“ก็แค่แหกขาก็ได้ A แล้วอะดิ”
เสียงแหลมของนักศึกษาหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นในห้องน้ำหญิง
เพชรยืนนิ่งอยู่หลังประตูห้องส้วม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หัวใจเธอเต้นดังจนกลบเสียงพูดแทบไม่ทัน
“เค้าว่ากันทั้งคณะแล้วนะ แม่ง เห็นเดินตามอาจารย์คิรินบ่อยจนน่ารำคาญ”
“ไม่รู้จะอ่อยไปถึงไหนอะ โดนเยกันในห้องเก็บของยัง?”
เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน
บาดลึกกว่ามีดเฉือนกลางอก
เพชรกัดปาก พยายามกลั้นน้ำตา
ไม่ใช่เพราะเธอแคร์คำพูดพวกนั้น
แต่เพราะ...เธอกำลังแคร์ใครบางคนมากเกินไปต่างหาก
เธอออกจากห้องน้ำตอนที่เสียงเงียบลงแล้ว
เดินฝ่ากลุ่มนักศึกษาที่หันมามองเธอเหมือนสิ่งของไร้ค่า
ภาพของคิรินลอยเข้ามาในหัว
สายตาของเขา...มือของเขา...คำพูดของเขาที่เคยบอกว่า “คุณไม่ใช่แค่คนบนเตียง”
แต่ตอนนี้...ทั้งคณะกำลังเห็นเธอเป็แค่นั้นจริง ๆ
คิรินเดินเข้ามาในห้องพักอาจารย์ เขาสังเกตได้ทันทีว่าเพชรไม่อยู่ในคลาส
ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบไลน์
บางอย่างผิดปกติ
เขาตามหาเธอไปทั่วคณะจนเจอเธอยืนอยู่ริมรั้วหลังอาคาร
ฝนเริ่มตกเม็ดแรกกระทบเสื้อเชิ้ตนักศึกษาของเธอ
เธอยืนนิ่ง ดวงตาว่างเปล่า ราวกับไม่รับรู้แม้แต่เสียงฝน
“เพชร”
เขาเรียก แต่เธอไม่ขานรับ
“คุณไม่ตอบไลน์ ไม่เข้าคลาส ผมห่วงคุณแทบบ้า”
เธอหันมามองเขา
ดวงตาเธอแดง แต่ไม่มีน้ำตา
“คุณไม่ควรเข้ามาในชีวิตฉันเลย”
น้ำเสียงของเธอเรียบ เย็น และเจ็บลึก
“เกิดอะไรขึ้น...” เขาก้าวเข้าหา
“ทุกคนในคณะคิดว่าฉันนอนกับอาจารย์เพื่อเกรด!”
เสียงเธอสั่น ก่อนจะะเิออกมา
“คุณไม่ต้องพูดอะไรเลยก็ได้ แค่ยืนเฉย ๆ แล้วให้ฉันดูเหมือนของเล่นของคุณ!”
เขานิ่งงัน รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า
เธอหันหลังจะเดินหนี ฝนเริ่มตกแรงขึ้น
แต่เขาคว้าแขนเธอไว้แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแน่นจนเธอตัวแข็ง
“ปล่อย...”
