอน
หลังจากที่ยืนรวบรวมความกล้าอยู่นานไอราก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าประตูรั้วอยู่
“มาหาใคร” บอดี้การ์ดหน้าเข้มคนหนึ่งเอ่ยถามทันที ส่งผลให้ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความใแม้ว่าเธอจะเตรียมใจมาบ้างแล้วก้ตาม
“เอ่อ...ฉันมาหาคุณหยางิ” ไอราไม่รู้ว่าเขาหน้าตาเป็อย่างไรจะเหมือนที่เธอคิดเอาไว้หรือเปล่าว่าเขานั้นต้องดุดันและคงมีรอยสักเต็มตัว แต่พ่อบอกว่าเขารุ่นราวคราวเดียวกับเธออาจจะแก่กว่าเธอสัก 2-3 ปีน่าจะได้...เธอยังเถียงพ่ออยู่ว่ารุ่นเดียวกันที่ไหนห่างกันตั้งสามปี นั่นหมายความว่าตานั่นน่าจะอายุ 30ได้แล้วเพราะตอนนี้เธอเพิ่งจะ 27 เอง คิดแล้วไอราก็ได้แต่หัวเราะในใจ
“คุณเป็ใคร...แล้วนัดไว้หรือเปล่า” เสียงเข้มขัดขึ้นหยุดความคิดของคนร่างบาง
“เปล่าค่ะ...พ่อให้ฉันมาพบเขา”
“พ่อคุณเป็ใคร”
“เฉินลู่ร์...พ่อฉันชื่อเฉินลู่ร์ท่านเคยทำงานที่นี่ค่ะ”
“รอสักครู่” บอดี้การ์ดคนที่ยืนคุยกับเธอเดินหันหลังเข้าบ้านไป เขาคงไปแจ้งใครสักคนให้ทราบ ไม่นานบอดี้การ์ดคนนั้นก็ออกมาพร้อมชายอีกคน ไอราเพิ่งจะสังเกตเดี๋ยวนี้เองว่าคนที่นี่ใส่สูทสีดำเหมือนกันหมดคงจะเป็ ‘กฎ’ สินะ
“สวัสดีครับ...ผมโจวเฟิง” บุคคลที่สามแนะนำตัวเขาพอจะรู้อยู่แล้วว่าเธอจะมาเพราะเมื่อไม่นานมานี้เฉินลู่ร์พ่อของเธอและเขาติดต่อกันเพื่อปรึกษาเื่ของนายน้อย แต่เขาเองก็ไม่คิดว่าเฉินลู่ร์จะจากไปเร็วขนาดนี้
“สวัสดีค่ะ...ฉันมาพบคุณหยางิ” ไอรายกมือไหว้คนที่อาวุธโสกว่า แม้จะไม่ใช่ธรรมเนียมของคนที่นี่แต่แม่ของเธอก็สอนอยู่เสมอถึงความอ่อนน้อมถ่อมตน
“นายน้อยไม่อยู่หรอกครับ...คุณไอราใช่หรือเปล่า”
“ใช่ค่ะ” แม้จะรู้สึกแปลกใจที่เขารู้ชื่อของเธอแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง
“เข้าบ้านก่อนสิครับ...เดี๋ยวนายน้อยคงมา” โจวเฟิงไม่ได้บอกคนตัวเล็กว่านายน้อยของเขาไปทำอะไรเพราะเกรงว่าจะทำให้คนตัวเล็กใกลัวจนหนีกลับไปเสียก่อน
“เอ่อ...ค่ะ” ไอราเดินตามโจวเฟิงเข้าบ้าน ทันทีที่ก้าวขาเข้ามาไอรากลับรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวแม้ว่าภายนอกนั้นจะยิ่งใหญ่อลังการมากแค่ไหนก็ตาม
“คิดมากน่าไอรา” เธอพยายามปลอบใจตัวเอง
“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ทันทีที่ได้ยินเสียคนตัวเล็กพึมพำโจวเฟิงจึงหยุดเดินและหันหลังกลับมาถาม
“อ๋อ...เปล่าค่ะ ฉันแค่บอกว่าบ้านหลังใหญ่จังเลยนะคะ” ไอรากลบเกลื่อนแม้จะรู้ว่าโจวเฟิงคงได้ยินสิ่งที่เธอพูดชัดเจน
“ครับ”
ไอรารีบเดินตามโจวเฟิงเข้าบ้านอย่างรวดเร็วเพราะตลอดทางเดินแทบจะทุก50 เมตรมีบอดี้การ์ดยืนคลุมเต็มไปหมดนี่ขนาดเ้าของบ้านไม่อยู่ทุกคนยังปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลยจริงๆ ไม่อยากจะคิดเลยว่าหากเ้าตัวกลับมาทุกคนคงจะแทบไม่หายใจกันเลยกระมังแค่คิดไอราก็เริ่มขนลุก
4K
