“มีผู้หญิงนอนตรงนี้โว้ยสงสัยคงโดนเด็กพวกนั้นปู้ยี่ปู้ยำไปแล้วมั้ง”
กลุ่มคนในแก๊งมาเฟียเ้าถิ่นกรูเข้ามาใกล้พวกมันมีห้าหกคน มะปรางอยากเอามือดึงกระโปรงปกปิดส่วนสงวนในร่างบาง แต่มือชาไปหมด
รู้สึกอายที่ถูกคนพวกนั้นเห็นของลับใต้แพนตี้จิ๋วตัวบางพวกมันจ้องเขม็งราวกับสัตว์ป่า พร้อมล่าเนื้ออันโอชะ
“โห…สวยว่ะ เอาไงดีวะ”
“เรียกลูกพี่สิโว้ย”
สองคนในกลุ่มปรึกษากันก่อนที่อีกคนจะะโเรียกหัวหน้าทว่าวินาทีต่อมามะปรางยิ่งตัวแข็งทื่อกว่าเดิมเมื่อได้ยินชื่อ ‘คนนั้น’
“คุณเกรย์สันครับมาทางนี้หน่อยมีผู้หญิงอยู่ตรงนี้คนนึง”
คนที่เคยคบเมื่อหนึ่งปีก่อนและเขาก็ทิ้งเธออย่างไร้เยื่อใย เกรย์สัน รองหัวหน้าแก๊งมาเฟีย Donovan
ตอนนี้เรียกอย่างนั้นได้สินะ…
ตอนนั้น…เขาเป็รุ่นพี่ปีสี่ที่มหาวิทยาลัยXX และยังเป็ลูกน้องในแก๊งมาเฟียมะปรางที่เพิ่งเข้ามาเป็เด็กใหม่คงสวยถูกใจเกรย์สัน
เขาตามจีบเธออยู่สักพักใหญ่เพื่อนๆ ไม่เห็นด้วยกับการคบกันครั้งนั้น แต่เธอก็ไม่เชื่อคำแนะนำของเพื่อน
ฝืนคบกับเขา
จำได้ว่า่เวลาหนึ่งปีที่คบกันมีความสุขมากกระทั่ง…ได้ยินคำว่า ‘ไม่รัก’ ออกจากปากของเกรย์สัน
เธอเสียใจมากเพราะรักเขาหมดใจ แต่เขาก็ไม่เคยมีใจให้เธอสักนิด จากนั้นก็ค่อยๆ ห่างกันไปในที่สุดก็เลิกกันแบบที่ไม่มีใครบอกลาใคร
“ผู้หญิงที่มึงพูดถึงอยู่ไหนวะ”
มะปรางอยากหายตัวได้ไม่อยากถูกคนคนนั้นมาเห็นสภาพน่าอนาถของตัวเอง แต่ก็ไม่อาจทำอย่างนั้นได้ในที่สุดคนตัวสูงก็มาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าเธอ
ดวงตาคู่คมฉายแววใแวบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เกรย์สันรีบนั่งลงข้างๆดึงกระโปรงตัวสั้นปกปิดขาอ่อนดังเดิม
“บ้าฉิบคนพวกนั้นไปทางไหน ไปลากคอมันมาให้กู”
สั่งลูกน้องเสียงกร้าวทว่าใบหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ เขาไม่ห่วงมะปรางหรอกคงแค่ทำหน้าที่มาเฟียเ้าถิ่นเท่านั้น
คนตัวสูงจึงอุ้มร่างมะปรางมานั่งที่ป้ายรอรถพอได้อยู่ในอ้อมกอดที่เคยคุ้นมันรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่ได้เจอหน้ากันหนึ่งปีมะปรางคิดว่าตัวเองลืมเกรย์สันได้แล้ว ทว่าเวลานี้หัวใจของเธอกำลังบีบรัดแน่นแทบหายใจไม่ออก
เหมือนตอนที่ยังอกหักใหม่ๆเลย คล้ายว่าเธอยังรักเขา!
รักคนใจดำที่เคยทิ้งเธอไป
เขารู้ดีว่าเวลาที่มะปรางกลัวจะมีอาการเหมือนในตอนนี้จึงไม่ได้เอ่ยถามอะไรจากเธอ นอกจากสั่งให้ลูกน้องไปเอารถมาให้เท่านั้น
ไม่นานรถสปอร์ตคันหรูก็แล่นมาจอดเทียบท่าเกรย์สันอุ้มร่างแข็งทื่อเข้าข้างในก่อนจะไปนั่งฝั่งคนขับแล้วหันกลับมาถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เธอยังพักหอเดิมอยู่ใช่ไหม”
มะปรางพยักหน้าตอบเล็กน้อยพออยู่ใกล้เขามันรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ร่างกายส่วนหัวจึงขยับได้นิดหน่อย
ปล่อยให้คนตัวสูงพาเธอส่งกลับหอพักไม่นานรถก็มาจอดหน้าหอ มะปรางถูกอุ้มขึ้นมาบนห้องของตัวเอง
คนที่เคยมาหาบ่อยๆเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ดูเหมือนจะคุ้นชินกับห้องนี้เป็อย่างดี ล้วงคีย์การ์ดมาเปิดห้องพามะปรางมาวางไว้บนเตียงนุ่ม
เตียงที่เขาและเธอเคยนอนด้วยกันเมื่อนานมาแล้ว…
“เธอโอเคใช่ไหม”
“อื้อขอบคุณที่มาส่ง”
มะปรางแทบไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่ายทำได้แค่นั่งนิ่งๆ อยู่บนเตียง ดูเหมือนคนตัวสูงหมุนกายเพื่อจะกลับออกไป ทว่าวินาทีต่อมาสองขายาวก็หมุนกลับมาที่เดิมเกรย์นั่งลงข้างหน้าเธอ
“มองฉัน”
เขาสั่งเสียงมีอำนาจจนมะปรางเผลอเงยหน้าขึ้นคล้ายว่าเธอกลัวเขา!
พอสบสายตาคู่คมเท่านั้นหัวใจดวงน้อยก็กระตุกรัวขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นไม่แสดงอารมณ์ใดๆเธอคาดเดาใจเขาไม่ออกว่าตอนนี้กำลังรู้สึกยังไง
เขาจะรู้สึกเหมือนเธอไหม…
“แต่งตัวแบบนี้เธอเป็เด็กขายรึไง”
ทว่าเสี้ยวนาทีต่อมามะปรางต้องรีบเก็บอาการอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินประโยคเชือดเฉือนใจของอีกฝ่าย
“ไม่ใช่…”
“ชิ!”
หมับ!!
ร่างบางถูกดึงเข้าไปกอดแแ่เขี้ยวคมของอีกฝ่ายฝังลึกเข้ามาที่ลำคอเล็ก จนรู้สึกเจ็บ!
อยากผลักไสเขาทว่าเรี่ยวแรงอันน้อยนิดแทบพยุงร่างไม่ไหว จะเอาแรงที่ไหนมาห้ามปราม
ดูเหมือนเกรย์สันไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้นเขาผละออก ก่อนจะลุกเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรสักนิด คำบอกลาก็ไม่มี
“คนใจดำอึก!”
ไม่ใช่เจ็บแผลที่ถูกกัดหากแต่เจ็บตรงนี้ ที่หน้าอกข้างซ้าย มะปรางทำได้แค่ปล่อยหยาดน้ำใสออกมาระบายความเจ็บในใจของตัวเองเท่านั้น
ส่วนคนที่ไม่เคยแคร์เธอคงไม่รู้สึกอะไร…
131K
