เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        ในตอนนั้นเองสมองของซูเจี่ยนอันเริ่มมีความคิดร้อยแปดผุดขึ้นมาไม่หยุดความสับสนเข้าครอบงำสมองขาวโพลนของเธอ เธอไม่เข้าใจและไม่อยากเชื่อความรู้สึกของเธอปนเปกันไปหมด

        เธอไม่เคยนึกเลยว่าลู่เป๋าเหยียนจะเป็นคนแบบนี้

        ต่อให้เขาคิดจะเลี้ยงอีหนูไว้ข้างนอกก็ไม่ควรจะเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้ เป็นชู้กับเลขามันจะเชยไปหน่อยมั้ง!

        แต่ถ้าเขาอยากจะเล่นคนใกล้ตัวงั้นคนที่อยู่ใกล้เขามากที่สุดก็คือเธอไม่ใช่เหรอห้องของพวกเราอยู่ห่างกันแค่ไม่ถึงสิบเมตรเองนะ!

        ...

        เมื่อความโกรธเคืองเริ่มจางหายซูเจี่ยนอันก็รู้สึกยินดีขึ้นมา

        แค่เพราะไอศกรีมไม่กี่ถ้วยก็ทำให้เธอตัดสินใจเอาชนะใจลู่เป๋าเหยียน ดีนะที่ยังไม่ทันเริ่มพยายามอะไรเธอก็หูตาสว่างเสียก่อน ในตอนนี้เขาทำให้เธอรู้แล้วว่าเขาเป็นผู้ชายกลับกลอกไว้ใจไม่ได้มากแค่ไหน!

        เพื่อขจัดความอึดอัดเธอควรจะรีบลุกขึ้นแล้วเดินจากไปใช่หรือเปล่า?

        เธอแอบมาที่นี่เงียบๆเพื่ออยากจะเซอร์ไพรส์เขา แต่นึกไม่ถึงเลยว่าคนที่ถูกเซอร์ไพรส์จะกลายเป็นเธอเสียเอง

        แต่จะว่าไปแล้ว...ทำไมเธอไม่ถือโอกาสนี้แก้แค้นก่อนกลับล่ะ?

        คิดแล้วซูเจี่ยนอันก็แย้มยิ้มหวาน

        เธอเอนตัวซบอกแกร่งของเขาอย่างออดอ้อนราวลูกแมวน้อยนิ้วเรียวสวยของเธอกุมมือเขาไว้อย่างใกล้ชิด

        “ผอ.คะหลับตาลงสักครู่สิคะ ฉันมีอะไรอยากจะเซอร์ไพรส์คุณน่ะค่ะ”

        ลู่เป๋าเหยียนหัวเราะเสียงเบาก่อนจะก้มหน้าลงมาเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นรดลงบนหลังใบหูของเธอ

        “ฉันหลับตาแล้วเธอจะเซอร์ไพรส์อะไรฉัน หืม?”

        เธอรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อยหัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

        ซูเจี่ยนอันสูดหายใจลึกก่อนจนพูดพลางยิ้ม

        “ห้ามแอบดูนะคะ”

        เธอค่อยๆ หันตัวกลับไปเขาหลับตาลงแล้วอย่างที่ว่า เธอพบว่าขนตาของเขาเป็นแพหนายิ่งกว่าของเธอเสียอีกเพราะระยะห่างที่อยู่ใกล้กันแค่คืบ ทำให้เธอสำรวจใบหน้าอันไร้ที่ติของเขาได้อย่างชัดเจน

        หล่อเกินคนจริงๆ เลยตาบ้านี่!

