21.37น. ห้องของเมธิน
ติ้ด ! ทันทีที่เสียงกดรับโทรศัพท์ดังขึ้น
“ฮัลโหล! ฮัลโหล! ทิน! ทินแกได้ยินชั้นไหมวะ แกตั้งใจฟังชั้นนะ “
ทินได้แต่แปลกใจกับสถานการณ์ของพี่ชายมากทำไมพี่ดูตื่นใขนาดนั้น“ ฮัลโหลไม้ ใจเย็นๆ มีอะไรป่าวเนี่ย ? ”
“ ตอนนี้ฉันอยู่โรงเรียน แกต้องตั้งใจฟังสิ่งที่ชั้นพูด มันสำคัญมาก ฉันเก็บทุกอย่างที่ฉันรู้ไว้ในโน๊ตบุ้คชั้นไว้หมดแล้วรหัสเข้าเครื่องมี9 ตัว เป็
อะไรแกต้องไปหาในกล่องไม้ กล่องไม้ของเรา! เข้าใจไหม! ฉันแอบรหัสไว้ที่. . . “
ปังงง !!เสียงประตูดังสนั่น
“ แกจะหนีไปไหนได้วะถ้าแกยอมปล่อยเื่นี้ไป แกคงไม่ต้องมาตายแบบนี้ “ เสียงผู้ชายแปลกดังแทรกเข้ามาในมือถือ
“ ไอ้เลวเอ้ย เหล็กแทงเข่าขนาดนั้นยังเดินได้อีกนะถ้าชั้นรอดไปได้แม้แต่ิญญา พวกแกทุกคนต้องพังพินาศ ไอ้ครูสวะ “ ไม้พูดด้วยน้ำเสียง
ตวาดกร้าว พร้อมเก็บมือถือลงในกางเกงทำเหมือนไม่ได้คุยกับทิน
“ ไม่ต้องห่วงน๊าเพราะแกจะไม่เหลือรอด แม้ แต่ วิญ-ญาณ!! ตายซะ “ เสียงชวนขนลุกตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนของพี่ชายของเค้า “ อ้ากกกกกกกก ” ก่อนเสียจะเงียบลง หูของทินดังอื้อไปหมด ได้ยินแต่เสียงเต้นของหัวใจตัวเองดัง ตึก ตึก ตึก เค้าใจนหน้าซีด น้ำตาไหลท่วมสองแก้ม ในหัวมีเพียงคำถามว่าเกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น? แทบล้มทั้งยืนไปทั้งอย่างนั้น
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนาน กี่อึดใจกี่นาที ทินเริ่มตั้งสติได้ จึงยกหูโทรศัพท์ ะโเรียกหาชื่อพี่ชายทั้งน้ำตา
“ ไม้ ! ไม้ ! แกได้ยินชั้นไหมวะ ! ตอบสิ ! ตอบสิเว้ย! “ ทุกอย่างเงียบสงบ
ผ่านไปสองถึงสามอึดใจ ก่อนจะมีเสียงชวนขนลุกตอบกลับมา
“ พูดกับพี่ชายเพราะๆหน่อยสิ มารยาทไม่ดีเลยนะ แต่ไม่เป็ไรแต่ไม่เป็ไร.. พี่ชายเธอเค้าหลับไปแล้วนะหลับไปตลอดกาลลล น่ะ ฮิฮิ ฮ๊า ฮ๊า ! “
ตืด ตืด ตืด ๆๆ ๆ สายถูกตัดไป เหตุการณ์เหมือนจะนานแต่ทุกอย่างจบลงในเวลาไม่เกิน10นาที
21.47น.