“ไม่”
เสียงเขาทุ้มแน่น แฝงแรงะเื
“ผมจะไม่ยอมให้ใครตราหน้าคุณแบบนั้น”
เธอดิ้น แต่เขากอดแน่นกว่าเดิม
ริมฝีปากเขาแนบข้างหูเธอ เสียงกระซิบของเขาดังแข่งกับเสียงฝน
> “คุณไม่ใช่ของเล่น...คุณคือคนที่ผมกำลังจะรัก”
เธอชะงักทั้งตัว
น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาทันที
มือของเขาลูบหลังเธอ ช้า ๆ ปลอบเธอเหมือนเด็ก
ฝนตกหนักจนทั้งคู่เปียกชุ่ม
แต่ไม่มีใครขยับออกจากกัน
เสียงฝนกระทบใบไม้เหนือศีรษะ และไหลลงใบหน้าทั้งสองราวกับไม่มีใครสนใจจะหาที่หลบ
คิรินจูบหน้าผากเธอ ก่อนจะไล้ริมฝีปากลงมาตามแนวคาง ลำคอ และสุดที่รอยกระดูกไหปลาร้า
มือของเขากอดเอวเธอไว้มั่น ช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มไว้แนบอก ขณะเดินพาเธอไปยังม้านั่งไม้ใต้ต้นหางนกยูงใหญ่สุดเขตสวนในมหา’ลัย
เสียงฝนซ่า กลิ่นดินเปียกปนกลิ่นกาย
ทุกอย่างทำให้ความรู้สึกมันดิบ—แต่ซึ้งอย่างแปลกประหลาด
เขาวางเธอลงบนตัก
ร่างของเธอนั่งคร่อมเหนือเขา เสื้อเชิ้ตนักศึกษาชื้นจนแนบไปกับทรวงอก
หัวนมชูชันจนมองเห็นผ่านผ้าขาวที่เปียกแนบสนิท
เขาไม่พูดสักคำ
แค่ค่อย ๆ ปลดกระดุมเธอออกทีละเม็ดด้วยมือที่สั่นเพราะอารมณ์ ไม่ใช่ความหนาว
เมื่อเม็ดสุดท้ายหลุดออก
เขาก็จับชายเสื้อดึงออกจากกระโปรง และรูดเสื้อออกทางแขนอย่างอ่อนโยน
เพชรนั่งเปลือยอกกลางฝน ม่านน้ำไหลผ่านปลายผมลงมาตามซอกคอและร่องอก
เขาเลียริมฝีปาก ราวกับจะกลืนภาพนี้ไว้ตลอดชีวิต
ริมฝีปากเขาแตะที่ยอดอก
เย็นจากฝน แต่กลับร้อนขึ้นเพราะปลายลิ้นของเขาที่ดูดกลืนราวกับจะชดเชยความโกรธ ความคิดถึง และความเจ็บทั้งหมดในครั้งเดียว
“อืมม…” เธอครางแ่ มือจับไหล่เขาแน่น
สะโพกเธอสั่นน้อย ๆ ยามที่กายล่างของเขาชูชันดันแนบขึ้นมาจากในกางเกงเปียก
เขาปลดกระดุมกางเกงตัวเองช้า ๆ
ปล่อยแก่นกายแข็งโด่เปียกฝนออกมาโดนหน้าขาของเธอ
หัวบานสีเข้มแดงฉ่ำ ร้อนผ่าวแม้ฝนจะเย็นจัด
มันถูไถกับกางเกงในลูกไม้ที่เธอสวมไว้จนร่องแฉะเปียกทั้งจากน้ำฝนและความลื่นของร่างกายเธอเอง
เธอขยับสะโพกช้า ๆ
สายตาจ้องหน้าเขา ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมามองแก่นกายของเขาเต็มตาแล้วสวมถุงยางให้เขา
เธอกลืนน้ำลายหนึ่งอึก แล้วจับมันไว้ด้วยมือตัวเอง
ค่อย ๆ ดันลงจ่อปากร่องอย่างแม่นยำ
“แน่ใจนะ…”
เขาถามเสียงพร่า มือสั่นเล็กน้อยตรงสะโพกเธอ
เธอไม่ตอบ
แค่กดสะโพกลงในจังหวะเดียวที่ฝนเทลงแรงพอดี
> “อ๊าาาาา...!”
เสียงครางของเธอหลุดออกทันทีที่เขาเข้ามาจนสุด
ความยาว ความแน่น ความลึก…มันเติมเต็มเธออย่างที่ไม่มีใครทำได้
เขากัดฟันแน่น มือทั้งสองข้างโอบเอวเธอไว้มั่น
“ขยับสิ…” เขากระซิบ “ใช้ผม...ลบคำที่พวกนั้นพูด”
เธอเริ่มโยกสะโพกช้า ๆ
เสียงเนื้อกระทบกันดังพอจะกลบเสียงฝน
เธอขยับขึ้น–ลงในจังหวะเร่งเร้า มือสองข้างยันหน้าอกเขาไว้เพื่อทรงตัว
หน้าอกเธอกระเพื่อมตามแรงโยก สะโพกกระแทกลงจนได้ยินเสียงน้ำเฉอะแฉะจากภายใน
“อ๊า...อืม...ตะ...ตรงนั้น...อื้มมมม...”
