ผู้ชมที่ติดตามช่องวิลล์หิวแล้วที่ได้ยินว่าวิลล์เปิดร้านที่ไหนได้หลั่งไหลเข้ามาที่บริเวณหน้าร้านที่วิลล์เช่าเอาไว้เพื่อทำอาหารกลิ่นหมูกรอบหอมกรุ่นลอยอบอวลราวกับคอยยั่วให้หัวใจและกระเพาะของทุกคนส่งเสียงประท้วงออกมา
“ผู้ชมช่องเธอที่อยู่ในเมืองนี้มีมากกว่าที่คิดนะ”ทารินที่แอบมองออกไปนอกร้านกล่าว
วิลล์ชะเง้อมองออกไปยังบริเวณหน้าร้านก่อนที่เธอจะหันกลับมาพูดกับกล้องว่า “วิลล์ต้องขอตัวไปก่อนนะคะทุกคนพอดีตอนนี้มีลูกค้ามารอคิวอยู่หน้าร้านเต็มเลยค่ะ”พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงและท่าทางกระปรี้กระเปร่า
“แล้วกลับมาพบกับวิลล์ได้ใหม่อีกครั้งเมื่อ‘วิลล์หิวแล้ว บ๊าย บายค่ะ!’” เธอพูดเสียงใสลากยาว พร้อมโบกมือสองข้างอย่างร่าเริง
หญิงสาวยืนนิ่งไปเล็กน้อยร่างกายและจิตใจของเธอสั่นไหวไม่เป็จังหวะมันไม่ใช่อาการสั่นเพราะความกลัวแต่มันคืออาการสั่นสู้
“ไม่คิดเลยว่าจะมีคนชอบอาหารที่ฉันทำมากขนาดนี้!”กล่าวด้วยน้ำเสียงและสีหน้ากระจ่างใส
“อย่าลืมนับพวกเราสองคนเข้าไปด้วยล่ะ”ลีน่ากล่าวติดตลก
“ใครจะไปลืมผู้มีพระคุณได้ลงคอ”วิลล์หัวเราะเล็กน้อย
วิลล์ที่เห็นจำนวนลูกค้ายืนรอต่อคิวเธอได้เปลี่ยนจากโหมดสนุกสนานเป็โหมดจริงจัง
“เดี๋ยวฉันจะหั่นหมูกรอบส่วนเธอคอยตักใส่กล่อง แล้วชั่งให้ได้น้ำหนักกล่องละ 1 ขีด นะ ส่วนทารินฉันรบกวนนายช่วยเป็คนจัดคิวคนที่จะเข้ามาในร้านให้หน่อย เข้ามาทีละคนได้ยิ่งดี”
“รับทราบ!”ทารินและลีน่าตอบออกมาพร้อมกัน
การขายอาหารในครั้งนี้ประสบความสำเร็จไปด้วยดีแต่ก็มีบาง่ที่วิลล์รู้สึกประหม่า มันไม่ใช่เพราะลูกค้าที่มายืนรอต่อคิวแต่เป็เพราะลูกค้าที่เข้ามาภายในร้านแล้วกล่าวกับเธอว่า‘ช่วยลงคลิปวิดีโอเถอะถือว่าขอร้อง’
วิลล์เข้าใจดีถึงความ้าของอีกฝ่ายเธอจึงกล่าวตอบรับออกไปว่า ‘ไม่เกินหนึ่งถึงสองวันค่ะ’
วิลล์และลีน่าเริ่มเก็บและทำความสะอาดห้องครัวโดยที่ทารินกำลังนั่งพักอยู่
“อ้า...เสร็จแล้วถึงจะไม่ค่อยเหนื่อยก็เถอะ แต่ก็วุ่นวายน่าดูเลยนะ เธอนี่ดังพอตัวเลยนะวิลล์”ทารินที่คอยดูแลเื่คิวที่หน้าร้านกล่าว
“ขอบใจพวกเธอทั้งสองคนมากเลยนะ”วิลล์ยื่นขวดน้ำให้กับอีกฝ่าย
ทารินรับน้ำมาดื่ม“ถ้ารู้ว่าทำออกมาแล้วจะขายดีขนาดนี้ ทำไมเธอถึงทำออกมาน้อยนักล่ะ?”กล่าวถามด้วยความสงสัย
“เพราะฉันไม่อยากเหนื่อยจนเกินไปยังไงล่ะแถมของน้อย ๆ แบบนี้ยิ่งยั่วให้อยากกินเข้าไปใหญ่~ แล้วอีกอย่างอย่าลืมว่ายังมีการกินแบบเสมือนจริงอยู่ เผื่อใครทนไม่ไหวจริง ๆ!”
