ตอนที่ 6 เ้าเล่ห์ที่หนึ่ง
เมื่อขับรถมาถึงคอนโดและจอดสนิทที่ลานจอดรถมัทนาปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยได้ เธอกำลังจะเปิดประตูรถลงจากรถแต่อิทธิพลกลับเอื้อมมือมาจับข้อมือของเธอเอาไว้ ยังไม่ยอมให้เธอลงไปง่ายๆ
“พี่อิท...ปล่อยมือมายนะคะ”เผลอเป็ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ เห็นเธอไม่ว่าอะไร ชักจะเอาใหญ่
“ไม่ปล่อย...” เขาไม่ได้พูดเปล่าแต่แกล้งใช้นิ้วหัวแม่มือลูบเบาๆที่มือของเธอด้วย เด็กอะไรทำไมมือนุ่มจัง
“ปล่อยนะคะ!”เธอสะบัดมือออกจากการจับของเขา เขาจึงยอมปล่อยให้ จีบยากจริงๆแฮะ!
“เดี๋ยว...พี่แค่จะขอเบอร์”ท่ายากเยอะจริงๆ ทำเอาคนขี้กลัวทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่ตกลงไม่รู้ว่าอันไหนแกล้ง อันไหนจริง
“ไม่ให้ค่ะ”
“ไลน์ก็ได้”
“ไม่ให้ค่ะ”
“เฟซบุ๊กก็ได้”
“ไม่ให้ค่ะ!”
“ถ้าไม่ให้ก็อยู่มันในรถนี่แหละ”สายตาของเขาเริ่มสำรวจเรือนร่างสวยๆของเธออย่างไม่คิดที่จะปกปิด นั่นจึงทำให้มัทนายอม...
“เอามือถือของพี่มาสิค่ะ”เขาหยิบมือถือขึ้นมาปลดล็อคหน้าจอให้ จากนั้นจึงส่งให้เธอ มัทนาให้เบอร์ไปบันทึกชื่อปุ๊บ ไลน์เด้งปั๊บสีหน้าของคนที่นั่งอยู่ข้างๆท่าทางพอใจอย่างเห็นได้ชัด
“จะปล่อยมายลงไปได้หรือยังคะ”เขาปลดล็อคประตู จากนั้นเธอจึงเปิดประตูรถแล้วรีบลงไปเธอเดินฉับๆโดยมีอิทธิพลเดินตามไปติดๆ เดินตามกันมาเรื่อยๆ ก่อนจะถึงหน้าห้องเขาก็ถามเธอขึ้นมาว่า...
“ตอนเช้าไปเรียนยังไง”
“แล้วแต่สะดวกค่ะถ้าสายก็ไปรถไฟฟ้า”
“สะดวกให้พี่ไปส่งมั้ย”มัทนาเริ่มทำตัวไม่ถูกอีกครั้ง ปล่อยให้เธอหายใจบ้างไม่ได้หรือยังไง
“ไม่รบกวนหรอกค่ะ” เธอปฏิเสธ!แต่ในขณะที่เธอกำลังหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาเพื่อเปิดประตูห้องเขาก็มายืนขวางประตูห้องของเธอเอาไว้
“ถอยไปนะคะ มายจะเข้าห้อง”เขายังไม่ยอมถอย แล้วถามเธอขึ้นมาอีกว่า...