เธอครางลั่นเมื่อเขายกสะโพกสวนขึ้นในจังหวะที่เธอกดลงพอดี
ปลายแก่นกายเขาแทงโดนจุดลึกในร่างเธอจนเธอเกือบหมดแรง
เขาช้อนหลังเธอไว้ ก่อนจะจับสะโพกเธอขยับรัวขึ้น–ลงอย่างรวดเร็ว
เสียงฝน เสียงเนื้อ เสียงคราง…ดังประสานกันในลานเปลี่ยวที่ไม่มีใครเห็น
เธอเสร็จในวินาทีที่เขากระแทกแรงสุดท้าย
ร่างเธอกระตุกแน่นบนตักเขา เสียงครางถูกกลืนในลำคอ
เขาตามมาติด ๆ แค่ไม่กี่จังหวะ
ปล่อยความร้อนเข้าถุงยางอย่างหมดแรง กอดเธอแน่นในอ้อมแขนเหมือนจะไม่ปล่อยไปไหนอีกเลย
เสียงฝนเริ่มซาลง กลายเป็เพียงละอองเบาบาง
เธอนั่งซบอยู่ในอ้อมแขนเขา หน้าแนบกับแผงอกเปลือยชื้นน้ำ
มือเขาลูบหลังเธอช้า ๆ เป็จังหวะนิ่งเหมือนเสียงหัวใจที่เต้นร่วมกัน
ไม่มีคำพูด
แต่เธอรู้ว่าทุกอย่างในร่างกายเขาตอนนี้ — มอบให้เธอหมดแล้ว
เขาจูบหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้น ดึงเสื้อคลุมมาคลุมตัวเธอ
แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตของเขามาสวมให้เธอแทนเสื้อนักศึกษาที่เปียกโชก
เขาเช็ดหน้าผากเธอ ลูบผมเธอให้เรียบ แล้วพูดเบา ๆ
> “คุณควรเป็ผู้หญิงที่ทุกคนยืนข้าง ไม่ใช่ถูกชี้หน้า”
“ผมจะไม่ยอมให้ใครแตะชื่อคุณแบบนั้นอีก”
เธอมองหน้าเขา ดวงตาเธอยังแดง แต่แววตานิ่ง
เธอพยักหน้าอย่างเชื่องช้า
> “งั้นก็ปล่อยให้ฉันเป็คนจัดการมันเอง...ในแบบของฉัน”
วันรุ่งขึ้น
เพชรกลับเข้าคลาสด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาคม
เธอลุกขึ้นในห้องเรียนทันทีที่อาจารย์เข้า — ไม่ใช่คิริน แต่เป็อาจารย์ประจำ
> “ดิฉันอยากขอพูดต่อหน้าเพื่อนทั้งคลาสค่ะ”
ห้องเงียบกริบ
> “ดิฉันยอมรับว่าดิฉันมีความสัมพันธ์กับอาจารย์คิริน...แต่ไม่ใช่เพื่อเกรด หรือเพื่อแลกเปลี่ยนอะไรทั้งนั้น”
“มันเกิดขึ้นหลังเลิกคลาส มันเป็เื่ส่วนตัว และดิฉันไม่เคยใช้ความสัมพันธ์นั้นเพื่อประโยชน์ของตัวเอง”
เธอหันมองเพื่อนทุกคน
น้ำเสียงหนักแน่น
> “ถ้าใครมีปัญหา ขอให้พูดต่อหน้าดิฉัน ไม่ใช่พูดลับหลังราวกับฉันไม่มีชีวิต ไม่มีหัวใจ”
ความเงียบปกคลุมห้อง
ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
แต่แววตาของทุกคนเปลี่ยนไป—จากดูถูก กลายเป็เกรงใจ
หลังคลาสเลิก
คิรินยืนรอเธออยู่หน้าห้อง
ไม่พูดอะไร แค่เดินเข้ามาข้างเธอ แล้วยื่นมือให้
เธอยื่นมือกลับ
กุมไว้แน่น
ไม่มีใครเห็น
แต่เธอรู้...
ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป
เธอจะไม่เป็ของเล่นของใคร
แต่จะเป็ “คนของเขา” อย่างที่ไม่มีใครกล้าสะกิดชื่อเธออีก
13K
![[จบ] ภรรยาคนโปรดในดวงใจของประธานฉี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717670780_50572386.webp)
