ณ กลางดึกอันเหน็บหนาว
คุณย่าและหลานชายกำลังนั่งพูดคุยหลังจากทานอาหารเสร็จ
คุณย่า : เป็ยังไงบ้างริค ขนมปังฝีมือคุณยายอร่อยไหมเอ่ย
คุณยายถามหลานชายด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า
ริค : อร่อยมากครับคุณย่า ทำไมอร่อยกว่าปกติอีกครับ
หลายชายถามด้วยความสงสัยในรสชาติขนมปังที่ได้รับประทานในมื้อนี้ เนื่องจากอาหารที่ได้รับแจกจ่ายปันส่วนมานั้นรสชาติไม่ได้ดีขนาดนี้
คุณย่า : นี่เป็สูตรจากคุณทวดเมื่ออดีตยังไงล่ะ… ในอดีตน่ะผู้คนใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไม่ต้องหลบต้องซ่อน อาหารการกินก็มีให้กิน เท่าที่อยากกินเลย มีตึกราบ้านช่อง และรถยนต์วิ่งเรียงรายเต็มถนน แถมมีเครื่องบินด้วยล่ะ…
ริคตื่นเต้นที่ได้ยินและพูดคุยกับคุณย่าถึงเื่ต่างๆ เมื่อครั้งอดีตก่อนที่มนุษยชาติจะพากันมายังหลุมหลบภัยเหล่านี้ จนพลอยหลับไป
วิเวียน : แม่คะ พักผ่อนเถอะค่ะ พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแล้วนะ
นิค : มาครับแม่ (พร้อมกับอุ้มริคขึ้นมาเพื่อพาไปนอน)
คุณย่า : พรุ่งนี้แล้วสินะ…
เช้าวันรุ่งขึ้น... 06:00 AM
หัวหน้าคณะนักเดินทาง : ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางได้! เรากำลังจะเดินทางไปยัง เซ็นทรัล ที่นิวยอร์โค่
หัวหน้าคณะนักเดินทางกล่าวด้วยเสียงที่ดังและหนักแน่น พร้อมกับแสงแดดยามเช้าค่อยๆ ปรากฏขึ้น
เหล่าคณะนักเดินทางถูกแบ่งเป็ 5 หน่วย คุ้มกันคณะของพวกเขาที่กำลังเดินทางไปยังจุดหมาย ประกอบด้วย
หน่วยที่ 1 หน่วยสอดแนม ที่คอยทำหน้าที่เป็แนวหน้าสุดขบวนเพื่อตรวจสอบพวกผู้ติดเชื้อ
หน่วยที่ 2 หน่วยแนวหน้า ทำหน้าที่ป้องกันเมื่อเกิดการปะทะกับพวกกลายพันธุ์ และขนสัมภาระ
หน่วยที่ 3 หน่วยผู้สนับสนุน สำหรับดูแลพลเรือน แพทย์ ช่าง ฝ่ายเทคนิคโลยี ขบวนสัมภาระ
หน่วยที่ 4 หน่วยเรนเจอร์ มีหน้าที่จู่โจมระยะไกล เคลียร์เส้นทางร่วมกับหน่วยสอดแนม
หน่วยที่ 5 หน่วยจู่โจม มีหน้าที่ต่อสู้ระยะประชิด ระวังด้านหลัง และขนสัมภาระ
12:00AM - คณะเดินทางได้เดินทางมาเป็เวลา 5-6ชั่วโมง...
หัวหน้าคณะนักเดินทางชูมือให้สัญญาณเพื่อหยุดขบวน และผายมือสั่งการณ์หน่วยสอดแนม ให้ออกลาดตระเวนพื้นที่โดยรอบ
หัวหน้าคณะนักเดินทาง : เราจะพักกินมื้อเที่ยงกันที่นี่ หน่วยที่ 1 กำลังจัดเวรเฝ้าระวัง ให้แต่ละหน่วยผลัดกันลาดตระเวน ทุก 15นาที ตามลำดับหน่วย ทุกนายพักได้!
