ตอนที่ 23
เดินออกมาจากตระกูลติงได้สักพักไป๋กุนหลางเห็นหานห้าวตงอ้ำๆอึ้งๆเหมือนมีเื่จะพูดกับเขาแต่ก็ไม่กล้าพูดไป๋กุนหลางจึงกล่าวว่า "ห้าวตงมีอะไรก็พูดมาเถอะเราเป็พี่น้องกันถ้าช่วยได้ข้าก็จะช่วยเ้าอย่างเต็มที่"
หานห้าวตงได้ยินก็รู้สึกซาบซึ้ง "ขอบคุณท่านมากพี่ใหญ่" และได้อธิบายสิ่งที่ตัวเอง้า "ข้าขอบอกความจริงเลยนะ เมื่อเห็นท่านมีฝีมือพัฒนาจนสามารถเอาชนะพี่ใหญ่ของท่านได้มันทำให้ข้ารู้สึกอิจฉาจริงๆ ข้าจึงอยากถามว่าท่านมีวิธีที่จะช่วยให้ข้าพัฒนาพลังฝีมือเร็วขึ้นไหม"
ได้ฟังไป๋กุนหลางก็เข้าใจว่าแท้จริงแล้วหานห้าวตงเพื่อนของเขาก็อยากมีความก้าวหน้าในชีวิตไม่ได้อยากมีชีวิตเสเพลไปวันๆแต่ที่ไม่เข้าเรียนในหอคอยแห่งความรู้ก็น่าจะเพราะถูกเหล่าพี่ๆกีดกันเพราะแม้หานห้าวตงจะบุตรชายสุดที่รักของขุนนางหานแต่ก็เป็เพียงแค่ลูกของอนุภรรยา
แถมมารดาของหานห้าวตงยังเป็เพียงสามัญชนคนธรรมดาไม่เหมือนกับเมียเอกที่เป็ลูกหลานตระกูลใหญ่นางจึงไม่สามารถจะช่วยเหลือและปกป้องหานห้าวตงได้ทุกเื่
ยิ่งคิดก็ดูเหมือนจะยิ่งเลอะเทอะไป๋กุนหลางก็เลิกคิดแล้วหันไปอธิบายกับหานห้าวตง "การที่ข้าสามารถชนะองค์ชายใหญ่ได้เป็เพราะเ้างั้งนั่นน่ะมันสู้ไม่เป็"
"ทว่าแม้ข้าจะมีความสามารถเพียงน้อยนิดก็คงจะชี้แนะเ้าได้บ้างสักเล็กน้อย"
หานห้าวตงยินดีอย่างยิ่ง "ข้าขอขอบคุณท่านมาก"
ไป๋กุนหลาง "ไม่เป็ไร,ไปที่บ้านเ้ากันเถอะ"
เมื่อไปถึงบ้านของหานห้าวตงไป๋กุนหลางก็ได้ใช้พลังวัตรตรวจดูร่างกายของหานห้าวตงเพื่อให้เ้าระบบวิเคราะห์วิธีฝึกที่เหมาะสมกับเขาพอเ้าวิเคราะห์เสร็จไป๋กุนหลางก็อธิบายให้หานห้าวตงเข้าใจแถมยังมอบยาไขกระดูกัที่มีกับอยู่ตัวให้เขาทั้งหมดทำให้หานห้าวตงรู้สึกซาบซึ้งจนออกปากว่า "ขอเพียงแค่พี่ใหญ่้าข้าพร้อมบุกน้ำลุยไฟไปกับท่าน"
_________________________________
หลังจากจัดการเื่ของหานห้าวตงเสร็จไป๋กุนหลางก็เดินทางไปที่ประตูเมืองชั้นนอกฝั่งทิศเหนือแล้วใช้ป้ายองค์ชายหยิบยืมม้าจากทหารเฝ้าประตูแล้วขี่ออกจากเมืองไปตามทางที่จำมาจากนิยายขี่ไปได้สามชั่วโมงก็เลี้ยวม้าเข้าไปในูเารกร้างแห่งหนึ่งแล้วเดินทางต่ออีกสองชั่วโมงจนมาเจอป่าไผ่
พอไป๋กุนหลางเห็นป่าไผ่ก็ได้ลงจากหลังม้าปลดกระบี่เอามาเก็บไว้ที่อานม้าหันไปทางป่าไผ่จัดท่าทางเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยแล้วประสานมือก้มคารวะและกล่าวว่า "ผู้เยาว์ขอนอมพบผู้าุโ"
ครืน!!!