        นิ้วเรียวของเธอแตะริมฝีปากของเขาอย่างแกล้งๆเธอค่อยๆ ลูบไล้มันอย่างช้าๆ และเย้ายวนราวกับต้องการให้ริมฝีปากของเขาเป็นเชื้อเพลิงแห่งอารมณ์ที่พร้อมแผดเผาเขาให้เป็นจุณ

        เธอกดนิ้วมือลงบนริมฝีปากเขาอย่างแผ่วเบาก่อนจะนั่งตัวตรง และใช้สองมือประคองท้ายทอยของเขาอย่างใกล้ชิดและประทับจุมพิตลงไปบนริมฝีปากของเขา

        ลู่เป๋าเหยียนตะลึงไปอย่างเห็นได้ชัดเขานิ่งตัวเกร็งไปชั่วขณะ

        ซูเจี่ยนอันไม่สนว่าทำไมเขาถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้เธอครอบครองริมฝีปากเขา มือน้อยค่อยๆ สอดเข้าไปใต้เสื้อสูทก่อนจะสัมผัสอกแกร่งของเขาอย่างแผ่วเบาลมหายใจของคนทั้งสองเริ่มไม่เป็นจังหวะ

        ลู่เป๋าเหยียนยกมุมปากยิ้มบางดูท่าเขาจะเพลิดเพลินกับการเซอร์ไพรส์ของ ‘เดซี่’ คนนี้ไม่น้อย

        ซูเจี่ยนอันลืมนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง...หรือว่า...เดซี่มักจะปรนนิบัติเขาแบบนี้กันนะ?

        เธอขบกัดริมฝีปากเขาไปหนึ่งทีเพื่อแก้แค้นจากนั้นจึงใช้ลิ้นเลียสัมผัสริมฝีปากเขาราวกับต้องการประทับตราของตนลงบนบนนั้น

        เธอแอบเห็นขนตาของเขาที่เริ่มขยับจึงรีบใช้มือกุมปิดตาเขาไว้ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานปนขบขัน

        “บอกแล้วใช่ไหมคะว่าอย่าลืมตา”

        ลู่เป๋าเหยียนยิ้ม“ก็ได้ ว่าแต่ ต่อไปเธอคิดจะทำอะไร”

        ซูเจี่ยนอันนิ่งไปการจูบที่เธอรู้จักก็มีเพียงเท่านี้ แล้วต่อไป...ต่อไปต้องจูบยังไง? คงไม่สามารถจูบเขาแบบอ่อนอัดอย่างนี้ไปตลอดหรอกใช่ไหม?

        เธอตอบกลับอย่างมีไหวพริบ

        “ผอ.ว่าพวกเราควรจะทำอะไรกันต่อดีล่ะคะ ไม่ว่าจะทำอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น...”

        ลู่เป๋าเหยียนแย้มยิ้มอ่อนโยนน่ามอง“ฉันว่าพวกเราควรไปที่ห้องรับรอง”

        คำบอกใบ้ดังกล่าวช่างชัดเจนซูเจี่ยนอันรู้สึกเหมือนสมองเริ่มขาวโพลนอีกครั้ง

        ในตอนนั้นเองลู่เป๋าเหยียนก็สอดมือเขามาโอบรอบเอวเธอ และใช้อีกมือประคองศีรษะด้านหลังเขากอดรัดเธอให้แน่นขึ้น และบังคับให้เธอเปิดริมฝีปากเพื่อรุกล้ำเข้าไปภายใน

        การจู่โจมที่ไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งรับราวกับจะหลอมเธอให้ละลายอยู่แทบอกเขา

        “อื้อ...”

        ซูเจี่ยนอันอึ้งไปเธอเบิกตากว้างมองลู่เป๋าเหยียน ในสมองเริ่มร้องประท้วงตัวเอง...

        ที่เธอวางแผนไว้คือตั้งใจจะแกล้งเขา! ทำให้เขาเซอร์ไพรส์!

        แล้วทำไมตอนจบเธอกลับตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาแทนซะได้? แต่ที่แย่ที่สุดคือคือการที่เขานึกว่าเธอเป็นเดซี่!