“รู้หรือยังว่าพี่จีบ”เขาไม่แน่ใจว่าไอ้มดได้พูดอะไรกับเธอไปบ้างก็เลยลองถามดู
“ไม่รู้ค่ะ”น้ำเสียงของเธอที่พูดออกมาทำให้เขามั่นใจว่าเธอน่าจะรู้เขาจึงหยิบคีย์การ์ดที่เธอกำลังถืออยู่ในมือแย่งเอามาเปิดห้องให้แล้วขอตามเข้าไปในห้องด้วย อย่างหน้าด้านๆ
“นี่! หยุดนะ! ออกไปเลย!”คนอะไรหน้ามึนขนาดนี้ ถึงเขาจะมีอายุมากกว่าเธอหลายปี แต่ถ้าทำนิสัยแบบนี้บอกเลยว่าเธอก็จะไม่เกรงใจเหมือนกัน
“อย่าดิ้นน่า...”เขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาภายในห้องของเธอ แล้วใช้แขนแข็งแรงรั้งเอวของเธอให้เธอหย่อนก้นนั่งลงมาบนหน้าตักของเขา ซึ่งตอนนี้มันก็เป็เช่นนั้น
“จะทำอะไร! ทำไมเป็คนแบบนี้เนี่ย”มัทนาพยายามดิ้นออกจากวงแขนของเขาที่กอดรัดเอวของเธอเอาไว้แน่น แต่มันก็ไม่เป็ผล
“มาย! มาย!หยุดดิ้นพี่ไม่ได้จะทำอะไร พี่สัญญา” คำสัญญาของเขาทำให้เธอยอมหยุดดิ้นเพราะยิ่งเธอดิ้นเขาก็ยิ่งรัดเธอแน่น เนื้อตัวของเธอก็เริ่มเจ็บแว่นสายตาที่กำลังจะร่วงถูกเขาถอดออกให้แล้ววางไว้บนโต๊ะใกล้ๆ
“พี่อิทก็ปล่อยมายออกไปสิค่ะนั่งอยู่แบบนี้ไม่ได้นะ” เธอไม่ชิน! แล้วมันก็ล่อแหลมมากๆใบหน้าจิ้มลิ้มตอนที่ไม่มีแว่นมองเพลินดีจริงๆ ตอนใส่แว่นก็ว่าน่ารักแล้วตอนไม่มีแว่นกลับน่ารักกว่า
“ได้สิ…พี่อนุญาต”มัทนาตาโตเมื่อได้ยินคำว่าอนุญาตของเขาแถมตอนนี้เนื้อตัวของเธอยังบดเบียดอยู่กับแผงอกของเขาใบหน้าของเธอร้อนผ่าวไปหมดด้วยความเขินอาย หัวใจเต้นแรงไม่เป็จังหวะน่าจะเกิดจากอาการกลัว กลัวว่าถ้าขืนอยู่ในสภาพแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆเธอไม่น่าจะรอด
“พี่อิท!คำว่าอนุญาตของพี่ใช้กับสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้นะคะ อย่ามาเ้าเล่ห์หน่อยเลย”เธอเสียงดังใส่ กระโปรงทรงเอที่เธอสวมใส่อยู่จากที่สั้นอยู่แล้วตอนนี้มันร่นขึ้นไปอีก เผยให้เห็นขาอ่อนขาวเนียนอยู่ต่อหน้าต่อตาของเขา
“ให้พี่จีบได้มั้ย”น้ำเสียงของเขาประโยคนี้ฟังดูหนักแน่นและจริงจัง ยิ่งยากเขาก็ยิ่งอยากได้แต่เขาจะไม่ปล่อยให้เธอยากสำหรับเขานานหรอกเธอก็แค่ผู้หญิงขี้กลัวเลยระมัดระวังตัวเองมากเกินไปหน่อย
“..........” ถ้าขืนเธอปฏิเสธมีหวังคืนนี้พี่เขาคงไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆแน่ก้นของเธอที่กำลังนั่งทับอะไรบางอย่างอยู่ตอนนี้ มันเหมือนมีสิ่งมีชีวิตที่กระดุกกระดิกได้...เขาเลี้ยงอะไรไว้ในกางเกง!
“ค่ะ” เธอกัดฟันตอบถึงน้ำเสียงของเธอจะฟังดูไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่ แต่มันก็คือคำตอบที่เขา้า
“ฝันดีนะครับ จุ๊บ!”แก้มเนียบๆของเธอถูกเขากดปลายจมูกลงไปแรงๆพร้อมกับสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดฟอดใหญ่
“อี๋!! ไอ้พี่!” มัทนาลุกขึ้นจากหน้าตักของเขาได้เธอก็เตรียมอ้าปากจะด่า
“อย่าด่าแฟน...”น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาว แต่อีกคนกลับหน้าแดงแล้วแดงอีกทั้งเขินทั้งอาย คิดคำที่จะด่าไม่ออก ทำได้แค่เพียงทำหน้าแดงๆยืนอยู่อย่างนั้น
“ยังไม่ใช่สักหน่อย” เธอแย้งเสียงแข็ง
“เดี๋ยวก็ใช่”
“โอ้โห...พี่นี่มันสุดยอดคนเลยเนอะ”
“น่ารักใช่มั้ยล่ะ”
“ทุเรศ! ออกไปจากห้องนี้เลยนะมายจะอาบน้ำอ่านหนังสือแล้ว” เธอชี้ไปทางประตูห้องเข้ามาทางไหนกลับออกไปทางนั้นเลย
“ทางคอนโดให้คีย์การ์ดมากี่อัน”
“สอง เอ๊ะ!” พลาดแล้วมั้ยล่ะยัยมายเอ๊ย!