หลังจากไป๋กุนหลางกล่าวจบป่าไผ่ก็ได้แยกออกเป็ทางเดินพอไป๋กุนหลางเห็นเส้นทางนี้ก็กล่าวขอบคุณแล้วเดินเข้าไป
"ไม่นึกว่าองค์ชายห้าแห่งราชอาณาจักรแสงสว่างจะให้เกียรติมาเยือนบ้านของตาแก่อย่างข้า" หลังจากไป๋กุนหลางเดินไปถึงโต๊ะน้ำชากลางป่าไผ่ก็ได้มีเสียงชราภาพดังขึ้นข้างหลังของเขา
ไป๋กุนหลางจึงรีบหันไปแนะนำตัว "ผู้น้อยไป๋กุนหลางขอคารวะผู้าุโโฮ่วตง" แต่เมื่อนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของโฮ่วตงก็ได้ถามต่ออย่างงงๆว่า "ผู้าุโรู้จักผู้เยาว์ด้วยหรือ"
โฮ่วตง "ไม่เห็นจะต้องถามองค์ชายแห่งราชอาณาจักรแสงสว่างมีใครบ้างไม่รู้จัก" แล้วก็คาดคั้นว่า "เป็ข้าสิต้องถามว่าเ้ารู้จักที่นี่ได้ยังไง"
ไป๋กุนหลาง "นับเป็เกียรติของข้าที่ท่านผู้าุโรู้จักส่วนที่อยู่ของท่านไม่ใช้ข้ารู้แต่เป็อาณาจักรรู้" เขาแถเพื่อให้โฮ่วตงเข้าใจว่าตนรู้มาจากผู้อื่นเพราะจะให้เขาตอบว่ารู้มาจากนิยายก็คงไม่ได้ใช้ไหมละ
แล้วก็เป็อย่างที่คิดพอโฮ่วตงได้ยินอย่างนี้ก็เลิกสงสัยเพราะต่อให้เขามั่นใจว่าสามารถหลบหูตาของราชอาณาจักรได้แต่โฮ่วตงก็รู้ว่าตนเองไม่มีความสามารถที่หลบรอดสายตาที่มาจากหอคอย์ได้ ( จากนี้จะเรียกหอคอยแห่งความรู้ว่าหอคอย์แล้วนะครับ)
พอทำความเข้าใจได้แล้วว่าไป๋กุนหลางรู้ที่อยู่ของตนเองได้ยังไงโฮ่วตงก็หันไปถามต่อว่า "แล้วเ้ามาหาข้ามีเื่อะไรรึ"
ไป๋กุนหลางยื่นตำราให้ "ท่านผู้าุโโปรดดูนี่ก่อน"
โฮ่วตงรับไปดูสักพักก็หันมามองไป๋กุนหลาง "นี่มันคือ?.."
ไป๋กุนหลางผงกหัว "ใช้แล้วผู้าุโมันคือสูตรยา"
โฮ่วตง "เ้าคิดเอง?"
