บทที่ 27
คุณค่า
ใบหน้าของท่านอาจารย์หลินดำคล้ำอย่างกะทันหัน และสัตว์ิญญาเพลิงที่อยู่บนไหล่ของเขาก็พองตัวเหมือนพร้อมจะกระโจนเข้าใส่แล้วปลดปล่อยเปลวไฟิญญาอันร้อนระอุ
ลมหายใจอันร้อนแรงพ่นออกมาราวกับคลื่น สร้างความหวาดกลัว อีกทั้งยังทำให้ผู้คนรู้สึกร้อนระอุเหมือนอยู่ในเตาไฟ
ในเวลานั้นลมหายใจเพลิงจากสัตว์ิญญาของท่านอาจารย์หลิน แผ่ไปทั่วบริเวณทำให้ผู้คนในละแวกนั้นอยากจะหนีออกไปแม้ไม่สมัครใจ
ผู้ใช้พลังิญญาระดับเงิน ระดับ 7
หากเขาโกรธแล้วล่ะก็ ไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้
"เ้าสงสัยในระดับของข้าอยู่งั้นเหรอ" ท่านอาจารย์หลินพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
ลั่วอู๋เหมือนถูกบังคับโดยคลื่นความร้อน ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอยกลับ หากเขากล้าพูดอะไรออกไปไม่ถูกใจอีกล่ะก็ เขาคงจะถูกเผาเป็จุณด้วยไฟนี้
ถึงอย่างนั้น ลั่วอู๋ก็เงยหน้าขึ้น แม้ว่าเขาจะถอยห่างออกไป แต่ท่าทีของเขาก็ไม่ได้ดูอ่อนแอ "ใช่ ด้วยคุณภาพและคุณค่า เ้าก็น่าจะสามารถยืนยันราคาที่แท้จริงของเม็ดยานี้ได้ควรเป็ผู้ใช้พลังิญญาระดับสูง แล้วตกลงเ้าเป็ระดับไหนกันล่ะ"
ทุกคนแปลกใจ
เขาช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย
ทำไมถึงกับกล้าถามถึงระดับของนักเล่นแร่แปรธาตุระดับกลางที่มีชื่อเสียงแบบนี้ได้
หยิ่ง!
ดื้อด้าน!
นิสัยเสียทั้งสองอย่างนี้ของเขานั้นมีมากเกินไป!
นั่นคือคำติเตียนที่เหมาะสมกับลั่วอู๋
อย่างไรก็ตามท่านอาจารย์หลินดูเหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่าง เขาจึงพูดขึ้นอย่างเ็า "มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับยาเม็ดนี้ไหม"
"แน่นอนอยู่แล้ว!" ลั่วอู๋พูดอย่างภาคภูมิใจ
ดวงตาของท่านอาจารย์จดจ้องไปที่เม็ดยาพร้อมตั้งข้อสงสัย "มันแตกต่างกันยังไงรึ เ้านี่มันก็แค่เป็ยาิญญาเพื่อเสริมพลังไม่ใช่รึไง"
แม้ยาจะอยู่ในระดับเดียวกัน แต่มันก็มีข้อดีและข้อเสียที่ต่างกัน
เม็ดยาเชียงจีที่ใช้สำหรับการรักษาและการแข็งตัวของเื้าเพียงสามหินิญญา ทำให้คนสงบและมีสมาธิ
ยาจิงชิน เป็ตัวยาสำหรับการปรับปรุงประสิทธิภาพการพัฒนาพลังิญญาราคาห้าหินิญญา
ลิงตาน เป็ยาที่สามารถเพิ่มพลังิญญาได้โดยตรง แต่ราคาเจ็ดหินิญญา
ราคานี้ไม่ได้เพียงนับแค่ราคาของวัตถุดิบ แต่ยังรวมถึงความยากลำบากในการกลั่นมันด้วย
