ร้ายนัก รักนาย

     ปลาทูนั่งร้องไห้อยู่แบบนั้นเป็๲เวลา 10 กว่านาทีก่อนที่เขาจะเรียกสติกลับคืนมา แล้วรีบเดินไปที่โต๊ะทำงานเพื่อที่จะสรุปวาระการประชุมส่งให้กับไทเกอร์ ในตอนนั้นเองเสียงมือถือของปลาทูก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏเบอร์ของวิน ปทุมวางเอกสารลงหมดพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมากดรับสาย

      "ไงครับคนเก่ง งานที่โรงแรมเป็๞ไงบ้าง?"

      "ก็เลยเรื่อยๆครับพี่วินล่ะเป็๲ยังไงบ้าง ตอนเย็นทูว่าจะไปเยี่ยมอยู่พอดีเลยครับ"

     "พี่ดีขึ้นมากแล้วแหละ โชคดีที่ไม่โดนจุดสำคัญ เอ้อ!ได้ข่าวว่าไอ้ไทเกอร์ผู้บริหารตัวดี มันเข้าไปบริหารโรงแรมแล้วหรอ"

     "ใช่ครับ เพิ่งมาวันนี้วันแรก"

     "นี่สินะ..สาเหตุ!!"

     "สาเหตุอะไรหรอครับพี่วิน?"

     "ก็สาเหตุที่….ตุ๊ดๆๆๆๆๆ" ปลาทูยังไม่ได้ฟังสิ่งที่วินพูดจนจบมือถือของเขาก็ถูกแย่งไปแล้วรีบกดตัดสายทันที ซึ่งคนที่กดก็ไม่ใช่ใครอื่น มาเฟียประจำโรงแรมนั่นเอง

     "พี่เกอร์ทำอะไร เอามือถือทูไปทำไม ทูกำลังคุยกับพี่…"

     "นายจะคุยกับใครมันไม่สำคัญอะไรกับฉันหรอก แต่นี่เวลางาน แม่ไม่สอนหรอ..ว่าจะเอาเวลางานมาใช้กับเ๹ื่๪๫ไร้สาระ!!" ปลาทูคนให้ไทเกอร์โขกสับได้ทุกอย่างแต่ครั้งนี้มันมากเกินไปเพราะไทเกอร์ได้พาดพิงถึงแม่ของปลาทูด้วย ปั้ง..เสียงตบโต๊ะดังปั้งพร้อมกับที่ปลาทูลุกขึ้นเผชิญหน้ากับไทเกอร์

     "มันจะมากไปแล้วนะ มีอะไรก็พูดกับทูสิ ทำไมต้องพูดถึงแม่ด้วย แม่ทูเกี่ยวอะไร?"

     "อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ!!ฉันไม่ชอบ!!!"

     "แล้วคิดว่าการเบ่งอำนาจ ทำตัวกร่างไปทั่วแบบนี้มีใครเขาชอบหรือไง!!"

     "ปลาทู!!!"

     "ใช่..ทูเอง..และถ้าพี่เกอร์ยังอารมณ์ร้อนอยู่แบบนี้ทูจะไม่คุยด้วย ทูขอตัว!!"

     "เดี๋ยว!!" ไทเกอร์โมโหที่ปลาทูตะคอกเสียงใส่ เขาดึงแขนปลาทูกระชากเหวี่ยงไปชนผนังกระจก พร้อมกับเอามือบีบที่ปากของปลาทูไว้ พร้อมกับใช้ต้นขาดันร่างของปลาทูไว้อีกแรง

      "เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงกับฉันหรอ?"

      "ทูก็ยังเป็๞ทูคนเดิม พี่ต่างหากที่ไม่เหมือนเดิม"

      "ถ้าแม่นายไม่ทำแบบนั้น ฉันไม่เปลี่ยนไปหรอก!!"

      "แล้วแม่ทูมาเกี่ยวอะไรกับเ๹ื่๪๫นี้!!"

      "เกี่ยวสิ!! แม่นายนั่นแหละคือสาเหตุที่ทำให้ฉันเป็๲แบบนี้!! ถ้าทำงานไม่เสร็จ วันนี้ไม่ต้องไปไหน แล้วก็ไม่ต้องกลับบ้าน!!อีก 10 นาทีฉันจะต้องได้อ่านสรุปวาระการประชุม!!" 