        ลู่เป๋าเหยียนจูบเธออย่างเร่าร้อนลมหายใจเริ่มหนักและถี่ขึ้น สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มเลือนรางช่วงเวลาแบบนี้เธออยากจะหลับตาลงเพื่อรับสัมผัสของเขาโดยไม่คิดอะไรอีกต่อไปแต่เมื่อเห็นสีหน้าของลู่เป๋าเหยียนในตอนนี้...เขาดูเหมือนกำลังลุ่มหลงอยู่ห้วงสัมผัส

        การจูบกับเดซี่มันทำให้เขาหลงใหลได้ขนาดนี้เลยอย่างนั้นเหรอ?

        ดูท่าพวกเขาคงมีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าที่เธอคิดไว้หรือเปล่า?

        ไม่รู้ซูเจี่ยนอันไปเอาแรงมาจากไหนจู่ๆ เธอก็ผลักลู่เป๋าเหยียนออก และแย้มยิ้มหวานออกมา

        “ท่านผอ.คุณจำคนผิดแล้วล่ะค่ะ เดซี่ยังคงไว้ผมลอน ส่วนฉันคือภรรยาของคุณ”

        เธอคาดหวังที่จะได้เห็นสีหน้าตื่นตกใจจนลืมมาดของลู่เป๋าเหยียน

        แต่แล้วทำไมเขากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยสักนิด?

        มือของเขายังคงโอบเอวเธอมุมปากยังคงมีรอยยิ้มบาง และจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา

        เอ๋? ทำเรื่องผิดต่อเธอแท้ๆทำไมเขายังดูนิ่งขนาดนี้?

        ซูเจี่ยนอันโบกมือไปมาข้างหน้าเขา

        “คุณสามีคะนี่ตกใจจนพูดไม่ออกเลยเหรอ”

        ลู่เป๋าเหยียนมองหน้าเธอพลางแย้มยิ้มกว้างกว่าเดิม

        ซูเจี่ยนอันเข้าใจทันทีว่าลู่เป๋าเหยียนไม่ได้ตกใจ ไม่ได้เซอร์ไพรส์แม้แต่น้อย เธอหลอกเขาไม่สำเร็จ

        น่าเบื่อจริงๆ...

        เธอลุกขึ้นจากตักของเขาและตั้งท่าจะเดินออกไป

        “หยุดก่อน!”ลู่เป๋าเหยียนออกคำสั่ง

        ฝีเท้าของซูเจี่ยนอันหยุดชะงัก

        แต่มีเหรอที่เธอจะว่าง่ายขนาดนั้น

        เธอหันหน้ากลับมายิ้มเล็กน้อยและแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ลู่เป๋าเหยียนก่อนจะวิ่งมุ่งตรงไปยังประตูด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

        ลู่เป๋าเหยียนชักเริ่มหงุดหงิดเขาลุกขึ้นและเดินตามเธอไป

        ตอนที่ซูเจี่ยนอันจะเลี้ยวไประเบียงทางเดินเพื่อตรงไปยังประตูหน้ามือของเธอก็ถูกคนข้างหลังรั้งเอาไว้ เธอดิ้นขืนตัวให้หลุด ทว่ากลับถูกเขาดันชิดกำแพงในทันใด

        เธอไม่อยากมองหน้าเขาจึงเบือนหน้าหนี

        “ปล่อยฉันนะ!”

        ลู่เป๋าเหยียนฟังเธอซะที่ไหนเขาจับมือเธอไว้แน่น ต่อให้เธอดิ้นเท่าไรก็ไม่หลุดไม่ช้าข้อมือขาวก็เริ่มเป็นรอยแดง ลู่เป๋าเหยียนขมวดคิ้วยุ่งแล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอด ก่อนที่จะใช้วงแขนโอบรอบเอวเพื่อขังเธอเอาไว้ในอ้อมแขน

        “อยู่นิ่งๆ!”ราวกับรู้ว่าเธอจะดิ้น ลู่เป๋าเหยียนพูดขึ้นก่อนที่เธอจะขยับตัวเสียอีก

        ซูเจี่ยนอันเริ่มโมโหเธอกัดฟันพูดออกมาอย่างโกรธๆ

        “ลู่ เป๋า เหยียน!”