นี่ก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงให้เห็นว่าคุณค่าระหว่างยาแต่ล่ะเม็ดอาจต่างกันมากก็ได้
ท่านอาจารย์หลินครุ่นคิด เช่นเดียวกับยาเซียนหยวน มันถือเป็ยาประเภทยารวบรวมพลังิญญาที่เพิ่มพลังิญญาได้โดยตรง
ถึงกระนั้นต่อให้เป็ยารวบรวมพลังิญญาระดับปฐี ก็ไม่น่าจะมีราคาเกินมามากขนาดนี้
"โปรดลองด้วยตัวท่านเองเถอะ" แม้ว่าลั่วอู๋จะพูดว่าโปรด แต่เขาก็ไม่ใช้น้ำเสียงที่ฟังดูแล้วสุภาพเลย
ท่านอาจารย์หลินยิ้มอย่างเ็าและกลืนเม็ดยาเข้าไป "ถึงข้าจะไม่ได้ชอบก็เถอะ แต่ข้าอยากจะเห็นว่าความมหัศจรรย์ของยาเม็ดนี้คืออะไร"
วิธีที่ดีที่สุดในการระบุผลของยาิญญาก็คือลองใช้มัน
อย่างไรก็ตามท่านอาจารย์หลินผู้เป็ถึงนักเล่นแร่แปรธาตุระดับกลาง ที่มีประสบการณ์ช่ำชอง ความสามารถในการรับรู้ของเขา ทำให้เขาสามารถตัดสินผลของยาเม็ดระดับต่ำและกลางส่วนใหญ่ได้โดยไม่ต้องกินมันเข้าไป
นักเล่นแร่แปรธาตุส่วนใหญ่เองก็เช่นกัน
หากพวกเขาตรวจสอบโดยการทานยาเพื่อตัดสินผลของยา แสดงว่าพวกเขากำลังตั้งคำถามและสงสัยในทักษะของตัวเอง
มีใครบ้างที่จะสงสัยในทักษะของตัวเอง
ยาิญญานั้นไหลเข้าสู่ลำคอและกลายเป็พลังิญญาบริสุทธิ์ในทันที มันรวมเข้ากับร่างกายของท่านอาจารย์หลิน
ท่านอาจารย์หลินขมวดคิ้วเล็กน้อย รอยเืปรากฏขึ้นบนหน้าอันซีดเผือดของเขา รูม่านตาเบิกกว้าง ใบหน้าบ่งบอกว่าไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
เหตุใดพลังิญญาของมันถึงบริสุทธิ์ได้ขนาดนี้!
แน่นอน ลั่วอู๋ เป็เพียงคนเดียวที่รู้คำตอบสำหรับคำถามนี้ เพราะยานี้ถูกสังเคราะห์ในไหปีศาจ
พลังิญญาผสมผสานเข้ากับเส้นเือย่างรวดเร็ว เขารู้สึกอบอุ่นไปทั่วร่างกายเช่นดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นในฤดูหนาวที่คอยทำให้ผู้คนสบายและรู้สึกปลอดภัย
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังิญญาของเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
มันเป็ของที่คุ้มค่ากับการทำงานหนักยาวสามวัน
"นี่ไม่ใช่แค่ระดับสาม!" ท่านอาจารย์หลินโพล่งออกมา แต่ไม่นานเขาก็สงบลง "ไม่สิ มันควรเป็ระดับสาม มันยังคงไปไม่ถึงยาระดับสี่"
“ใช่ มันเป็แค่ระดับสามเท่านั้น” ลั่วอู๋พูดพร้อมกับยิ้ม
ผู้คนรอบตัวไม่เชื่อหูของพวกเขาว่าท่านอาจารย์หลินพูดอะไรออกมา จะอย่างไรก็ยังคงมีช่องว่างระหว่างตัวยานี้กับยาระดับสี่
