ท่านผู้หญิงสมถวิล นฤบดี หรือท่านอาหญิงหวิว ผู้มีพระคุณสำหรับชลทิศและน้องๆ นั่งหน้าเครียดมองหน้าหนุ่มสาวทั้งสองคนอย่างขุ่นเคืองใจ
เมื่อเห็นกระดาษแผ่นใหญ่ขอบหนาประมาณสองนิ้วลวดลายส่วนใหญ่เป็รูปดอกกุหลาบสีสันสดสวย ตรงกลางของกระดาษมีข้อความว่า ใบสำคัญการสมรส ปรากฏชื่อ เ้าบ่าวคือ ชลทิศ อภิมงคล ส่วนเ้าสาวคือ หม่อมหลวงปรียาวดี นฤบดี
ซึ่งก็ยังดีที่ปิ่นยังใช้นามสกุลเดิมอยู่ แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนสูงวัยหายเครียดเลยเพราะรูปถ่ายหลายใบที่กองอยู่ใกล้ใบจดทะเบียนสมรส คือรูปงานแต่งงาน คนในรูปอยู่ในชุดเ้าบ่าวเ้าสาวแบบไทยคือชลทิศกับปิ่น มีพระสงฆ์อยู่ในภาพด้วย เป็งานแต่งที่จัดแบบง่ายที่โรงพยาบาลสงฆ์ที่ปิ่นกับพี่ทิศแอบไปทำพิธีกันมาโดยไม่มีใครรู้
คนสูงวัยกว่านั่งหน้าบอกบุญไม่รับโกรธเด็กทั้งสองคนมากที่ทำเื่ไม่สมควร จึงต่อว่าอย่างรุนแรง
“ปิ่นลูกไม่น่าทำกับแม่แบบนี้เลย ลูกก็รู้ว่า แม่เตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว แม่อุตสาห์สรรหาคนที่ดีที่สุดเหมาะสมที่สุด แต่ลูกมาทำแบบนี้แม่เสียใจมากเลยนะ”
“ชลทิศ อาผิดหวังในตัวเธอมาก อาไม่คิดว่าเธอจะเป็คนแบบนี้”
ชลทิศไม่พูดไม่ตอบราวสำนึกผิด ปิ่นปรายตามองผู้ชายที่หล่อนใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกเขาแล้วรู้สึกแย่จึงเป็ฝ่าย เอ่ยปากขอโทษเสียงอ๋อย
“แม่ขา ปิ่นขอโทษ แต่ปิ่นกับพี่ทิศ เรา..เอ่อ เรารักกันค่ะ”
ปิ่นจำใจโกหกซึ่งความจริงก็ไม่ใช่ทั้งหมด รักเหรอ หล่อนคิดว่าหล่อนรักพี่ทิศคนดีเข้าแล้วล่ะ แต่หล่อนไม่แน่ใจว่าเขารู้สึกแบบเดียวกับหล่อนหรือเปล่า
“แม่อย่าโกรธอย่าเกลียดเราเลยนะคะเราจำเป็ต้องทำแบบนี้ อีกอย่างปิ่นกับชายเต้ก็ไม่อยากแต่งงานด้วย ปิ่นขอโทษอีกครั้งนะคะแม่”
“แล้วแม่จะเอาหน้าที่ไหนไปอธิบายไปขอยกเลิกงานแต่งกับ หม่อมราชวงศ์ วรพจน์ วรพงศ์วรางกูล ท่านพ่อของชายเต้กันหล่ะ”
คนเป็แม่โวยวาย และถอนใจหายหนัก
“เฮ้อออ...”
คนผิดสองคนมองหน้ากัน แล้วก้มหน้าลงโดยมีเสียงกังวานของผู้มีอำนาจที่สุดตอนนี้ สั่งเฉียบขาด
“ถึงจะแต่งงานกันแล้วหรือจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ยังไง แม่ก็ยังให้เราสองคนอยู่บ้านเดียวกันไม่ได้ เพราะแม่ไม่ได้รับรู้ด้วย แล้วก็ เื่นี้อย่าให้ใครรู้ให้รู้เฉพาะที่จำเป็ จนกว่าแม่จะจัดการอะไรให้เรียบร้อยถูกต้อง ทิศก็อย่าเพิ่งไปบอกใครว่าทิศกับปิ่นจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ทำอะไรเอาแต่ใจ ทำผิดไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ ฮึ ...จนกว่าแม่จะเคลียร์กับทางท่านพ่อของชายเต้ได้ เราสองคนต้องแยกกันอยู่ห้ามอยู่ด้วยกัน เข้าใจมั๊ย”
คนสูงวัยมองเด็กสองคนในสายตาเธอที่ก้มหน้างุดอย่างตำหนิ
“แล้วก็ เื่นั้น...เอ่อ...”
เื่ที่กำลังจะพูด หล่อนคิดว่ามันบัดสีจนไม่อยากพูด ก็จำใจต้องพูด จึงกำชับไปว่า
“ป้องกันด้วย อย่าให้มีเื่ไม่งามขึ้นยังไม่ถึงเวลา เข้าใจมั๊ย ไว้วันหลังค่อยมาคุยกันใหม่ ทิศ กลับบ้านไปได้แล้ว ปิ่น ขึ้นห้องเดี๋ยวนี้”
“ค่ะ” “ครับ”
สองคนรับคำและปฏิบัติตามแต่โดยดี
ลับร่างสองเด็กดื้อที่สร้างปัญหาหนักให้หล่อนเดินหายไป เมื่ออยู่เพียงลำพัง สมถวิลปล่อยตัวพิงผนักโซฟาอย่างเหนื่อยใจ
ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งแยกก็เหมือนอยู่ใกล้ชิดกันมากขึ้นทุกที นี่หล่อนจะทำยังไงดี อุตสาห์สั่งห้ามทั้งลูกตัวและเด็กหนุ่มแล้วอุตสาห์เร่งรัดหาคนดีคนเหมาะสมมาแต่งงานด้วย แต่ทำไม...ทำไม
ที่หล่อนไม่อยากให้ชลทิศกับปิ่นได้ใกล้ชิดหรือผูกพันกัน เพราะหากเด็กสองคนรู้เื่ราวที่เกิดขึ้นในอดีต ที่หล่อนเก็บงำไว้มาตลอดเกือบยี่สิบปี หล่อนไม่มั่นใจว่า ชลทิศ และปิ่น จะรับได้ สู้ให้พวกเขาอย่ารู้อะไรเลยจะดีกว่า
แต่ตอนนี้ ด้วยศักดิ์ศรี ด้วยหน้าตาด้วยวงศ์ตระกูลและชาติกำเนิด ลูกสาวคนเดียวของตระกูลนฤบดี จะมาแต่งงานแล้วทำแค่จดทะเบียนสมรสง่าย ๆ แบบนี้คงไม่เหมาะ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น ไว้เสร็จจากไปขอโทษขอโพยทางโน้นก่อนค่อยมาจัดการเื่ตบแต่งให้สมฐานะสมหน้าสมตาทันที
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
467