เสียงมันดังก้องในหัวของทินวนอยู่อย่างนั้นทินทั้งแค้น ทั้งกลัว เค้าต้องไปตามหาพี่ ต้องตามหาพี่ คิดได้แบบนั้นทินวิ่งออกจากห้องปิดประตูอย่างแรง ปัง ! ตึก ตึก ตึก ตึก ๆ ๆ ๆ
“ พ่อ ! แม่ ! แจ้งตำรวจ ๆ ไปหาไม้ ! มีคนทำร้ายไม้ที่โรงเรียน! “ ทันทีที่พูดจบ พ่อและแม่หันมามองเค้าอย่างแปลกใจ
“ ใจเย็นๆก่อนลูกใครจะทำอะไรไม้ เกิดอะไรขึ้น” พ่อและแม่ถามกลับด้วยท่าทางตระหนกครึ่งนึงเชื่อ ครึ่งนึงไม่เชื่อ
ทินจึงเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้พ่อแม่ฟังพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้ดูประวัติว่าไม้พึ่งวางสายไปไม่กี่นาทีก่อนจริง .
ไม่รอช้า พ่อ แม่ ไม่คิดว่าลูกจะพูดเล่นแน่ๆ เพราะลูกทั้งสองไม่เคยโกหกตนเลยสักครั้ง ทั้งหมดรีบโหรศัพท์หาตำรวจพร้อมขับรถออกไปโรงเรียนให้เร็วที่สุด
22.11น.
ณ. โรงเรียนเซนต์เมเธโอ
บรรยากาศเงียบสงัดลมพัดเอื่อยเฉื่อย ไม่มีไฟเปิดอยู่เลยสักดวง ยกเว้นเพียงหน้าป้อมยามโรงเรียนขณะที่ยามแอบงีบหลับอยู่นั้น ได้มีเสียงรถหลายคัน พร้อมเสียงไซเรน ดังเข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดที่หน้าประตูโรงเรียน
“มีอะไรรึป่าวครับคุณตำรวจ?“ ยามถามไปด้วยท่าทางงัวเงียเหมือนยังไม่ตื่นดี
ก่อนที่ ทินจะพูดแทรกขึ้นมากลางบทสนทนาว่า“ลุงยามเปิดประตูๆ ๆ พี่ผมโดนทำร้ายอยู่ด้านใน“
ยามได้ยินดังนั้นตาสว่างแทบจะทันทีหน้าซีด คิดในใจว่า ซวยแล้ว!! โดนเด้งแน่กูงานนี้ ก่อนจะรีบเปิดประตูอย่างรีบร้อน
ทุกคนกระจายกันออกตามหาทุกส่วนในบริเวณโรงเรียนั้แ่สนามหญ้า สนามฟุตบอล ยันตึกเรียนั้แ่ชั้นแรกจนถึงดาดฟ้า จนเวลาผ่านไปพักใหญ่
เสียงมือถือพ่อก็ดังขึ้น …ติ้ดตีด ตีด ตีด ๆ ๆ
พ่อมองดูเวลาที่หน้าจอเที่ยงคืนพอดี ก่อนจะรับโทรศัพท์
“ฮัลโหลครับผมเ้าหน้าที่ตำรวจนะครับ เ้าหน้าที่ตำรวจพบร่างของลูกชายคุณแล้วครับ อยู่บริเวณลานจอดรถติดกับตึกเรียนอาคาร1 . . .. .“
ป็อก ป่อก!
เสียงมือถือหล่นกระทบพื้นพร้อมกับร่างพ่อที่ทรุดลงกับพื้น น้ำตาอาบหน้า เสียงสะอื้นออกมาจากลำคอ
“ฮืออ ฮือ ๆ ๆ ไม้!ตำรวจบอกว่า ไม้ตายแล้ว! ไม้ตายแล้วแม่! “
คำพูดนั้นเมือนดั่งสายฟ้าฟาดใส่จิตใจของคนทั้งครอบครัวแม่ ล้มทั้งยืน เป็ลมไปทั้งน้ำตา สายลมที่พัดเอื่อย กลับหายไป ไม่มีเสียงใดเหมือนทุกอย่างหยุดลงไว้อาลัยแก่สิ่งที่เกิดขึ้นทิ้งไว้เพียงเสียงร้องระงม ของความโศกสรร.
*** ผมพึ่งเคยหัดเขียนนิยายครั้งแรกจริงๆ เว้นวรรคไม่ดี จัดรูปแบบไม่ดี หรือ คำพูดอาจจะยังขัดใจผู้อ่าน ผมต้องขออภัยไว้ล่วงหน้านะครับ ตอชมผมได้เลยครับ ***
2K