      "พี่เกอร์…อย่าทำแบบนี้เลย ทูกลัว!!" ชายร่างเล็กตัวสั่นเทาด้วยความกลัวเพราะ๻ั้๫แ๻่จำความได้เขาไม่เคยเห็นไทเกอร์ในมุมนี้มาก่อนเลย ผู้พี่รู้ดีว่าน้องกลัวมากจนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว เขาค่อยๆคลายมือออกและตัดบทโดยการเดินกลับเข้าห้องทำงานไป ครั้นเมื่อประตูปิดลง ปลาทูก็ร้องไห้โฮออกมาด้วยความเสียใจและหวาดกลัว ตอนนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเขาจะเปลี่ยนให้ไทเกอร์กลับมาเป็๞คนเดิมได้อย่างไร หนึ่งคำที่ก้องอยู่ในหัวตอนนี้คือ แม่คือสาเหตุที่ทำให้ไทเกอร์เปลี่ยนไป ไทเกอร์กลับเข้ามาในห้องด้วยอาการโมโหค้างเขาปัดทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะร่วงลงพื้นหมดก่อนจะเหวี่ยงตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้ ตอนนี้ในใจเริ่มคิดแล้วว่าสิ่งที่เขาทำอยู่มันถูกจริงๆหรือเปล่า เมื่อใบหน้าของแม่และปลาทูลอยเข้ามา ไทเกอร์ก็เริ่มสับสนในใจขึ้นมาทันที

      "โถ่เว้ย!!!!เหี้ยไรวะเนี่ย!!" ไทเกอร์ระบายอารมณ์ในการขว้างปาข้าวของที่อยู่ในห้องให้กระจัดกระจายไปหมด เวลาผ่านไป 10 นาที ก่อกๆๆเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับลูกบิดที่หมุนและเปิดประตูเข้ามา สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าคือข้าวของในห้องร่วงหล่นลงพื้นกระจัดกระจายราวกับถูกปล้น ปลาทูได้เเต่อึ้งกับสิ่งที่เห็นก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆไทเกอร์ก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขา๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

     "ยืนเซ่ออยู่ทำไม เสร็จแล้วก็เอาไปวางที่โต๊ะสิ อ่อ..ช่วยเก็บกวาดทำความสะอาดห้องให้ด้วยนะ ฉันจะออกไปข้างนอกแล้วก็คงไม่ได้กลับเข้ามาอีก!"

     "..............." ปลาทูเริ่มหายใจฝืดเมื่อเห็นสภาพห้องที่เขาต้องจัดการเพียงคนเดียว แต่ก็นั่นแหละขัดคำสั่งไม่ได้ตอนนี้ทั้งออฟฟิศเหลือเขาแค่คนเดียว ถ้าเขาไม่เก็บก็ไม่มีใครเก็บแล้ว ปลาทูเริ่มลงมือจัดเก็บข้าวของ๻ั้๹แ๻่เวลา 20:00 น.เวลาล่วงเลยไปเรื่อยๆจนกระทั่ง 22:50 น.

      "เฮ้อ!! เสร็จซักที โอ้โหจะห้าทุ่มแล้วหรอเนี้ย เเย่จัง..วันนี้แม่คงรอแน่เลย โอ้ยตายๆ..เอ้า..มือถือดันเเบตหมดซะงั้น เออดี…ไม่ต้องติดต่อใครละ…รีบกลับบ้านก่อนดีกว่าเดี๋ยวแม่เป็๞ห่วง" ในขณะที่ปลาทูกำลังเก็บข้าวของเพื่อกลับบ้านตอนนั้นเองก็ได้มีเสียงบางอย่างดังขึ้น ต่อกแต่ก..ต่อกแต่ก…ต่อกเเต่ก เสียงมันดังต่อเนื่องกันเรื่อยๆและใกล้เข้ามาตรงที่ปลาทูยืน ในตอนนั้นปลาทูพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองกลัวแต่แน่นอนว่าทำไม่ได้เพราะตอนนี้เหลือปลาทูอยู่แค่คนเดียวในออฟฟิศ ปลาทูพยายามทำตัวให้นิ่งหยิบกระเป๋าแล้วค่อยๆเดินออกมา ทว่าเสียงต่อกเเต่กนั้นก็ยังตามปลาทูมาเรื่อยๆ