"ถูกต้อง" แล้วไป๋กุนหลางก็ได้ยื่นข้อเสนอของตัวเอง "สูตรยานี่จะเป็ของท่านแค่ท่านยอมให้ข้าดูท่านปรุงยาสูตรนี้เพียงครั้งเดียว"
โฮ่วตงได้ฟังก็ยิ้มแล้วมองไป๋กุนหลาง "ขั้นตอนการปรุงยาของสูตรนี้มันซับซ้อนเกินไปถ้าไม่ใช่เทพยุทธ์ก็คงจะปรุงไม่ได้ที่เ้าขอดูการปรุงยาของข้าก็เพื่อที่จะวิเคราะห์ลดขั้นตอนของมันให้ง่ายขึ้นสินะ"
"ใช้แล้วท่านผู้าุโ" สมกับเป็สุดยอดด้านการปรุงยาแค่เห็นสูตรยาและรับฟังข้อเสนอก็สามารถคาดเดาเจตนาของเขาได้...ไป๋กุนหลางคิด
"อืมข้าตกลง" โฮ่วตงตอบรับแล้วกล่าวต่อว่า "แต่ตอนนี้ข้ายังไม่ว่างและยังขาดส่วนผสมสำคัญที่อยู่ในป่าหมอกและในอาณาจักรของเ้าก็คงไม่มีแถมข้าี้เีติดต่อคนในสมาคมด้วยเพราะฉะนั้นเ้าคงต้องไปเอามาด้วยตัวเอง"
พูดจบก็ได้สังเกตไป๋กุนหลางแล้วกล่าวต่อ "แต่พลังฝีมือของเ้ายังไม่พร้อมรับนี่ไปใช้มันพัฒนาตนเองแล้วค่อยเข้าไปเอาของ"
ว่าแล้วก็ได้โยนขวดอะไรบางอย่างให้ไป๋กุนหลางเมื่อไป๋กุนหลางรับไปดูเห็นเป็ยาเม็ดสีทองสิบเม็ดก็ใ "ฮ่ะ!!.ท่านผู้าุโนี่มันยาโอสถทองนี่นาทำไ…."
ก่อนที่ไป๋กุนหลางจะกล่าวจบประโยคโฮ่วตงก็ได้ตัดบท "เอาละนี่ก็เสียเวลาของข้ามามากแล้วไว้เ้าได้ของมาเมื่อไรค่อยมาหาข้าแล้วกัน" กล่าวจบก็ได้โบกมือขึ้นโดยไม่สนใจไป๋กุนหลางที่กำลังอ้าปากจะทักท้วง
สำหรับไป๋กุนหลางเมื่อโฮ่วตงโบกมือขึ้นโลกของเขาพลันหมุนคว้างหาทิศทางไม่เจอ????????????
รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นว่าตนเองมานอนอยู่หน้าป่าไผ่แล้ว
ไป๋กุนหลางลุกขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซโลกในสายตาของเขายังคงหมุนคว้าง เหมือนกับเพิ่งปั่นจิ้งหรีดมาร้อยรอบเมื่อตั้งหลักได้ไป๋กุนหลางก็หันไปคารวะให้ป่าไผ่
"ผู้เยาว์ขอขอบคุณผู้าุโ"
เสร็จแล้วก็ได้ขึ้นม้าเดินทางกลับเมืองแสงศักดิ์สิทธิ์
แม้ไป๋กุนหลางจะไม่รู้ว่าทำไมแต่ครั้งนี้ก็ถือว่าเขาได้รับกำไรอย่างคาดไม่ถึงยาโอสถทองสิบเม็ดที่ควรเป็ของพระเอกกลับตกเป็ของเขา
เมื่อกลับถึงเมืองไป๋กุนหลางก็ไปแจ้งต่อติงเกาว่าแผนงานปรุงยาของพวกเขาคงต้องเลื่อนไปก่อนแต่สามารถเก็บสะสมวัตถุดิบได้เลยเสร็จแล้วก็แวะซื้อเครื่องแต่งหน้าไปฝากปินปิน
ในระหว่างที่เดินทางกลับตำหนักไป๋กุนหลางก็คิดขึ้นว่า 'อาบน้ำเย็นนี้คงต้องลูบไล้ปินปินสักหลายรอบเพราะั้แ่วันพรุ่งนี้ไปเขาคงต้องเข้าโหมดฝึกนรกไปอีกนาน..เฮ้อ..????'
520