        ลู่เป๋าเหยียนพูดเตือนเธอเสียงเนือย

        “ถ้าเสียงดังกว่านี้อีกหน่อยคนข้างนอกคงได้ยินกันหมด”

        แต่ซูเจี่ยนอันกลัวซะที่ไหนเธอยิ้มและพูดขึ้น

        “นายกลัวเดซี่จะได้ยินหรือยังไงปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะร้องเรียกเธอให้เข้ามา!”

        ลู่เป๋าเหยียนมองซูเจี่ยนอันพลางยิ้มกว้าง

        “เธอหึงงั้นเหรอคุณนายลู่งั้นเธอคงต้องโทษตัวเองที่แสดงได้ไม่สมบทบาท”

        ซูเจี่ยนอันฝืนยิ้มพลางพูดแสร้งถ่อมตัว

        “การแสดงของดิฉันคงเทียบไม่ได้กับคุณลู่จริงๆนั่นแหละค่ะ ถ้าวันนี้ฉันไม่มา ก็คงไม่มีวันรู้ว่านายจะเป็นคนกลับกลอกทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัดแบบนี้”

        ลู่เป๋าเหยียนไม่ชอบรอยยิ้มของซูเจี่ยนอันแบบนี้เลยเขาหยิกแก้มเธอเพื่อทำลายรอยยิ้มเสแสร้งของเธอ แต่เธอกลับตีมือเขาให้ออกไปและถือโอกาสนี้มุดตัวหลบออกจากอ้อมกอดของเขา

        เขาถอนหายใจ“ฉันรู้ว่าเป็นเธอ”

        ผ่านไปชั่ววินาทีสติของซูเจี่ยนอันก็เริ่มกลับมา เธอมองหน้าลู่เป๋าเหยียนอย่างช็อกๆ

        “อะไรนะ?”

        ลู่เป๋าเหยียนชี้ไปยังกองเอกสารที่เธอเป็นคนเอาไปวางที่ไว้โต๊ะ

        “ตั้งแต่ตอนที่เธอเดินเอาเอกสารเข้ามาฉันก็รู้แล้วว่าเป็นเธอ”

        ซูเจี่ยนอันตกใจกับคำพูดของเขา

        “นายไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำแล้วทำไมถึงรู้ล่ะ? หรือว่านายมีตาที่สามอยู่บนหัว?”

        “ต่อให้ฉันแยกเสียงฝีเท้าของเลขาตัวเองไม่ออกแต่ฉันฟังเสียงเดินของเธอออก อีกอย่าง ถ้าเป็นเดซี่เธอคงไม่มีทางเดินมาด้านหลังฉันเพื่อเสิร์ฟกาแฟแบบนี้ฉันไม่มีเลขาที่ไม่รู้จักวางตัว”

        ลู่เป๋าเหยียนยิ้มกว้าง“คุณนายลู่ เมื่อกี้เธอหึงฉันใช่หรือเปล่า”

        หึงเขา? น่าจะใช่...

        แต่เธอไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด!

        ซูเจี่ยนอันผลักเขาให้ออกห่างและแกล้งทำเป็นโมโห

        “ลู่เป๋าเหยียนทำแบบนี้สนุกนักใช่ไหม”

        ลู่เป๋าเหยียนเลิกคิ้ว“เธอเริ่มก่อนเองไม่ใช่เหรอ”

        เขาดีดนิ้วลงบนหน้าผากเธอหนึ่งที“ทีหลังอย่าเล่นแบบนี้อีกล่ะ”

        “...”