ลีน่ายิ้มแล้วหัวเราะ“เธอเล็งยอดสนับสนุนและยอดติดตามของวันนี้เอาไว้แล้วใช่ไหมล่ะ!”
“ก็อาจจะใช่?”วิลล์ยิ้มพลางทำสีหน้ากวน ๆ
วิลล์ส่งคืนร้านที่เช่าใน่เที่ยงๆ ของวันต่อมา
หญิงสาวไม่ได้ขายหมูกรอบออกไปจนหมดเธอได้เก็บหมูกรอบส่วนหนึ่งเอาไว้ภายในอุปกรณ์มิติ
...
ในขณะเดินทางกลับยานอวกาศ
วิลล์คิดว่าการซ่อมแซมยานของเธออาจจะไม่ใช่เื่เพ้อฝันอีกต่อไปด้วยยอดเงินสนับสนุนที่สูงถึง 7 หลักหญิงสาวจึงตัดสินใจว่าจะเริ่มซ่อมแซมยานอวกาศมาเอลราธอย่างจริงจัง
เมื่อเดินทางกลับมาถึงยาน
หญิงสาวเริ่มสำรวจความเสียหายภายในยานทั้งหมด
แม้ว่ายานอวกาศมาเอลราธจะเป็ยานขนาดเล็กทว่าเมื่อขึ้นชื่อว่ายานอวกาศมันย่อมมีขนาดที่ใหญ่กว่ายานพาหนะทั่ว ๆ ไป
แค่เพียงจำนวนห้องที่มีอยู่ภายในยานมันก็สามารถแบ่งออกเป็ห้องต่าง ๆ ได้มากมาย
วิลล์พบว่าห้องต่างๆ ภายในยานไม่ได้รับความเสียหายมากอย่างที่คิดมีเพียงเครื่องยนต์และสภาพภายนอกของยานเท่านั้นที่ได้รับความเสียหายอย่างหนัก
จนเมื่อหญิงสาวเดินสำรวจมาถึงห้องแห่งหนึ่ง
มันคือห้องเก็บของขนาดเล็กที่เธอไม่เคยเดินมาถึงสถานที่แห่งนี้มันมีมาั้แ่ก่อนที่เธอได้รับยานลำนี้มาเสียอีก
หญิงสาวเดินเข้าไปสำรวจภายในห้อง“เล็กกว่าที่คิดแฮะ อ๊ะ!”เธอเดินสะดุดเข้ากับวัตถุทรงกลมที่มีลวดลายประหลาดบางอย่าง
มีเสียงแจ้งเตือนบางอย่างตอบสนองออกมาจากวัตถุทรงกลมที่อยู่ตรงหน้าของเธอ
วิลล์มีสีหน้าครุ่นคิดก่อนที่เธอจะทำความสะอาดวัตถุทรงกลมดังกล่าว
ลวดลายแปลกประหลาดเริ่มปรากฏออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัด
“หุ่นยนต์รับใช้เหรอ?”วิลล์ที่พอรู้จักเ้าสิ่งนี้อยู่บ้างกล่าวด้วยสีหน้าสงสัย “มันพังหรือยังเนี่ย?ยังใช้ได้ไหมนะ?” เธอลองเคาะที่ตัวหุ่นดูว่ามันยังสามารถใช้งานได้หรือเปล่า
จากนั้นหญิงสาวจึงลองค้นหาข้อมูลหุ่นยนต์รับใช้ผ่านเครือข่ายดวงดาว
“พลังงานหมดสินะ” ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนนำผลึกพลังงานมาเติมให้กับมัน
ผลึกพลังงานคือแหล่งพลังงานที่สำคัญ สามารถพบเจอได้ตามเหมืองต่าง ๆ