“งั้นอันนี้พี่ขอ...”ยังไม่ทันที่เธอจะได้อนุญาตเขาก็คว้าคีย์การ์ดอันที่ใช้เปิดห้องเข้ามาหยิบใส่กระเป๋าเสื้อไปอย่างหน้าด้านๆ
“ไม่ได้นะคะ!อย่ามาทำนิสัยทุเรศแบบนี้นะพี่อิท” เธอเดินตามไปหวังจะเอาคีย์การ์ดของเธอคืนมาให้ได้ แต่เขาก็รีบเดินออกจากห้องของเธอไปรีบเดินเข้าไปอยู่ในห้องของตัวเองทันทีท่าทางของเขาตอนนี้เหมือนอยากให้เธอเดินตามเข้าไป แต่มัทนากลับชะงักไม่ยอมก้าวขาเดินตามเข้าไป...ใครจะไปกล้า!
“พี่สัญญาว่าจะไม่เข้าไปโดยพลการ”เธอสะบัดหน้าท่าทางไม่พอใจกลับมาที่ห้องของตัวเอง...คืนนี้จะนอนหลับมั้ยเนี่ย!
นึกถึงเพื่อนมดได้ จึงรีบโทรไปขอความช่วยเหลือเผื่อว่ามันจะช่วยเธอได้
"ไอ้มด...ฮื่อๆๆ"มัทนาร้องไห้จริงๆ เธอโคตรรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย เธอกลัว
"ไอ้แว่นมึงเป็อะไรอย่าบอกนะว่าพี่อิท..." มดคิดไปไกล ถ้าเกิดเพื่อนของเธอถูกรังแกถึงขั้นนั้น เธอคงรู้สึกผิดมากๆ
"พี่อิทเอาคีย์การ์ดห้องกูไป..."มดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกคิดอยู่แล้วว่าพี่อิทคงไม่รีบร้อนขนาดนั้น...ค่อยยังชั่วหน่อย
"เขาไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับมึงใช่มั้ย"
"เอาคีย์การ์ดห้องกูไปเอาแว่นกูไปซะยังดีกว่า"
"พี่เขาหยอกมึงเล่นหรือเปล่า"
"แต่กูกลัวเอาไปแบบนี้กูจะนอนหลับได้ยังไง มึงไปเคลียร์ให้กูเลยถ้าไม่อย่างนั้นกูจะไปฟ้องส่วนกลางข้างล่าง"
"เออได้ๆมึงรอกูแป๊บนึงเดี๋ยวกูจัดการให้" มดตัดสายทิ้ง
มัทนารอเพื่อนโทรกลับมา อย่างใจจดใจจ่อแต่แล้วประตูหน้าห้องของเธอก็ดังขึ้น
"ก๊อกๆๆ"อิทธิพลยืนอยู่ที่หน้าห้องของเธอ
"เอาคืนมาเลย"มัทนาเปิดประตูแบมือขอคีย์การ์ดคืน ใบหน้าของเธอยังคงเปื้อนน้ำตาอยู่
"เด็กขี้แง"เขาส่งคีย์การ์ดคืนให้แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป
หลายวันผ่านไป ั้แ่วันนั้นมัทนาก็ไม่ได้เจอหน้าพี่อิทอีกเลยเธอไม่รู้ว่าเขาหายไปไหน ห้องเงียบกริบ เช้าเย็นไม่เคยเห็นหน้ารถของเขาคันที่เธอนั่งวันนั้นก็ไม่อยู่ เขาหายไปไหนนะไม่ไลน์หาและไม่โทรมา...มัทนาสงสัย?
![[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698997179_3001713.webp)
78K