        ซูเจี่ยนอันกุมหน้าผากอย่างเจ็บปวดเมื่อกี้เธอขู่เขาไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมสุดท้ายกลายเป็นเธอซะเองที่ถูกเขาสั่งสอนล่ะ?

        ลู่เป๋าเหยียนเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานเมื่อเห็นซูเจี่ยนอันยังคงยืนนิ่งอย่างหงุดหงิดอยู่ที่เดิม เขาจึงพูดขึ้น

        “มานี่สิฉันเรียกเธอมาที่บริษัท ไม่ใช่เพื่อให้เธอมาจับผิดเรื่องนอกใจนะ”

        ซูเจี่ยนอันเดินไปหาเขาอย่างไม่เต็มใจนัก“งั้นนายเรียกฉันมาทำไม”

        “เอกสารที่เกี่ยวกับแผนการจัดงานครบรอบบริษัทจะถูกส่งมาให้ฉันเซ็นอนุมัติ”ลู่เป๋าเหยียนอธิบาย “ตอนนี้ฉันจะให้เธอเป็นคนรับผิดชอบ”

        งานครบรอบสิบปีของบริษัทสำหรับลู่เป๋าเหยียนแล้วเป็นงานที่ไม่ควรมีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย ทั้งเรื่องเล็กๆ อย่างอาหารและเครื่องดื่มหรือดอกไม้ประดับในงาน ยันเรื่องใหญ่อย่างการหาโรงแรมหรือการตกแต่งสถานที่ต่างๆทั้งหมดนี้ห้ามมีข้อผิดพลาดเด็ดขาดบริษัทใหญ่อย่างเครือลู่คงไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องน่าขายหน้าแบบนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวลู่เป๋าเหยียนเอง

        ซูเจี่ยนอันส่ายหน้าอย่างแรง

        “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ฉันไม่มั่นใจว่าจะจัดการได้ดี”

        ลู่เป๋าเหยียนเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร

        “บริษัทมีทีมวางแผนเรื่องงานครบรอบโดยเฉพาะพวกเขาเป็นหัวกะทิกันทั้งนั้น สิ่งที่เธอต้องทำก็แค่ตรวจเช็ครายละเอียดที่พวกเขาส่งมาจากนั้นก็เซ็นชื่ออนุมัติ ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามฉันได้”

        ซูเจี่ยนอันยังคงลังเลเพราะเธอเองก็ไม่มีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน

        ลู่เป๋าเหยียนชี้ไปยังกองเอกสารที่ตั้งสูงเป็นภูเขาตรงหน้าเขา

        “คุณนายลู่ถ้ารู้สึกเห็นใจสามีของคุณบ้างล่ะก็ จะช่วยเขาแบ่งเบาภาระสักนิดได้หรือเปล่าครับ”

        ซูเจี่ยนอันเม้มปากพลางคิด

        ที่แท้ลู่เป๋าเหยียนต้องจัดการเอกสารเยอะขนาดนี้ในแต่ละวันเลยเหรอเนี่ยไหนจะการประชุมน้อยใหญ่ การเจรจาธุรกิจต่างๆ อีก มิน่าเวลากลับบ้านมาทีไรถึงได้ดูเพลียขนาดนั้น

        เธอเห็นใจเขาอยู่หรอกแต่ก็ไม่จำเป็นต้องยอมรับนี่หน่าจริงไหม

        เธอเบ้ปากเล็กน้อย“แล้วทำไมฉันต้องเห็นใจนาย?”

        พูดจบเธอก็หันหลังกลับเตรียมเดินออกจากห้องแต่เมื่อเดินไปได้ครึ่งทางก็พูดขึ้นว่า

        “ฝ่ายวางแผนงานอยู่ตรงไหน”

        สุดท้ายเสิ่นเยว่ชวนจึงเป็นคนนำทางซูเจี่ยนอันไปยังฝ่ายวางแผนกลยุทธ์ของบริษัทและบอกกับผู้จัดการฝ่ายว่า ซูเจี่ยนอันจะเป็นตัดสินใจเรื่องงานครบรอบบริษัททั้งหมด

        ผู้จัดการไช่เป็นหญิงสาวอายุสามสิบกว่าๆที่ใส่ชุดสูทสีเทาเข้มและแต่งหน้าเนี้ยบดูเป็นมืออาชีพเธอพาซูเจี่ยนอันเดินไปยังออฟฟิศของตัวเอง และเอ่ยคำขอโทษ

        “ที่จริงพวกเราควรจัดเตรียมออฟฟิศส่วนตัวให้คุณนายลู่แต่เพราะไม่มีพื้นที่แล้วจริงๆ จึงต้องขอให้ใช้ห้องของดิฉันแทนไปก่อนนะคะ”

        “ไม่เป็นไรค่ะ”ซูเจี่ยนอันยิ้มตอบ “หน้าที่ฉันก็แค่ดูเอกสารไม่กี่อย่างมีโต๊ะกับเก้าอี้ให้ฉันชุดเดียวก็พอแล้วค่ะ”

        ผู้จัดการไช่คิดไม่ถึงเลยว่าภรรยาของท่านผอ.ในตำนานคนนี้จะเป็นกันเองขนาดนี้เธอยื่นเอกสารให้ซูเจี่ยนอันหนึ่งชุด

        “งั้นลองดูเอกสารชุดนี้ก่อนนะคะถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็เซ็นชื่อได้เลยแล้วเดี๋ยวตอนบ่ายหากคุณสะดวกเราค่อยออกไปชิมอาหารที่โรงแรมกันค่ะ”

        ซูเจี่ยนอันพยักหน้า“ได้ค่ะ”

        เธอเปิดเอกสารออกมาดูมันคือรายละเอียดของกิจกรรมที่จะถูกจัดขึ้นในงานเริ่มต้นด้วยการกล่าวเปิดงานของลู่เป๋าเหยียน ตามด้วยบรรดา CEO ระดับสูงทั้งหลายและผู้ถือหุ้นคนสำคัญรวมถึงการแสดงต่างๆ ที่จะเกิดขึ้น ในนั้นเขียนไว้ว่าเธอกับลู่เป๋าเหยียนจะต้องเป็นคนเปิดฟลอร์เต้นรำ

        “งานครบรอบในปีก่อนๆปกติจะเป็นผอ.ลู่กับพนักงานสาวของบริษัทผู้โชคดีที่ได้รับเลือกเป็นคนเต้นรำเปิดฟลอร์ค่ะมันเป็นช่วงเวลาที่พนักงานสาวในบริษัทตั้งตารอคอยกันมากที่สุด”ผู้จัดการไช่พูดหยอกเย้า “แต่ปีนี้พวกเธอคงผิดหวังไปตามๆ กัน”

        ซูเจี่ยนอันคิดก่อนพูดขึ้นว่า

        “งั้นไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้นะคะทำตามปกติที่เคยทำมา เลือกพนักงานหญิงมาสักคน”

        ผู้จัดการไช่ยิ่งนึกไม่ถึงเข้าไปใหญ่ว่าภรรยาของท่านผอ.คนนี้จะใจกว้างขนาดนี้เธอส่ายหน้าพลางยิ้ม

        “คงไม่ได้ค่ะเรื่องนี้ผู้ช่วยเสิ่นเป็นคนกำชับลงมาเอง บอกว่าเป็นความตั้งใจของท่านผอ.”

        ลู่เป๋าเหยียนตั้งใจจะทำแบบนี้?

        สุดท้ายแล้วซูเจี่ยนอันก็ไม่ได้เซ็นชื่อลงในเอกสารดังกล่าวเธอวางมันไว้ด้านข้าง ก่อนที่จะหยิบเอกสารชุดต่อไป