ทุกคนไม่ใช่คนโง่และความหมายของสิ่งได้ยินก็สามารถเข้าใจได้โดยง่าย
ปฏิกิริยาของท่านอาจารย์หลินแสดงให้เห็นว่ายานี้ใกล้เคียงกับยาระดับสี่
เ้ารู้ไหมว่า แม้ว่าจะเป็ยาระดับสี่ที่ถูกเรียกว่าขยะ พวกมันก็ผ่านเกณฑ์ของยาิญญาระดับกลางไปไกลแล้ว และผลของมันก็ยังห่างไกลจากยาระดับสามอยู่มาก
"ด้วยคุณภาพนี้ คงไม่มีใครบอกว่าเ้าหลอกลวงผู้คนได้ ถึงเม็ดยานี้อาจจะอยู่แค่ในระดับปฐีและไม่ได้อยู่ในระดับตำนาน แต่ผลของมันที่ใกล้เคียงระดับสี่ นั่นสามารถอธิบายได้เพียงอย่างเดียว ... "
สายตาของท่านอาจารย์หลินเปลี่ยนไป "ยานี้ได้บดอัดยาก้าวข้ามยาระดับ 3ไปแล้ว"
“ เป็ที่น่าชื่นชมจริง ๆ ใครเป็คนกลั่น ยารวบรวมพลังิญญาเม็ดนี้กัน” ท่านอาจารย์หลินถาม
ลั่วอู๋พูดอย่างใจเย็น "มันเป็ยารวบรวมพลังิญญาที่ข้าบังเอิญได้มา"
อันที่จริง ลั่วอู๋ ไม่มีความรู้เกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ เขาเพิ่งรู้ว่าผลของยารวบรวมพลังิญญาเม็ดนั้น ดีมากถึงขั้นที่เร็วกว่ายาระดับ 4
คุณภาพของยาิญญาจากไหปีศาจนั้นเชื่อถือได้
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ท่านอาจารย์หลินก็รู้สึกผิดหวังเขาคิดว่ามีนักเล่นแร่แปรธาตุที่ยิ่งใหญ่คนใหม่ปรากฏขึ้นในพื้นที่หวงชา น่าเสียดาย
แต่ไม่ช้าเขาก็ฟื้นฟูจิตใจของเขากลับมาได้ "เ้าขายสูตรให้ข้าได้ไหม ข้าให้แสนหินิญญาเลย"
ราคาทำให้ทุกคนในที่นั้นใมาก
"ข้าขอโทษ แต่ข้าทำไม่ได้" ลั่วอู๋ยิ้มให้ "ท่านเป็หัวหน้านักเล่นแร่แปรธาตุของศาลาไป่เปา เราจึงเป็คู่แข่งกัน"
ท่านอาจารย์หลินกล่าวในทันใดว่า "ใช่เราคือคู่แข่งกัน"
ขณะมองดู ลั่วอู๋หัวเราะ หัวใจของเขาเหมือนกำลังมีเืไหลออกมา
หินิญญาราคาหนึ่งแสน!
แน่นอนว่ามันเป็ราคาที่สูงในการซื้อสูตรยาระดับ 3
ท่านอาจารย์หลินมีความคิดที่จะศึกษายารวบรวมพลังิญญา ดังนั้นเขาจึงยินดีจ่ายในราคาที่สูง มิฉะนั้นมันคงคุ้มค่าเงินมากนัก
แต่ข้าจะหาสูตรของยารวบรวมพลังิญญาเม็ดนี้ได้อีกที่ไหนกัน ลั่วอู๋คิดในใจแล้วได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งท่านอาจารย์หลินก็พูดขึ้นช้าๆ "มันเป็ความจริงที่ว่าข้ามองแคบเกินไปและระดับของข้าไม่เพียงพอที่จะสามารถประเมินยารวบรวมพลังิญญาเม็ดนี้ มันต้องสมควรได้รับราคาตามนี้แน่นอน"
เมื่อลั่วอู๋ได้ยินเขาก็ใ