แต่ว่ากว่าจะมาเป็ผลึกพลังงานได้จะต้องผ่านการสกัดหินพลังงานเสียก่อน เพราะยังไม่มีเทคโนโลยีใด ๆที่สามารถตรวจสอบความหนาแน่นและปริมาณผลึกพลังงานที่อยู่ภายในหินราคาของหินพลังงานที่ยังไม่ถูกสกัด จะมีความผันผวนตามรูปร่างและลักษณะภายนอกของมัน
มีเสียงบางอย่างดังออกมาจากหุ่นยนต์รับใช้
“ขอบคุณที่ช่วยเหลือ”เคลื่อนไหวไปมาเล็กน้อย “รูมิคือเผ่าพันธุ์จักรกล ที่มีหน้าที่คอยรับใช้รูมิไม่ใช่หุ่นยนต์อย่างที่คุณคิด”
วิลล์ตกตะลึงและจ้องมองไปยังเสียงที่ตอบสนองออกมาจากเผ่าพันธุ์จักรกลที่อยู่ตรงหน้า
“เผ่าพันธุ์จักรกล?”กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย“แล้วเธอมาอยู่ในนี้ได้ยังไงล่ะ?”
“จากฐานข้อมูลรูมิมาอยู่บนยานลำนี้ด้วยความบังเอิญ”
“บังเอิญเนี่ยนะ!”
รูมิเล่าว่ายานอวกาศลำนี้จอดอยู่ใกล้กับยานของรูมิที่ฝังตัวหลบซ่อนอยู่ใต้พื้นดิน และรูมิก็ขึ้นมาบนยานอวกาศลำนี้เพื่อหยิบยืม(ขโมย) ผลึกพลังงาน
รูมิสำรวจทั่วยานแต่ก็ไม่พบกับผลึกพลังงานใด ๆ และในตอนนั้นเอง รูมิที่ใกล้พลังงานหมดก็เจอกับห้องขนาดเล็กแห่งหนึ่งบนยานจึงใช้ห้องดังกล่าวหลบซ่อนตัวโดยเปิดระบบหายตัวเอาไว้
และก่อนที่ยานอวกาศลำนี้จะมาเป็ยานอวกาศของวิลล์ที่ชื่อมาเอลราธมันเคยเป็ยานอวกาศที่ใช้สำหรับเดินทางบุกเบิกและสำรวจระบบสุริยะต่าง ๆ มาก่อนทว่าความเสียหายครั้งสุดท้ายที่เกิดขึ้น ได้ทำให้ยานถูกปลดประจำการ
ยานอวกาศถูกปลดอาวุธและนำมาซ่อมแซมก่อนที่จะนำออกมาขายในรูปแบบยานอวกาศสำหรับเดินทาง
“มาเอลราธของฉันมีประวัติที่ดีไม่น้อยเลยนะ”วิลล์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ภูมิใจ “ฉันวิลล์นะ” กล่าวทักทายกับจักรกลที่อยู่ตรงหน้า
“รูมิค่ะยินดีที่ได้รู้จักค่ะเ้านาย”
“เ้านาย?ทำไมฉันถึงกลายเป็เ้านายของเธอได้ล่ะรูมิ” วิลล์มีสีหน้าเหวอไปเล็กน้อย
“ก็เพราะว่าเ้านายคนเก่าของรูมิได้เสียชีวิตลงไปแล้วและคุณวิลล์คือผู้ที่มาปลุกรูมิจากการหลับใหล คุณจึงกลายเป็เ้านายของรูมิค่ะ”
“ง่ายขนาดนี้เลย?”ยังคงสับสนและสงสัย “อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนนะ! ลืมไปเลยว่าเรามาสำรวจความเสียหายของยาน”มีท่าทีที่ร้อนรนเล็กน้อย
“สำรวจยาน?รูมิช่วยได้นะ” รูมิเสนอตัว
รูมิค่อย ๆบินออกไปเพื่อตรวจสอบยานโดยการแสกน
