ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

สถานที่เดียวกัน มาวินได้รับเชิญจากเพื่อนให้เข้าร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำ เขาออกมาจากโต๊ะอาหารเย็นครึ่งทางและเห็นณัชชาด้านหลังณัชชามีคนติดตามอยู่ห่างๆ เขาขอให้คนของเขาจัดการกับชายที่ติดตามณัชชาและเขาเดินไปหาณัชชา"ทำไมคุณ..." ณัชชากระพริบตาและมองไปที่ชายผู้เย็นชาดวงตาเกรี้ยวกราดของมาวินเพ่งมองบนมือของณัชชา "นี่คืออะไร?"คิ้วของมาวินถูกล็อคลึกและใบหน้าของเขาสับสน มีกลิ่นไม่พึงประสงค์ในอากาศ ดวงตาของเขาเจ็บแสบเล็กน้อยจากของเหลวในอากาศณัชชาอ่อนแอ "การป้องกันตัว"ณัชชามักจะออกไปข้างนอกก่อนเวลาและกลับดึกเนื่องจากเหตุผลเรื่องงาน เธอยังกลัวอุบัติเหตุณัชชาซื้อสิ่งนี้จากอินเตอร์เน็ตเมื่อหลายวันก่อน การป้องกันความเสี่ยงล้วนเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ใครจะรู้ว่าผู้ทดลองคนแรกจะเป็นพ่อเลี้ยงมาวิน"สิ่งนี้จะมีประโยชน์งั้นหรือ" น้ำเสียงของมาวินดุดัน ใบหน้าของเขาเย้ยหยัน"มีประโยชน์สิ" ณัชชาตะคอกมาวิน ยิ้มด้วยรอยยิ้มลึก ณัชชาสงสัยอย่างจริงจังว่าเขาจะต้องถูกอีกฝ่ายปฏิบัติเหมือนคนโง่ณัชชาเก็บของไว้ในกระเป๋าและเมื่อเธอสบายดีและไม่เป็นอันตรายใดๆ เธอจึงวางแผนที่จะเดินออกไปจากจุดนี้ทันทีที่เธอก้าวกำลังจะออกไปข้อมือของเธอก็ถูกมาวินบีบและด้วยความพยายามขัดขืนเพียงเล็กน้อย ข้อมือสีขาวนวลเดิมของเธอก็เปลี่ยนสีพร้อมกับรอยแดงช้ำในความเป็นจริงณัชชาไม่ต้องการเจอกับมาวิน เพราะเธอรู้สึกว่าทุกครั้งที่เห็นเขาเธอจะนึกถึงเรื่องร้าย ๆที่ผ่านมาในอดีตเสมอ“อยากได้เงินมากนักเหรอ?” มาวินครุ่นคิดอยู่นานและไม่สามารถคิดถึงเหตุผลที่ณัชชาปฏิเสธเงินของเขา แต่ดูเหมือนว่าเธอจะนั่งดื่มเบียร์กับชายหนุ่มหน้าตาดีในงานเลี้ยง แถมยังมีการนัดแนะติดตามออกมาถึงด้านนอกเพื่ออยู่กันตามลำพังถ้าณัชชาติดตามชายที่ร่ำรวยกว่าเขาก็ยังเชื่อมั่นได้ แต่ณัชชาเพียงทำงานในฐานะพรีเซนเตอร์นางแบบขายสินค้า ซึ่งรายได้ไม่ได้มากมายในความคิดของมาวิน ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจณัชชาขมวดคิ้ว “ฉันต้องทำยังไงกับคุณ?”มาวินลดสายตาลงและจับจ้องไปที่ณัชชา “ตราบใดที่เธอสัญญาว่าจะอยู่กับฉัน ฉันจะให้เธอได้ทุกอย่างโดยไม่ต้องทำงานด้วยซ้ำ”มาวินคิดอยู่นาน เนื่องจากเขาต้องการให้ณัชชาเปลี่ยนใจจึงควรทำให้เธอพอใจในเวลาที่เหมาะสม เนื่องจากเธอต้องการเงินจึงต้องทำงานหนักและต้องมาดื่มเบียร์กับชายแปลกหน้า เขาต้องการจะช่วยเธอ ด้วยวิธีของเขา "เธอต้องการอะไร?"“ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณ” ณัชชาก้มหน้าลงใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความไม่พอใจ“เป็นเมียฉัน มันไม่ดีเหรอที่จะได้ทุกอย่างที่ต้องการ” ณัชชาปฏิเสธอีกครั้งและกล้ามเนื้อสีเขียวที่หน้าผากของมาวินก็ตรงไป แววตาดุดัน"เมียเหรอ? เมียเก็บน่ะสิ" ใบหน้าที่งดงามเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวและแสดงออกถึงความรังเกียจ มาวินไม่เข้าใจกลุ่มนักศึกษาสาวมากมาย มีทั้งนางแบบ พรีเซนเตอร์ รวมไปถึงดาราต่างพากันตะกายขึ้นเตียงของเขา เพราะพวกเธอต้องการความสะดวกสบาย แต่ณัชชากลับเฉยเมยไม่สนใจแม้เขาจะเข้ามาเสนอให้เธอถึงหน้าประตู เขาจึงนึกถึงข้อเสนอใหม่และเอ่ยขึ้น "ฉันจะลงทุนให้เธอ การเป็นเจ้าของธุรกิจน่าจะดีที่สุด ถ้าเธออยากทำงานเธอจะได้ไม่ต้องไปทำงานกับคนอื่น และจะไม่ถูกจำกัด เสรีภาพของเธอ" กระเป๋าของมาวินเริ่มคิดว่ามีการเสนอเงื่อนไขที่ดีที่สุดแม้ว่าเขาจะไม่ต้องการให้ผู้หญิงของเขาแสดงใบหน้าที่งดงามของเธอออกไปข้างนอก แต่ก่อนอื่นเขาสามารถกล่อมณัชชาให้อยู่ใกล้ชิดกับเขาได้และเมื่อเขาลงทุนทำธุรกิจให้เธอ เธอจะเชื่อฟังเขา เขาก็จะเป็นผู้นำณัชชาได้ยินว่ามาวินเปลี่ยนทิศทางความคิดของเขาขนาดใหญ่ เพียงแค่มัดเธอไว้ข้างตัวณัชชาเอ่ยขึ้น : "คุณคิดว่าตำแหน่งเจ้าของธุรกิจ ของฉันหายากหรือเปล่า?"มาวิน: "... เกิดอะไรขึ้นกับตำแหน่งเจ้าของธุรกิจที่ฉันเป็นผู้ลงทุนให้ " ถ้ามันแย่จริง ๆ ผู้หญิงจำนวนมากจะดิ้นรนเข้ามาเพื่อแย่งชิงตำแหน่งนี้ได้อย่างไรเมื่อเห็นความมั่นใจในตัวเองที่หยิ่งผยองของมาวิน ณัชชาก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย “ถ้าคุณคิดว่ามันดีมาก คุณควรจะหาผู้หญิงที่เต็มใจ”มาวินต้องการบีบคอผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา เขาระงับความโกรธและพยายามรักษาใบหน้าที่สงบ เสียงของเขาแผ่วเบา “ฉันแค่ต้องการเธอ”ณัชชายิ้มอย่างก้าวร้าว "ต้องการฉันทำไม? คุณต้องการฉัน? คุณรู้ไหมว่าฉันต้องการอะไร?""ฉันจะให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ" มาวินคิดถึงสิ่งที่ผู้หญิงสามารถขอได้ ไม่ใช่แค่บางสิ่งเท่านั้น โดยธรรมชาติเขาเป็นคนที่ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่และไม่สนใจเงินเล็กน้อยเหล่านั้นณัชชาหัวเราะเยาะ เธอกระดกปลายเท้าและดึงเน็คไทของมาวิน ระยะทางนั้นใกล้โดยเจตนา ร่างกายของมาวินแข็งและแก้มของเขาแดงระเรื่อ เขาไม่สามารถทนความปรารถนาที่จะกดณัชชากับกำแพงได้และดวงตาของเขาก็มืดมนมาวินคิดว่าณัชชาเปลี่ยนใจ แต่ริมฝีปากของณัชชายกขึ้นโดยไม่คาดคิดและทันใดนั้นเธอก็ดึงเน็คไทลง เน็คไทที่รัดแน่นนั้นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก"คุณ?" มาวินหายใจไม่ออกและดวงตาของเขาก็จ้องมองไปที่ณัชชาด้วยแววตาดุดันคล้ายต้องการสังหารคน"คุณคือ สิ่งที่คุณเป็น" ณัชชาหยุดชะงัก เธอกำลังเล่นกับนิ้วเรียวของเธอ เธออารมณ์ดี เดิมทีเธอไม่ต้องการทำเช่นนี้ แต่คำพูดของมาวินดูโอ้อวดและหลงตัวเองมากเกินไปและเธอก็ไม่ได้ถือสาณัชชากลัวจริงๆว่ามาวินจะรั้งเธอไว้ตลอดทั้งคืนและเธอก็วางแผนที่จะอธิบายเหตุผลมากขึ้นในทันที"พ่อเลี้ยง เหตุผลที่ฉันเลิกกับคุณคือฉันไม่ได้ชอบคุณอีกต่อไปแล้ว" น้ำเสียงที่นุ่มนวลของณัชชานิ่งและดวงตาของเธอแฝงอารมณ์ความรู้สึกที่เข้าใจยากพวกเขาทั้งคู่เป็นผู้ใหญ่ ณัชชาคิดว่านี่เป็นสิ่งที่ชัดเจนเพียงพอแล้ว เนื่องจากเธอไม่ชอบเขา เธอจึงไม่จำเป็นต้องอยู่กับเขามาวินชะงักเล็กน้อยดวงตาของเขาก็เฉียบคมจมเสียงของเขาและน้ำเสียงของเขาไม่สามารถทนได้ "เธอไม่ชอบฉัน เธอชอบคนอื่น?"ณัชชารู้สึกว่าถ้าเธอสมมุติพูดชื่อผู้ชายสักคนหนึ่งออกมาอย่างไม่เป็นทางการ มาวินจะใช้ความอำนาจทั้งหมดของเขาเพื่อทำให้คน ๆ นั้นตกต่ำและไม่มีที่ยืน"ฉันไม่ชอบคุณและฉันก็ไม่ได้ชอบใครคนอื่น" ณัชชาที่ฟื้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกอยากจะแต่งงานกับคนกวาดถนนมากกว่าที่จะอยากอยู่กับพ่อเลี้ยงที่มีนิสัยน่ารังเกียจอย่างมาวินเธอรู้มากเกินไปเกี่ยวกับความเฉยเมยของมาวินที่มีต่อเธอ ถ้าเธอเลือกเขาอีกครั้งเธอจะถูกเตะโดยไม่แยแส เธอรู้ว่ามาวินต้องการเธอเพียงเพราะเขาไม่ต้องการเสียหน้า"บอกเหตุผลมา?" มาวินโกรธอย่างไม่ต้องสงสัยดวงตาของเขามืดมนเขาหงุดหงิดและหยิบซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แต่คิดว่าตอนนี้ณัชชาเกลียดเขาที่สูบบุหรี่ เขาจึงตัดสินใจเก็บมันกลับไปที่กระเป๋าของเขาอย่างเดิมเขาคิดว่าเขาเป็นคนที่ไม่ได้เลวร้ายอะไรสำหรับณัชชา ชีวิตส่วนตัวของเขาใสสะอาดและเขาเป็นคนใหญ่คนโตในเชียงใหม่ ความภูมิใจในตัวเองทำให้เขาไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้ ณัชชาปฏิเสธเขาหลายครั้งแม้ว่าเขาจะติดตามเธอณัชชาหัวเราะเบา ๆ ดวงตาของเธอหนักอึ้งและเธอมองไปที่มาวินอย่างจริงจัง เธอหยุดและหัวเราะกับตัวเอง "ถ้าอย่างนั้น,ฉันจะถามคุณอย่างหนึ่ง รู้ไหมว่าฉันชอบกินอะไร?"คำถามง่ายๆ มาวิน ตกตะลึงเขาหายใจเข้าลึก ๆ “มันสำคัญมากนักหรือ?”ด้วยเงิน, สมบัติ ภูเขา และรสชาติ ทะเล ชนิดใดที่เขาไม่รู้แต่ตราบใดที่ณัชชาพูดและต้องการมันเขาจะส่งคนไปค้นหาและมอบให้เธอถึงหน้าประตู“ฉันจะไม่อยู่กับผู้ชายที่ไม่รักฉันเลย” ณัชชายิ้มและตบไหล่มาวินเหตุผลนี้น่าจะชัดเจนเพียงพอณัชชากลับไปที่ห้องของงานเลี้ยงและทุกคนก็อยู่ในสภาพเมามาย กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่วห้อง งานเลี้ยงใกล้ถึงเวลาเลิกหลายคนทยอยกลับกันหมดแล้วพีระวัฒน์มองไปที่ณัชชาเหมือนเดิมและนึกในใจ "ท่านประธานไปทำอะไรอยู่ที่ไหน เธอกลับมาโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างไร?"นอกจากนี้เธอยังหันมายิ้มให้กับเขาราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นพีระวัฒน์ขมวดคิ้วแล้วหันมาถามกับพนักงานที่นั่งอยู่ข้างๆว่า "เห็นท่านประธานบ้างไหน หายไปไหนสักพักแล้ว?"