ครับ!/ค่ะ! แต่ละหน่วยรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง
พ่อและแม่ของริคเดินเข้ามาหาแม่และลูกชาย
นิค : เป็ยังไงบ้างครับแม่ เหนื่อยจากการเดินทางไหม?
คุณย่า : ไม่เหนื่อยหรอก แค่คิดว่าจะได้กลับบ้านเกิดก็ตื่นเต้นจะแย่แล้ว
ทุกคนนั่งวงล้อมทานมื้อเที่ยงกันอย่างเอร็ดอร่อย ประกอบไปด้วยขนมปังแข็งๆ และอาหารที่บรรจุในขวดโหลแก้ว
ริค : ทำไมเราต้องเดินทางไกลกันด้วยหรอครับพ่อ?
คุณย่า : พ่อเขาต้องย้ายไปทำงานที่โน้นน่ะหลาน
นิค : พักผ่อนเถอะครับแม่ เราต้องเดินทางกันอีกไกล (พ่อของนิคหยุดการสนทนาโดยทันที)
เสียงะโมาจากไกลๆ : หน่วยจู่โจม ได้เวลาเปลี่ยนเวรเฝ้าระวัง
วิเวียน : ไปเถอะค่ะที่รัก ได้เวลาเปลี่ยนเวรแล้ว
ทั้งคู่เดินห่างออกมาเล็กน้อยจากจุดพัก
วิเวียน : เื่พี่ชายของฉัน.. คุณอย่าโทษตัวเองเลยนะ ฉันหวังว่าการเดินทางในครั้งนี้น่าจะทำให้คุณดีขึ้นนะ
นิค : ขอบคุณนะที่รัก… ผมไปเข้าเวรก่อนนะ
ทั้งสองจูบลากัน.. พ่อของริคค่อยๆ เดินห่างออกไป
เวลา 13:15 PM
หัวหน้าคณะเดินทาง : ทุกหน่วย เตรียมตัวเดินทางต่อ จัดแถว!
ครับ/ค่ะ ทุกคนจัดขบวนคณะเดินทางอย่างรวดเร็ว พร้อมออกเดินทาง
เวลา 17:00 PM
หน่วยสอดแนมนายหนึ่งได้ขับรถมอเตอร์ไซค์กลับมารายงานอย่างเร่งรีบ
หน่วยสอดแนม : รายงานสถานการณ์ครับหัวหน้า พบผู้ติดเชื้อ 5ราย และซากตึกที่สามารถใช้เป็ที่หลบภัยได้ครับ
หัวหน้าคณะนักเดินทาง : รับทราบ
หัวหน้าหันหลังไปหาแต่ละหน่วย และจัดทีมเฉพาะกิจ เป็ 5ทีม โดยแต่ละทีมมีสมาชิก 4คน
พ่อของริกและทีมอื่นๆ เดินทางไปยังจุดปะทะในไม่ช้า
นิค : รายงานสถานการณ์หน่อยสิ
หน่วยสอดแนม : พบผู้ติดเชื้อ 11นาฬิกา 2ราย, ในอาคาร 2ราย และ 2นาฬิกา ด้านหลังอาคาร อีก 1ราย
นิค : ทีมฉันกับทีมที่ 2จะเข้าไปในอาคาร ทีมที่ 3กับ4 ไปทาง 11นาฬิกา ทีมที่ 5 ไปจัดการที่ 2นาฬิกา ทุกทีมแยกย้าย!
เมื่อนิคเข้ามาในตัวอาคาร จึงพบเจอกับพวกผู้ติดเชื้อ 2รายที่กำลังยืนอยู่ด้วยกัน
นิค : (กระซิบ) นาย แนวหน้าทั้ง 2คนไปล่อไว้ก่อน ถ้าได้โอกาสแล้ว ฉันจะเข้าไปจัดการ
กำไลของลูกทีมแนวหน้า จึงค่อยๆ เรืองแสงขึ้นมาพร้อมทั้งปรากฏโล่ และดาบ ขึ้นมาบนมือพวกเขา
ลูกทีมที่1 : เฮ้! ไอ้อัปลักษณ์
เขาะโพลางยั่วยุ ให้ศัตรูหันมาสนใจ
ผู้ติดเชื้อ : อ๊าาาาาาาา!
พวกมันพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างรวดเร็ว
พวกแนวหน้าต้านทานการโจมตีไว้ และยื้อยุดฉุดกระชากไปมาเพราะพลังกายผู้ติดเชื้อนั้นมีมากเหลือเกิน
นิคและทีมคนอื่นๆ ค่อยๆ ลอบเข้ามาจากทางด้านหลังของพวกมัน
กำไลของเขาเปล่งแสง
นิค : ทรี!
หัวของนิคถูกปกคลุมด้วยหมวกคลุมหัวหมี พร้อมกรงเล็บที่ดูคล้ายกับหมี?
นิค :อิมแพ็ค! (พร้อมท่าทางที่ะโง้างหมัดมาแต่ไกล)
ตู้ม! การโจมตีของนิค ทำให้พวกกลายพันธุ์หัวะเิ และล้มไปหนึ่งตัว
อีกทีมกำลังรุมจัดการพวกกลายพันธุ์ อีกตัวหนึ่งอยู่ซักพักจึงจะปราบลงได้
ลูกทีม : แฮกๆๆ เหนื่อยชะมัด พวกนี้มันอึดถึกทนจริงๆ
ลูกทีมอีกคนหนึ่ง : คุณนิคนี่สุดยอดไปเลยนะครับ ระดับ 3 นี่คนละเื่กับพวกผมเลย
นิค : อ่า ไม่ขนาดนั้นหรอก ฉันเสียสิ่งสำคัญเพื่อให้ได้มันมา ไม่ใช่เื่ที่น่ายินดีเท่าไหร่หรอก กลับไปรายงานสถานการณ์เถอะ
หลังจากรายงานสถานการณ์ คณะเดินทางจึงได้เข้ามาพักกันที่ซากตึกร้างแห่งนี้
หัวหน้าคณะเดินทาง : พักผ่อนตามอัธยาศัย การเดินทางวันแรกนี้ ถือว่าเป็ไปด้วยดี หวังว่าจะปลอดภัยไปจนถึง เซ็นทรัล นิวยอร์โค่ ขอแค่ไม่เจอตัว”กลายพันธุ์”ก็พอ ทุกคนพักได้!
ขณะนี้ครอบครัวของริคและลูกทีม จึงได้มานั่งล้อมวงทานอาหารกันหน้ากองไฟเล็กๆ ที่พวกเขาทำขึ้นมาชั่วคราว
ริค : พ่อครับเหนื่อยไหม (พร้อมกับถือขนมปังมาให้)
นิค : โฮโฮ่ คนเก่งของพ่อ ขอบใจนะ
ริค : คนอื่นบอกผมมา ว่าพ่อแปลงร่างเป็หมี แล้วขย้ำหัวพวกผู้ติดเชื้อ แล้วก็กินๆๆ มันเข้าไป ย่าห์…
นิคและคนอื่นๆ หัวเราะอย่างหนักเมื่อได้ยินลูกชายตัวเองเล่า
นิค : ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า พ่อไม่ได้กินนะลูก ถ้ากินเ้าพวกนั้นจะท้องเสีย
ริค : อ่าว กินแล้วขี้แตกเลยหรอครับ
นิค : พักผ่อนเถอะ นี่พึ่งวันแรก พ่อต้องไปเฝ้าเวรยามแล้ว ฝันดีเ้าลูกชาย ฝันดีครับแม่ ผมไปก่อนนะที่รัก
ทุกคนพักผ่อนกันอย่างสบายใจ โดยมีแต่ละหน่วยคอยสลับเวรยามกันตลอดทั้งคืน
เช้าวันต่อมา 06:00 AM
หัวหน้าคณะนักเดินทาง : ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางได้!
และคณะเดินทางจึงได้เริ่มออกเดินทางกันอีกครั้ง
ครับ!/ค่ะ!
44K
