ตอนที่ 4 ค่ารักษา ข้าจัดการเอง! (2)
อันเสี่ยวเย่ว์แค่คอยรับหน้าเป็ครั้งคราว นางไม่ชอบพูดคุยกับเด็กชายอายุสิบสี่เท่าไรนัก
“เสี่ยวเย่ว์ ต่อไปเ้าก็อยู่ที่บ้านพวกเราเถอะ! ที่เ้าสอนเดินหมากห้าเม็ดให้ข้า ข้าว่ามันสนุกมากเลย ถ้าเ้าอยู่เป็เพื่อนข้า ข้าให้เ้าเขียวน้อยที่ข้าเลี้ยงไว้ก็ได้นะ” ทุกครั้งที่เกาหม่านไฉมองดูอันเสี่ยวเย่ว์ ดวงตาจะเป็ประกายระยิบระยับ “เสี่ยวเย่ว์ เ้าเขียวน้อยของข้ามันน่ารักมากเลยนะ! ทำไมเ้าไม่สนใจข้าเลย”
“ข้าไม่สนหรอก!” อันเสี่ยวเย่ว์กลอกตาแล้วเข้าไปงีบในห้องที่เ้าของที่ดินเกาจัดเตรียมให้ บ่ายเบี่ยงโดยไม่สนใจอะไรอีก
เพิ่งเอนหลังงีบไม่กี่นาที อันเสี่ยวเย่ว์ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอก ทันทีที่อันเสี่ยวเย่ว์เปิดประตูห้องเกาหม่านไฉก็พุ่งเข้ามา ความว่องไวของร่างนั้นไม่เหมือนคนป่วยที่เพิ่งหายดีเลย “น้องเสี่ยวเย่ว์ ท่านปู่กับท่านย่าของเ้ามาแล้ว มาทวงถามเงินค่ารักษาจากพ่อข้าด้วย”
“คนเป็หมอรักษาอย่างข้ายังไม่ทวงถามค่ารักษาเลย พวกเขาถือดีอะไรมาทวงถาม” อันเสี่ยวเย่ว์ถามอย่างถือดี จากนั้นก็กล่าวว่า “ข้าไปดูสักหน่อย!”
อันเสี่ยวเย่ว์เดินมาถึงลานหน้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงของอันเฉิงเยี่ย “เสี่ยวเย่ว์รักษาลูกชายท่านหายดีแล้ว ย่อมเป็ผู้มีบุญคุณของบ้านท่าน ต้องจ่ายค่ารักษาบ้างสิจึงจะถูก เงินหนึ่งร้อยตำลึงที่สัญญาไว้ตอนแรกไม่พอหรอก ต้องเพิ่มอีกหน่อย!”
เ้าของที่ดินเกาก็เห็นว่าควรให้เงิน ถึงอย่างไรอันเสี่ยวเย่ว์ก็ทำให้ลูกชายเพียงคนเดียวของเขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง “หนึ่งร้อยตำลึงไม่พอ อย่างนั้นสองร้อยตำลึงก็แล้วกัน!”
“สองร้อยตำลึงหรือ ท่านเอาไว้ไล่ขอทานเถอะ ไม่ได้! หนึ่งพันตำลึง น้อยกว่านี้แม้แต่ตำลึงเดียวก็ไม่ได้! หากท่านไม่ให้ ข้าจะให้เสี่ยวเย่ว์รักษาลูกท่านให้ตายไปเลย” หม่าซื่อตะเบ็งเสียง
อันเสี่ยวเย่ว์รู้สึกเหมือนมีเมฆฝนตั้งเค้ากับสายฟ้าแปลบปลาบลอยทะมึนอยู่เหนือศีรษะ ถึงกับกล้าให้นางรักษาคนให้ตาย ช่างเลวร้ายยิ่งนัก
“พวกท่านทะเลาะอะไรกันอยู่หรือ อาการป่วยแค่นี้รักษาง่ายจะตาย เ้าของที่ดินเกาให้ข้ากินดีอยู่ดี หักกลบลบหนี้กับค่ารักษาไปแต่แรกแล้ว” อันเสี่ยวเย่ว์พูดเสียงดังฟังชัด นางพักฟื้นอยู่ที่บ้านเ้าของที่ดินเกาหลายวัน สภาพร่างกายและพละกำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว
เ้าของที่ดินเกาพอเห็นอันเสี่ยวเย่ว์ก็รีบเข้ามาหา “แม่นางเสี่ยวเย่ว์ ข้าไม่ได้คิดจะเบี้ยวหนี้ แต่ว่าบ้านท่านบอกว่าต้องจ่ายค่ารักษาตั้งหนึ่งพันตำลึง ข้าจะไปหาจากที่ไหนมาให้! ถึงหามาได้ เ้าของที่ดินอย่างข้าก็สิ้นเนื้อประดาตัวกันพอดี นี่มันคิดจะปล้นเงินข้าทั้งหมดเลยนี่นา!”