‘ที่บินช้าแล้วส่ายไปส่ายมาแบบนี่เป็เพราะว่าเพิ่งตื่นเหรอ?’วิลล์คิดในใจพร้อมยิ้มบาง ๆ
ผ่านไปไม่นานรูมิก็กลับมาพร้อมกับข้อมูล
“มีจุดที่ชำรุดที่ควรซ่อมแซมเยอะมากด้วยสภาพยานที่เก่า จริง ๆ แล้วมันไม่สมควรเอาออกมาใช้งานด้วยซ้ำ” รูมิรายงาน
ทำหน้าเจื่อนแล้วตอบว่า“นี่! ฉันใช้เงินเก็บทั้งหมดเพื่อซื้อยานลำนี้เลยนะ!” เปลี่ยนเป็ทำสีหน้าจริงจัง“ฉันก็แค่อยากจะออกไปสำรวจและผจญภัยในจักรวาลเพื่อใช้สิ่งที่ฉันเรียนรู้มาให้เกิดประโยชน์”
“เธอก็แค่ร้อนวิชาเท่านั้น”รูมิตอบ
วิลล์มีท่าทีที่เขินอายเล็กน้อยกับคำตอบที่ได้รับ
หญิงสาวติดต่อไปหาช่างซ่อมยานที่ประจำอยู่บริเวณลานจอดยาน
วิลล์้าซ่อมแซมแค่เพียงพื้นฐานเพื่อที่จะให้ยานกลับมาเดินทางต่อได้อีกครั้ง
“ค่อนข้างใช้เวลานานเลยนะเนี่ยเพราะต้องซ่อมหลายจุดมาก ๆ โดยเฉพาะพื้นผิวด้านนอกของยานแถมเครื่องยนต์เองก็เริ่มมีปัญหาแล้วด้วย” ช่างกล่าวออกมาซึ่งตรงกับสิ่งที่รูมิตรวจสอบให้ทั้งหมด
“ต้องรอคิวอีก 4-5คิว นะ ถึงคิวเธอเมื่อไหร่จะติดต่อมาบอกอีกที”
“ค่ะ”
...
วันนั้นวิลล์ได้ทำความรู้จักกับรูมิอย่างละเอียด
หญิงสาวดีใจเป็อย่างมากกับความสามารถที่รูมิมีอยู่
“เสร็จแล้วล่ะ!”รูมิกล่าวเสียงสดใส
“เร็วมาก!ขอฉันตรวจก่อนนะ!” วิลล์ใปนดีใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ก่อนหน้านี้วิลล์ได้ปรึกษากับรูมิเกี่ยวกับเื่ตัดต่อคลิปวิดีโอที่จะโพสต์ลงช่องของเธอ
รูมิที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้เสนอตัวและเริ่มตัดต่อคลิปวิดีโอให้ทันที
ปรากฏว่ารูมิใช้เวลาตัดต่อคลิปวิดีโอแค่เพียง 15 นาที และคุณภาพของคลิปวิดีโอที่ได้ออกมายังมีคุณภาพที่สูงกว่าเธอที่ใช้เวลาตัดต่อคลิปวิดีโอเป็เวลา 7 วัน
วิลล์มีสีหน้าจริงจังและตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าหลังจากนี้เธอจะไลฟ์สตรีมการทำอาหารและการใช้ชีวิตประจำวันของเธอในการหารายได้โดยที่การไลฟ์สตรีมบางครั้งก็อาจจะเป็การออกไปผจญภัยเพื่อตามหาหรือตามล่าวัตถุดิบต่าง ๆ ที่้า
วิลล์ย่นคิ้วทำสีหน้าครุ่นคิดแล้วกล่าวออกมาว่า“อยากได้ร้านที่ครบวงจรหน่อย ร้านที่สามารถลากไปไหนมาไหนได้ เวลาไปตามสถานที่ต่างๆ จะได้นำออกมาใช้งานได้สะดวก”
...