    "ลูกมาทำงาน ไม่ได้มีจิตคิดจะลบหลู่ใคร โปรดอย่ามาทำให้ลูกกลัวเลยนะครับ" ปลาทูเดินไป ยกมือไหว้ไป ตาก็หลับปี๋จนเผลอเดินไปชนเข้ากับกระจกตรงหน้ายังไม่ทันตั้งตัว

     "โอ้ย!!เจ็บ..จัง!!" ปลาทูล้มหน้าคะมำเพราะเขาไม่ได้มองสิ่งกีดขวางตรงหน้า เอาจะหลับตาปี๋ด้วยความกลัว เเน่นอนว่าเสียงนั้นยังไม่หยุด ปลาทูตัดสินใจลุกขึ้น เตรียมตัวออกวิ่งสุดแรงแต่เขาก็วิ่งไปไม่ได้เมื่อมีอะไรบางอย่างมาดึงแขนเขาไว้

     "อ้า!!!ช่วยด้วย!! ผีหลอก!!!!ฮือฮือ!!" 

     "ผีบ้าอะไร!!..ฉันเอง! เฮือก!!สะอึ่ก!!"

     "พี่เกอร์!! โอ้ย..ทู๻๠ใ๽หมด!!"

     "ยังกลัวผีเหมือนเดิมเลยนะ เฮือก!! สะอึ่ก!"

  "ผีนะ..ไม่ใช่ตุ๊กตาบลายธ์จะได้เลิกกลัวได้ แล้วนี้กลับมาทำไม ไหนบอกจะไม่เข้ามาแล้วไง.อื้มหืม กลิ่นเหล้าเนี้ย..พี่ไปเมามาจากไหนเนี้ย?"

     "จากไหนก็ไม่ต้องมายุ่ง เฮือก!! สะอึ่ก ไปบอกพนักงานเปิดห้องให้ฉันห้องนึง คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่ สะอึ่ก!"

     "เสียใจด้วยครับ วันนี้ห้องเต็ม พี่ต้องกลับไปนอนที่บ้าน"

     "อ้าว…งั้นก็เปิดห้อง VIP ให้ฉัน ฉันจะนอนที่นี่ ฉันไม่กลับ อ้วก!! สะอึ่ก เฮือก!!"

     "โอ้ยพี่เกอร์!! อ้วกอ่ะ!!" ปลาทูไม่รู้จะทำยังไงตอนนี้ไทเกอร์และอ้วกใส่เสื้อเขาเต็มไปหมด ปลาทูโมโหจัดเตรียมคำด่าไว้เต็มไปหมดแต่ในที่สุดไทเกอร์ก็คอพับ หลับไปเสียก่อน ทำให้ปลาทูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาไทเกอร์กลับไปที่ห้องทำงานก่อน ปลาทูประคองไทเกอร์มานอนที่โซฟา ก่อนจะเอาผ้าเช็ดหน้าไปชุบน้ำเย็นมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ไทเกอร์ส่างเมาเร็วๆ ในตอนที่เช็ดตัวไทเกอร์ก็ได้ละเมอพูดอะไรบางอย่างออกมา

     "ทำไม ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ทำแบบนี้ทำไม?"

     "ทำอะไรพี่เกอร์"

 "ทำไมต้องทำให้แม่ผมตาย..ทำไม…" เสียงละเมอของไทเกอร์ทำให้ปลาทูชะงักไปพักหนึ่ง ปลาทูได้แต่ครุ่นคิดว่าใครคือสาเหตุที่ทำให้แม่ของไทเกอร์ต้องตายและทำไมเขาถึงต้องร้ายกับปลาทูขนาดนี้ หรือแม่ของปลาทูจะเป็๞คนทำร้ายแม่ของไทเกอร์จริงๆ…..