“ท่านเ้าของที่ดินเกา คนที่รักษาลูกชายท่านคือข้า รับหรือไม่รับค่ารักษา ข้าเป็คนตัดสินเอง! คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องเอาเงินจากท่านทั้งนั้น” ดวงตาอันเสี่ยวเย่ว์สาดประกายแน่วแน่เฉียบขาด “เมื่อครู่ข้าบอกแล้วว่า ท่านให้ข้าได้กินดีอยู่ดี ก็ยกค่ารักษาให้แล้ว ไม่เพียงไม่ต้องให้ท่านจ่ายหนึ่งพันตำลึง แม้แต่ก่อนหน้านี้ที่สัญญากันไว้หนึ่งร้อยตำลึงท่านก็ไม่ต้องจ่าย ข้าอันเสี่ยวเย่ว์พูดคำไหนคำนั้น! หากจะให้ข้าช่วยดูแลปรับสมดุลร่างกายลูกชายท่าน ขอเพียงให้พี่สาวกับน้องชายข้ามากินอาหารด้วยเป็ครั้งคราวก็หักกลบลบหนี้แล้ว เช่นนี้ได้หรือไม่”
“แน่นอนว่าได้อยู่แล้ว! ดีเลย ดียิ่งนัก!” เ้าของที่ดินเกาผงกศีรษะถี่รัว “ข้ารู้อยู่แล้วว่าแม่นางเสี่ยวเย่ว์คุยรู้เื่ที่สุดแล้ว”
“เ้าทึ่มป่าเถื่อน ในหัวเ้ามันเหม็นเน่าไปหมดแล้วหรือ เ้าช่วยชีวิตลูกเขาไว้ แค่กินอาหารไม่กี่มื้อเนี่ยนะ คนทั้งหมู่บ้านพากันบอกว่าเ้าไม่โง่แล้ว ข้าว่าเ้าโง่กว่าเดิมเสียอีก” หม่าซื่อชี้หน้าด่าอันเสี่ยวเย่ว์ “เ้าทึ่มป่าเถื่อน รีบบอกเ้าแซ่เกาให้เขาจ่ายเงินมาหนึ่งพันตำลึง ไม่อย่างนั้นก็รักษาลูกมันให้ตาย ให้บ้านตระกูลเกาหมดสิ้นทายาทสืบตระกูล”
“ข้าขอบอกอีกครั้งว่า ข้าอันเสี่ยวเย่ว์เป็คนรักษาเกาหม่านไฉ ค่ารักษาจะเก็บอย่างไร ข้าอันเสี่ยวเย่ว์เป็คนตัดสินเอง!” อันเสี่ยวเย่ว์ไม่หวาดกลัวสักนิด ยิ่งก่อนหน้านี้เื่ที่ให้นางไปเป็เ้าสาวผี ยิ่งทำให้นางได้เห็นความเลวร้ายของคนตระกูลอันอย่างถ่องแท้ั้แ่แรก นางจึงไม่มีความรู้สึกดีต่อคนตระกูลอันเลย มีเพียงความรู้สึกดูถูกเหยียดหยาม
“เ้าทึ่มป่าเถื่อน เ้ากล้าไม่ฟังคำของย่าเ้าหรือ ข้าจะตีเ้าให้ตายเลย!” หม่าซื่อเดือดดาล คว้ารองเท้าได้ก็พุ่งเข้ามาจะตีอันเสี่ยวเย่ว์
อันเสี่ยวเย่ว์ไม่กลัวหรอก! หลายวันมานี้นางกินดีอยู่ดีบำรุงร่างกายอยู่ที่บ้านเ้าของที่ดินเกา อีกทั้งเมื่อชาติก่อนเคยเรียนศิลปะการต่อสู้มา แม้จะเป็แค่มือสมัครเล่น สู้คนมีฝีมือจริงๆ ไม่ได้ แต่ใช้จัดการกับยายแก่ชนบทผู้หนึ่ง ยังนับว่าเหลือเฟืออยู่
เพียงแต่ยังไม่ทันที่อันเสี่ยวเย่ว์จะได้ลงมือ เกาหม่านไฉก็ชิงลงมือก่อน เขาปล่อยเ้าเขียวน้อยออกมา งูเขียวตัวน้อยก็รู้เื่ดีเหลือเกิน พุ่งเข้ากัดเท้าหม่าซื่อทันที
หม่าซื่อน้ำลายฟูมปาก ล้มลงกับพื้น
“ฆ่าคน ฆ่าคนตายแล้ว! ลูกชายเ้าของที่ดินเกาปล่อยงูฆ่าคนแล้ว!”
“มีคนตายแล้ว รีบไปเรียกคนของทางการมาสิ!”
พวกชาวบ้านที่มามุงดูความสนุกสนานพากันแตกฮือ ส่วนเกาหม่านไฉก็ใจนยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่กล้าขยับ เ้าของที่ดินสองสามีภรรยาก็ใเช่นกัน
2K