“ไม่รู้สิ” เมธีพนักงานที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆตอบอย่างไม่สนใจ เขาดื่มมากเกินไปจนไม่สามารถสื่อสารได้ชัดเจนพีระวัฒน์ไม่รอช้า รีบลุกจากโต๊ะด้วยสีหน้าที่สับสนแล้วเดินไปด้านนอกเพื่อค้นหาท่านประธานของเขา เดิมทีเขาคิดว่าท่านประธานจะเข้าไปมอบข้อเสนอให้ณัชชาและพาเธอกลับไปที่โรงแรม แต่ตอนนี้เมื่อเขาพบว่าณัชชาเดินกลับเข้ามาที่โต๊ะด้วยท่าทีปรกติ แต่ท่านประธานของเขาหายไปอย่างไม่รู้สาเหตุ หน้าที่ของเขาต้องพาท่านประธานกลับไปพักที่โรงแรมพร้อมกัน “ณัชชาเธอโอเคไหม? ทำไมหายไปนานจัง” วิยะดามีสีหน้ากังวลมองไปยังณัชชาและสำรวจทั่วบริเวณเสื้อผ้าของณัชชาซึ่งดูปกติณัชชายิ้มอ่อนๆ เธอไม่ต้องการเพิ่มความกังวลให้กับวิยะดา "ฉันไม่เป็นไร แค่ท้องเสียนิดหน่อย""ฉันคิดว่าเราควรจะกลับกันได้แล้ว" ณัชชาต้องการกลับหอพัก วิยะดารีบลุกขึ้นจากโต๊ะ และมองหาพีระวัฒน์เพื่อจะกล่าวลาณัชชากวาดสายตาโดยรอบไม่พบว่าพีระวัฒน์อยู่ในงานเลี้ยง เธอตัดสินใจส่งข้อความทางไลน์แจ้งเขาเป็นการส่วนตัว แล้วขึ้นรถออกไปทันที“เธอเป็นอะไรไป มีอะไรก็เล่าให้ฉันฟังได้นะ?” วิยะดาสังเกตว่าเพื่อนของเธอไม่มีเสียงสนทนาหลังจากขึ้นมาบนรถณัชชายิ้มอย่างไร้พิษสง "ฉันสบายดี ขอบคุณเพื่อนสาว สำหรับความห่วงใย" ณัชชาไม่รู้ว่ามันเป็นความตั้งใจหรือไม่และคำว่าเพื่อนสาวก็เพิ่มโทนเสียงเมื่อได้ยินณัชชามีท่าทีที่ดีขึ้น วิยะดาก็ยกมือขึ้นมาลูบที่ท้องของเธอพร้อมเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เฮ้อ!วันนี้อิ่มมาก พรุ่งนี้น่าจะต้องออกกำลังกายเพื่อลดน้ำหนักซะหน่อย"พีระวัฒน์แจ้งทางร้านให้ช่วยตามหาภัคพลอย่างเร่งด่วน เนื่องจากเขาพยายามติดต่อทางโทรศัพท์หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีการตอบรับ พนักงานของร้านเดินตามหาจนทั่ว เขากวาดสายตาไปทั่วบริเวณ สุดท้ายเขาพบว่ามีชายหนุ่มในชุดสูทนอนขดตัวอยู่อีกมุม เขาถูกมัดมือและปิดปากด้วยผ้าโชคของภัคพลนั้นไม่ดีนัก เขาถูกลูกน้องของมาวิน ใช้ผ้าปิดจมูกที่มียาสลบ แล้วลากเขาไปมัดไว้มุมห้อง"ท่านประธาน.. ท่านประธาน.." พีระวัฒน์รีบวิ่งเข้ามายกตัวภัคพลขึ้นจากพื้นและเรียกเขาให้ตื่นขึ้นภัคพลมีท่าทีเหมือนได้รับสารทำให้ง่วงอย่างแรง พีระวัฒน์มองสำรวจทั่วร่างกายของเขาไม่พบบาดแผล ภัคพลพยายามเปิดเปลือกตาขึ้นมาแต่ยังไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ จากนั้นพีระวัฒน์พาดแขนของเขาขึ้นที่บ่าแล้วรีบพาเขาขึ้นรถเพื่อกลับที่พัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 25 การป้องกันตัว

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 25 การป้องกันตัว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้