มันน่าชื่นชม เพราะอีกฝ่ายยอมรับข้อบกพร่องของตัวเองและเลือกที่จะแก้ไขมันให้ถูกต้อง
“ ดูเหมือนว่าข้าต้องกลับไปศึกษาและพัฒนาตนเองได้แล้ว หลังจากที่ข้าได้ลองทานยาตัวนี้” ท่านอาจารย์หลินทิ้งหนึ่งร้อยหินิญญาเอาไว้บนโต๊ะและเดินออกจากศาลาไป่หยู่ จากนั้นสัตว์ิญญาเปลวไฟขนาดใหญ่เปลี่ยนกลับเป็เม็ดเล็ก ๆ ไปเกาะที่ไหล่ของท่านอาจารย์หลินอีกครั้ง
"ขอบคุณสำหรับการอุดหนุน" ลั่วอู๋พูดพร้อมรอยยิ้ม
เ้าของร้านคนเก่าและคนอื่น ๆ ในศาลาไป่หยู่รู้สึกโล่งใจ
ก่อนหน้านี้ดูเหมือนว่าแรงกดดันจากท่านอาจารย์หลินมันจะมากเกินไปสำหรับพวกเขา
ขณะเดียวกันคนที่อยู่ข้างนอกต่างก็ตกตะลึง
ขนาดท่านอาจารย์หลินยังยอมรับในคุณภาพของยารวบรวมพลังิญญาเม็ดนี้
ยาระดับสามที่ใกล้เคียงกับระดับสี่
แม้ว่าราคาจะเป็สิบสองหินิญญาแต่มันก็ดูไม่แพงเลย
"แค่กๆ" ลั่วอู๋ไอสองสามครั้ง "ขอโทษนะ พวกเ้ากำลังทำอะไรที่หน้าศาลาไป่หยู่ของข้า พวกเ้าอยู่ที่นี่เพราะ้าซื้อยารึเปล่า"
ทุกคนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มเปิดฉาก
"ข้า้าซื้อ!"
"ข้าเอาหนึ่งเม็ด"
"ข้าด้วย"
จากนั้นฝูงคนก็รวมตัวกันเป็กลุ่มใหญ่ ด้วยคนจำนวนมหาศาลที่หน้าศาลาไป่หยู่
ลั่วอู๋ มองไปที่ประตูร้าน "ดูเหมือนว่าคงถึงเวลาแล้วที่จะต้องขยายร้าน ไม่อย่างนั้นประตูนี้คงจะรับไม่ไหว"
......
......
ทางด้านท่านอาจารย์หลินที่กลับไปยังศาลาไป่เปา
"ข้ากลับมาแล้ว" ท่านอาจารย์หลินพูดอย่างคล่องแคล่ว
เฉินจิงผู้เป็เ้าของศาลาไป่เปา กล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "ยาใหม่ของศาลาไป่หยู่ล่ะเป็ยังไงบ้าง"
"มันยอดเยี่ยม"
เฉินจิงรู้สึกประหลาดใจ
ท่านอาจารย์หลินแทบไม่เคยจะใช้คำชมแบบนี้มาก่อน
ดูเหมือนว่ามันคงจะดีมากจริงๆ
ศาลาไป่หยู่ แห่งนี้ทำให้เขาต้องประหลาดใจอีกครั้ง
“ ข้าไม่เข้าใจเ้า เ้าดูไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย นอกจากนี้เ้ายังขอให้ข้าไปทดสอบยาให้ด้วย ถ้ายาทำงานได้ดี มันก็เท่ากับว่าเ้าไปสร้างแรงผลักดันให้พวกเขา ทำแบบนี้ทำไม”
ท่านอาจารย์หลินไม่เข้าใจ
เฉินจิงเอนกายลงบนเก้าอี้ไม้ "เราไม่สามารถแข่งขันกับหอคอยหวงชาได้แน่ ๆ ในเื่ของยาิญญา สู้ช่วยศาลาไป่หยู่ให้ไปตีกันกับหอคอยหวงชายังจะดีเสียกว่า"
ทีมหวงชานั้นยึดครองพื้นที่มานานมากเกินไปแล้ว และบางคนที่อยู่เื้ัศาลาไป่เปาก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป