Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        “ลาออกแล้ว”เซี่ยเจิงตอบอย่างไม่ได้แสดงอารมณ์ใดใด

        ชวีเสี่ยวปอสูดลมหายใจเข้าไปเขาไม่รู้ว่าตัวเองเสียใจกับเงินสองร้อยหยวนนั้นหรือเปล่าแต่สรุปแล้วก็คือหน้าอกของเขารู้สึกแน่นขึ้นมาอย่างบอกไม่พูดทั้งยังไม่ได้รู้สึกมีความสุขอย่างที่คิดเอาไว้เลยสักนิด

        “ตอนนี้ทนฟังฉันอธิบายได้รึยัง? ” เซี่ยเจิงไอขึ้นมาอีกสองครั้ง“ในฐานะที่ฉันเสียเงินสองร้อยหยวนนั้นไปก็ได้”

        “ถ้างั้นนายก็...พูดมา” ชวีเสี่ยวปอกำโทรศัพท์ของเซี่ยเจิงเอาไว้แน่นจนทำให้เสียงล็อกหน้าจอดังขึ้นมาพร้อมทั้งอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้เซี่ยเจิงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย “ฉันจะฟัง”

        “รู้ไหมว่าทำไมเถ้าแก่ถึงจ้างฉันให้ไปเป็นนักร้อง? ” เซี่ยเจิงมองเขาพลางถามขึ้นมาก่อนเป็นประโยคแรก

        “นายร้องเพราะ” ชวีเสี่ยวปอตอบออกมาทันทีโดยไม่ต้องคิด

        “เอ่อ ไม่ใช่เรื่องนั้น” เซี่ยเจิงยกมุมปากยิ้มขึ้นมา“ก่อนหน้านี้มีคนลาออกไป”

        ชวีเสี่ยวปอไม่ได้พูดอะไรขึ้นมา เขากะพริบดวงตาทั้งสองข้าง สายตาของเขาเผยให้เห็นว่า“เป็นปกติมากเดิมทีงานร้องเพลงในร้านเหล้าแบบนี้อัตราการเข้าออกของคนก็มากอยู่แล้ว”แล้วจึงรอให้เซี่ยเจิงพูดต่อไป

        “เด็กผู้หญิงที่อยู่มาก่อนหน้าฉัน เธอร้องเพลงที่นั่นมาเกือบสามปีได้”เซี่ยเจิงถีบขาที่อยู่ใต้ผ้าห่มเล็กน้อย ชวีเสี่ยวปอคิดว่าเขาจะกำลังจะเล่าเรื่องยาวขึ้นมาซะอีกแต่จากนั้นเซี่ยเจิงก็รีบพูดขึ้นมาทันทีว่า : “สาเหตุที่ลาออกเป็นเพราะว่าถูกใครบางคนเอาขวดเหล้าฟาดเข้าที่หัวจนเกือบจะมีแผลเป็นบนใบหน้า”

        คิดไม่ถึงว่าในระหว่างที่เซี่ยเจิงพูดประโยคนี้เขาจะแสดงความน่าเวทนาออกมาด้วย

        “ให้...ตายเถอะ? ” ชวีเสี่ยวปอไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้ถึงแม้ว่าจะยังไม่ค่อยเข้าใจว่าที่เซี่ยเจิงเล่าเรื่องนี้ขึ้นมามันเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องที่เขากำลังจะอธิบายแต่ชวีเสี่ยวปอเองก็ตกใจอยู่ไม่น้อยเลย

        “เหตุผลนั้นง่ายมาก” เมื่อเซี่ยเจิงเล่าถึงตรงนี้เขาก็ถอนหายใจออกมาเว้นช่วงอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดต่อไปว่า : “แค่เพราะว่าไม่ได้ดื่มเหล้าขวดนั้นที่ลูกค้ายื่นให้”

        “ก็เลย...” ชวีเสี่ยวปอรู้สึกว่าเหมือนจะเข้าใจขึ้นในทันที“วันนั้นผู้ชายคนนั้นเขาขู่นายเหรอ? ”

        “ไม่ถึงกับขู่หรอก”เซี่ยเจิงชำเลืองมองไปยังมือของชวีเสี่ยวปอที่กำแน่นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวและดูเหมือนว่าตัวเขาเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นมันเช่นกัน“ที่จริงวันนั้นก่อนที่นายจะเข้าไปเห็น เขามาหาฉันสองครั้งแล้ว”

        ชวีเสี่ยวปอ : “......”

        ทุกอย่างสับสนวุ่นวายไปหมดแล้ว

        ชวีเสี่ยวปอนึกย้อนกลับไปในคืนนั้นอย่างละเอียดเขาเห็นเซี่ยเจิงชนแก้วกับคนคนนั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน ทั้งยังร่ำลาอย่างมีมารยาทคิดไม่ถึงว่าที่แท้แล้วเซี่ยเจิงก็ไม่เต็มใจเช่นกันแต่ทำไมตอนอยู่ต่อหน้าเขาเซี่ยเจิงถึงยังแสดงท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นได้อีก?

        “คืนวันนั้นเถ้าแก่ให้ฉันไปดื่มกับเขาแก้วหนึ่ง”ขณะที่พูดเซี่ยเจิงก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปกุมมือของชวีเสี่ยวปอเอาไว้...ชวีเสี่ยวปอสั่นขึ้นมาอย่างแรง ตอนที่เซี่ยเจิงยื่นมือไปกุมเอาไว้นั้นก็ไม่สามารถทำให้เขาสงบลงได้แต่โชคดีที่ครั้งนี้ชวีเสี่ยวปอไม่ได้เอามือหลบออกแล้ว

        “ฉันไม่อยากดื่ม เขาก็เลยเล่าเรื่องหญิงสาวคนนี้ให้ฉันฟัง”เซี่ยเจิงพูดขึ้นพลางเพิ่มกำลังมือบีบลงไปบนนิ้วของชวีเสี่ยวปอ“ที่จริงต่อให้วันนั้นนายไม่...เอ่อ เป็นแบบนั้น ฉันก็จะลาออกอยู่แล้ว”

        ทันใดนั้นตรงหน้าของชวีเสี่ยวปอก็มีท่าทางของเถ้าแก่หน้าหนวดนั่นแวบขึ้นมาจนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขยะแขยงอยู่ครู่หนึ่ง อะไรคือ “ต้อนรับนายตลอด”“มาหาเพื่อนใหม่” ชวีเสี่ยวปอไอออกมาสองครั้งพร้อมทั้งดึงมือของตัวเองออกมาจากมือของเซี่ยเจิงจากนั้นก็ตีลงไปบนหลังมือของอีกฝ่ายอย่างแรง

        เซี่ยเจิง : “ ? ” แฟนฉันทำไมถึงได้เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแบบนี้นะ

        ชวีเสี่ยวปอเม้มริมฝีปากแน่นทั้งยังแทบจะพูดเสียงผ่านช่องฟันออกมาประโยคหนึ่งว่า : “แล้วทำไมนายถึงไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้ !”

        “นายก็ต้องให้โอกาสฉันด้วยสิ” เซี่ยเจิงหยิบโทรศัพท์มือถือที่ชวีเสี่ยวปอโยนลงไปบนผ้าห่มขึ้นมาปัดเลื่อนไปสองสามครั้งเพื่อเปิดบันทึกการโทรของวันศุกร์ ซึ่งตัวเลข 27 ที่แสดงเด่นชัดอยู่ด้านหลังชื่อของชวีเสี่ยวปอเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าที่เซี่ยเจิงพูดเป็นความจริง “นายเรียกรถออกไปเลยแล้วยังไม่รับโทรศัพท์อีก งั้นจะฉันอธิบายให้ใครฟังล่ะ”

        “ฉันหมายถึงเรื่องที่คนนั้น...ไอ้บ้านั่นมันมายุ่งวุ่นวายกับนายทำไมนายถึงไม่บอกฉันเร็วกว่านี้ !”ตั้งแต่ในตอนที่ความเข้าใจผิดนั้นคลี่คลายลงชวีเสี่ยวปอก็ไม่อาจรู้สึกสงบลงได้เลยเมื่อนึกถึงเซี่ยเจิงที่ไม่ได้รับความยุติธรรมความบีบคั้นในอกของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

        “ฉันนึกว่าฉันจะจัดการเองได้” เซี่ยเจิงถอนหายใจออกมาในที่สุดก็เปิดผ้าห่มออก แล้วจึงขยับทั้งตัวเข้าไปใกล้กับชวีเสี่ยวปอ “เรื่องนี้ฉันทำไม่ถูก ถ้าไม่ปิดบังนายตั้งแต่ตอนแรกก็คงจะไม่เกิดเรื่องยุ่งยากแบบนี้ขึ้น แต่ฉันคิดว่ายังไงก็ต้องร้องให้จบอาทิตย์นี้ฝืนอีกแค่สองวันเดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว และฉันก็ไม่ได้กลัวว่าจะเป็นแผลบนหน้าด้วยแต่ถ้ามีเรื่องขึ้นมา ฉันทำใจเสียเงินสองร้อยนั้นไปไม่ได้จริงๆ ”

        ในขณะที่พูดประโยคสุดท้ายเซี่ยเจิงยกมือขึ้นมาทาบหน้าอกด้วยท่าทางที่เจ็บปวดทุกข์ทรมานราวกับว่าถ้าหากไม่มีเงินสองร้อยหยวนนี้จริงๆเขาก็จะหมดเนื้อหมดตัวเลยอย่างไรอย่างนั้น เพียงแต่การแสดงเกินจริงนั้นทำให้ชวีเสี่ยวปอที่เมื่อครู่กำลังรู้สึกเจ็บใจ จู่ๆ ก็หัวเราะลั่นขึ้นมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

        “ท่าทางดุดันที่นายจะต่อยกับฉันตอนแรกนั้นหายไปไหนหมดแล้วล่ะ”ชวีเสี่ยวปอจ้องเขาตาเขม็ง

        “ไม่มีแล้ว หายไปหมดแล้ว” เซี่ยเจิงอ้าแขนออกมาพร้อมทั้งใช้คางชี้ไปยังชวีเสี่ยวปอครั้งหนึ่ง “คุณแฟน มากอดที”

        ชวีเสี่ยวปอสูดจมูกเล็กน้อย จากนั้นจึงขยับเข้าไปในอ้อมกอดของเซี่ยเจิง

        “ปอเอ๋อร์ นายรู้ไหม? ” เซี่ยเจิงวางคางลงไปบนไหล่ของชวีเสี่ยวปอพลางเอ่ยขึ้นมาเสียงเบา “หลังจากที่คบกับนายแล้วฉันก็รู้สึกว่าก่อนที่จะทำอะไรฉันคิดก่อนตลอดเลย ผลที่จะเกิดขึ้นคืออะไร ถ้านายรู้เข้าแล้วจะคิดยังไงก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยกลัวว่าจะสร้างปัญหาเลย แต่ฉันกลัวจะเห็นนายไม่สบายใจไม่สบายใจเพราะฉัน นายเข้าใจไหม? ”

        เนื่องจากอยู่ในท่าทางเช่นนี้เซี่ยเจิงจึงไม่อาจที่จะเห็นสีหน้าของชวีเสี่ยวปอได้แต่เขาก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายสูดจมูกเข้าไปแรงขึ้นกว่าเมื่อครู่นี้

        “อย่าทำน้ำมูกเลอะเสื้อฉันนะ” เซี่ยเจิงลูบไล้แผ่นหลังของชวีเสี่ยวปอลงไปจากนั้นก็ตบเบาๆ ลงไปบนเอวของเขา

        “ให้ตายเถอะ” ชวีเสี่ยวปอสบถออกมา จากร้องไห้ก็กลายเป็นหัวเราะขึ้นมา“ฉันบอกได้ไหมว่ามันเลอะไปแล้ว !”

        “ก็ได้” เซี่ยเจิงหันศีรษะมา จูบลงไปบนใบหูของชวีเสี่ยวปอทีหนึ่ง“เห็นว่านายอยู่ในฐานะแฟนของฉัน ให้อภัยนายก็ได้”

        ทั้งสองคนกอดกันจู้จี้อยู่เช่นนี้พักใหญ่ผลัดกันหยอกเย้าแหย่สัมผัสกันไปมา สุดท้ายชวีเสี่ยวปอก็เป็นคนปล่อยมือออกมาก่อนถ้าขืนยังนัวเนี่ยกันอยู่เช่นนี้ก็คงจะไม่ได้หยุดแค่การลูบไล้แล้วละสภาพในตอนนี้ของเซี่ยเจิง มันไม่เหมาะกับการทำเรื่องอย่างนั้นเอาเสียเลย

        “จริงสิ ฉันถามอะไรอีกอย่างได้ไหม? ” เซี่ยเจิงทำท่าทางป้องกันตัวขึ้นมา“ถามแล้วห้ามตีฉันนะ ตอนนี้ฉันไม่มีแรงตอบโต้”

        “โถ่ ขี้ขลาดขึ้นมาแล้ว” ชวีเสี่ยวปอบีบคางของเซี่ยเจิง“มีอะไรที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็ร้องไห้ออกมาเสียเถิด ตัวข้ายินดีรับฟัง”

        “ทำไมตอนนั้นนายถึงได้แน่ใจขนาดนี้ว่าฉันต้องมีลับลมคมในกับคนคนนั้นแน่ๆ ?” สีหน้าของเซี่ยเจิงดูสงสัยเป็นอย่างมากเขาอยากรู้เรื่องนี้มากจริงๆ

        “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” ชวีเสี่ยวปอทำเสียงอ๋าขึ้นมาครั้งหนึ่งแม้ว่าเขาจะไม่ได้ประหลาดใจกับข้อสงสัยที่เซี่ยเจิงถามขึ้นมาเลยก็ตาม“ซือจวิ้นบอกว่าฉันขาดความรู้สึกมั่นคง”

        “นายบอกซือจวิ้นว่านายทะเลาะกับฉันอยู่ฝ่ายเดียวไปแล้วเหรอ? ” เซี่ยเจิงเลือกใช้คำได้ถูกต้องแม่นยำเป็นที่สุด

        “อืม พูดกับเขาไปนิดหน่อยน่ะ” ในขณะที่พูดชวีเสี่ยวปอก็นอนคว่ำหน้าลงไปบนเตียงคาแรกเตอร์เย็นชาที่เขารักษาเอาไว้มาตั้งนานในที่สุดก็สามารถสลัดทิ้งไปได้สักที“นายคิดว่าเขาพูดถูกไหม ที่บอกว่าความรู้สึกมั่นคงอะไรนั่น”

        “ก็ต้องดูว่าตกลงแล้วนายกลัวอะไรกันแน่”