วิลล์นำสิ่งที่เธอคิดและตัดสินใจมาบอกกล่าวกับทารินและลีน่าโดยไม่ลืมที่จะปรึกษาเกี่ยวกับรูปแบบของร้านที่เธออยากได้
ลีน่าย่นคิ้วด้วยความสงสัยแล้วถามว่า“เธอเองก็สามารถไลฟ์สตรีมทำอาหารได้แล้วเธอจะไปทำขายให้มันเหนื่อยให้มันเสียเวลาทำไม?”
“ฉันเองก็อยากที่จะออกไปพบปะกับคนจริงๆ เหมือนกันนะ แค่วันละหนึ่งร้อยที่เอง ฉันคนเดียวทำไหวอยู่แล้ว”ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน
“อย่าไปห้ามเลยเื่ร้านเดี๋ยวฉันติดต่อให้ แล้วเื่ยานของเธอล่ะ ถึงไหนแล้ว” ทารินกล่าว
วิลล์มีสีหน้าไม่ดีนัก“รอคิวอีก 4-5 คิว น่าจะเป็เดือนกว่าจะได้เริ่มซ่อมคงต้องใช้เวลานี้หาเงินให้ได้เยอะ ๆ ล่ะนะ” ทำหน้าจริงจัง
“ถ้านานขนาดนั้นฉันแนะนำให้เธอไปสร้างร้านที่เมืองเอลลานิธเลยดีกว่าเธอจะได้ทำอาหารขายที่เมืองนั้นเลย” ลีน่าทำหน้าเศร้าเล็กน้อย
“จะเศร้าไปทำไมเธอก็ไปหาฉันได้ตลอดไม่ใช่เหรอ?” วิลล์กล่าวอย่างรู้ทัน
“แค่คิดว่าจะไม่ได้กินอาหารฝีมือเธออีกแล้ว จิตใจมันก็เลยห่อเหี่ยวขึ้นมาน่ะ”วิลล์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็อมยิ้มเล็กน้อย
...
วิลล์เริ่มออกแบบร้านขายอาหารของเธอโดยมีรูมิคอยช่วยเหลือ
ระหว่างนั้นวิลล์ได้นำอาหารที่เคยทำขึ้นมาให้รูมิกินเพื่อเพิ่มพลังงาน
เผ่าพันธุ์จักรกลสามารถกินดื่ม เหมือนกับเผ่าพันธุ์อื่น ๆ ในจักรวาล โดยสิ่งที่กิน ดื่มลงไปจะถูกเปลี่ยนเป็พลังงานเพื่อการดำเนินชีวิต
รูมิกล่าวคำว่า‘อร่อย’ ติดต่อออกมาไม่รู้ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
“รูมิจะไม่มีวันไปจากวิลล์ตลอดไป!”
วิลล์หัวเราะลั่นแล้วกล่าวในใจ‘ขนาดเผ่าพันธุ์จักรกลยังหลงใหลในฝีมือของฉัน คิดดู คิดดู’ยิ้มแล้วทำสีหน้าภาคภูมิใจ
“แบบนี้แหละ!ตรงใจฉันเลย!” วิลล์ที่กำลังดูรูปแบบภาพร้านของเธออยู่กล่าว
488
![บันทึกสังเกตการณ์ของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มต้น) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718861637_28566276.webp)