บทที่ 7:เดิมพันด้วยชีวิต
คำถามของหลิวเว่ยดังก้องไปทั่วลานประลองราวกับเสียงอสุนีบาตสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เฟยชิน ราวกับจะแทรกทะลุผ้าคลุมหน้าของเขาเข้าไปให้ได้ พลังกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนคนธรรมดาคงจะขาสั่นและทรุดลงไปแล้ว
แต่เฟยชินยังคงยืนนิ่งหัวใจของเขาเต้นระรัวในอก แต่ภายนอกกลับสงบนิ่งราวกับสายน้ำลึก เขาไม่ได้ตอบคำถามไม่ได้หันไปมองหน้าท่านเ้าบ้านอีก แต่กลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด...
เขาเดินตรงไปยังโต๊ะมอบรางวัล!
นี่เป็การกระทำที่ท้าทายอำนาจของเ้าบ้านอย่างโจ่งแจ้ง!ผู้าุโที่ดูแลโต๊ะรางวัลมีสีหน้าลำบากใจเขาเหลือบมองไปยังท่านเ้าบ้านเพื่อขอคำสั่ง แต่หลิวเว่ยกลับไม่ได้สั่งการใดๆในทันที ดวงตาของเขายังคงจ้องเขม็งไปยังร่างในชุดดำด้วยความสนใจใคร่รู้ที่มากกว่าความโกรธเขา้าจะดูว่าบุรุษปริศนาผู้นี้จะทำอะไรต่อไป
เฟยชินไม่รอช้าเขาไม่เปิดโอกาสให้ใครได้หยุดยั้ง มือของเขายื่นออกไปอย่างรวดเร็วและมั่นคงหยิบกล่องหยกขนาดเล็กที่บรรจุโอสถหลอมกายาสามเม็ดและป้ายไม้สลักลายเมฆาซึ่งเป็สิทธิ์ในการเข้าหอคัมภีร์ชั้นสองขึ้นมาไว้ในมือ
เมื่อได้ของรางวัลแล้วเขาก็หันหลังและเดินลงจากเวทีทันที
"องครักษ์! จับตาดูเขาไว้!อย่าให้คลาดสายตา!" ในที่สุดหลิวเว่ยก็ออกคำสั่งน้ำเสียงของเขายังคงคุมความสงบไว้ได้ แต่ก็แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ
เหล่าองครักษ์ในชุดเกราะเบาหลายนายเริ่มเคลื่อนไหวทันทีพวกเขาไม่ได้พุ่งเข้าจับกุมอย่างอึกทึกแต่กลับกระจายกำลังออกไปเพื่อปิดล้อมและติดตามเฟยชินอย่างเงียบเชียบเหมือนฝูงหมาป่าที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อ
เฟยชินรับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวทั้งหมดเขาไม่ได้วิ่งหนีอย่างแตกตื่น เพราะนั่นจะทำให้เขากลายเป็เป้าในทันทีเขาทำเพียงแค่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเล็กน้อยปะปนเข้าไปในฝูงชนของเหล่าศิษย์สายรองและบ่าวไพร่ที่กำลังสับสนกับเหตุการณ์ตรงหน้า
เขาต้องสร้างความโกลาหล!
ในจังหวะที่เขาเดินผ่านกลุ่มบ่าวไพร่ที่กำลังจะนำสำรับน้ำชาชุดใหม่ออกไปเสิร์ฟเฟยชินก็ "สะดุด" ล้มลงไปอย่างจงใจร่างของเขากระแทกเข้ากับบ่าวคนหนึ่งที่ถือถาดขนาดใหญ่
เพล้ง!เคร้ง! โครม!
เสียงเครื่องเคลือบราคาแพงแตกกระจายดังก้องถ้วยชากลิ้งระเนระนาด น้ำชาร้อนๆ สาดกระจายไปทั่วพื้นทำให้ผู้คนบริเวณนั้นร้องด้วยความใและะโหลบกันอย่างชุลมุน
ความโกลาหลเล็กๆนี้คือโอกาสทองที่เฟยชินสร้างขึ้น!
ในชั่วพริบตาที่สายตาของเหล่าองครักษ์ถูกเบี่ยงเบนความสนใจร่างของเฟยชินก็หายวับไปจากสายตา เขาไม่ได้วิ่งไปไกลแต่กลับใช้ความคุ้นเคยในจวนแห่งนี้ให้เป็ประโยชน์ เขาหลบเข้าไปหลังเสาหินแกะสลักก่อนจะพลิ้วตัวข้ามกำแพงเตี้ยๆเข้าไปในทางเดินลับสำหรับบ่าวไพร่ที่เขาใช้เป็ประจำ
ทางเดินนั้นคับแคบและอับชื้นเป็เส้นทางที่เหล่าศิษย์ผู้สูงศักดิ์หรือองครักษ์ไม่มีวันคิดจะย่างกรายเข้ามา
เฟยชินรีบถอดชุดคลุมสีดำและผ้าปิดหน้าออกอย่างรวดเร็วเขายัดมันเข้าไปในรอยแยกของกำแพงเก่าๆก่อนจะจัดเสื้อผ้าผ้าป่านที่ซอมซ่อของตนให้เข้าที่เมื่อเขาเดินออกมาจากอีกฟากของทางเดิน เขาก็กลับกลายสภาพเป็ "เฟยชิน"ทาสรับใช้ผู้ไร้ตัวตนอีกครั้ง เขาแสร้งทำท่าทีใกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นคว้าไม้กวาดที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้วเริ่มกวาดพื้นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ณลานประลอง เหล่าองครักษ์กำลังวิ่งวุ่นพวกเขากำลังตามหาบุรุษในชุดดำที่หายไปราวกับล่องหนใบหน้าของท่านเ้าบ้านหลิวเว่ยบัดนี้ดำคล้ำราวกับเมฆพายุเขาตระหนักได้แล้วว่าตนเองถูกปั่นหัวโดยเด็กหนุ่มนิรนามคนหนึ่ง
"ปิดประตูจวนทุกบาน!"เสียงของเขาคำรามลั่น เต็มไปด้วยโทสะที่ถูกเก็บกด "ค้นหาทุกซอกทุกมุม!ข้า้าตัวชายในชุดดำคนนั้น... ไม่ว่าจะตายหรือเป็!"
เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นทั่วทั้งจวนสร้างความตื่นตระหนกให้กับทุกคน
แต่ในขณะนั้นเองณ กระท่อมไม้ซอมซ่อท้ายจวน เฟยชินได้กลับมาถึงที่พักของตนแล้ว เขานั่งพิงกำแพงหัวใจยังคงเต้นระรัวจากความตื่นเต้นและหวาดเสียว เขาหลับตาลงฟังเสียงฝีเท้าและเสียงะโที่ดังมาจากด้านนอก
จากนั้น...เขาก็ค่อยๆ แบมือออก
บนฝ่ามือที่หยาบกร้านของเขาปรากฏกล่องหยกสีเขียวมรกตและป้ายไม้สลักลายเมฆาวางอยู่...
เขารอดแล้ว...
เขาเดิมพันด้วยชีวิตและบัดนี้รางวัลแห่งชัยชนะและความหวังที่จะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าได้มาอยู่ในกำมือของเขาแล้ว
528
