บทที่ 18 กล้ารับหมัดของข้าหรือไม่?
"เ้า... เ้าพูดเหลวไหลอะไร! ข้าเคยใช้กำลังรังแกผู้อื่นเมื่อไหร่กัน?" เวินฉิงโกรธจนตัวสั่น
นางไม่กลัวที่จะต่อสู้กับหยางซวีห่าว
แต่หยางซวีห่าวกล่าวหานางเช่นนี้ นางรับไม่ได้
"เมื่อครู่ไม่ใช่หรือ?" หยางซวีห่าวมองเวินฉิงที่ทำหน้าลำบากใจด้วยรอยยิ้ม
"ศิษย์พี่หยาง หากท่าน้าประลองกับข้า ข้าก็ยอมรับ ไยต้องหาเหตุผลเช่นนี้มาใส่ร้ายข้าด้วย?"
ยิ่งเวินฉิงร้อนรน หยางซวีห่าวก็ยิ่งพอใจ
เขาพูดอย่างไม่รีบร้อน "เฮ้อ ศิษย์น้องว่าอย่างไรก็อย่างนั้นแหละ ในเมื่อจะต่อสู้กัน จะสนใจเหตุผลพวกนี้ไปทำไม!"
หน้าอกของเวินฉิงกระเพื่อมขึ้นลง พูดไปก็สู้เขาไม่ได้ ดูเหมือนว่าต้องลงมือแล้ว!
"ศิษย์พี่หยาง ข้าจะรอท่านที่ลานประลอง" เวินฉิงถือกระบี่ไม้ไผ่เดินออกไปด้วยความโกรธ
เซียวอวิ๋นรีบดึงนางไว้ "ศิษย์พี่ ท่านจะทำอะไร? จะจัดการกับคนแบบนี้ต้องให้ท่านลงมือด้วยหรือ? ให้ข้าจัดการแทนเถอะ!"
"ศิษย์น้อง เ้าโง่หรือไร? พลังของศิษย์พี่หยางไม่ด้อยไปกว่าข้า แม้แต่ข้าเองยังไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะเขาได้ เ้าเพิ่งอยู่ในขั้นต้นของขอบเขตฝึกลมปราณ จะเป็คู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างไร?"
"เ้าวางใจได้ วันนี้มีศิษย์พี่อยู่ด้วย ข้าจะไม่ยอมให้พวกเขารังแกเ้าอย่างเด็ดขาด!"
เซียวอวิ๋นรีบอธิบายว่า "ไม่ใช่อย่างนั้นศิษย์พี่ เื่เล็กน้อยแค่นี้ จะไปทะเลาะกับคนอื่นทำไม อย่าใจร้อนไปเลย!"
"พวกเขาพูดถึงเ้าแบบนั้น เ้าไม่โกรธหรือ?" เวินฉิงมองเซียวอวิ๋นอย่างไม่อยากจะเชื่อ
"ข้าโกรธแน่นอน แต่โกรธไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ข้าก็เป็รากฐานิญญาผสมจริง ๆ นี่นา พวกเขาพูดไม่ผิด" เซียวอวิ๋นพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"รากฐานิญญาผสมแล้วอย่างไร? ความเร็วในการฝึกฝนของเ้า..."
เซียวอวิ๋นรีบห้ามเวินฉิงไว้ "ศิษย์พี่อย่าพูดเลย เื่นี้ให้ข้าจัดการเอง ท่านยืนดูอยู่ข้าง ๆ ก็พอ"
เมื่อเห็นเซียวอวิ๋นยืนกรานเช่นนั้น และเื่นี้ก็เกิดขึ้นเพราะเซียวอวิ๋น เวินฉิงจึงได้แต่พยักหน้าพูดว่า "ก็ได้ ศิษย์น้องเ้าอยากจัดการเื่นี้อย่างไร?"
"ศิษย์พี่ ท่านไม่ต้องใส่ใจหรอก ดูข้าก็พอ"
หลังจากเซียวอวิ๋นพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวมาอยู่ตรงหน้าหยางซวีห่าว
"ศิษย์พี่หยาง เื่นี้แต่เดิมก็เป็เพียงเื่เล็กน้อยไม่สลักสำคัญ เหตุใดจึงต้องทำให้เื่บานปลายถึงเพียงนี้เล่า?"
"ข้าเพียงแค่เอ่ยว่าสุนัขดีไม่ขวางทาง ศิษย์พี่หยางก็เอาตัวเข้าไปแทนเสียแล้ว!"
"จากนั้นท่านก็จะลงมือสั่งสอนข้า เพื่อป้องกันตัว ข้าจำเป็ต้องตอบโต้ จึงทำให้ศิษย์พี่หยางล้มลงไป"
"ศิษย์พี่หยางเสียหน้า แล้วก็ปลุกปั่นผู้คนให้ต่อต้านข้า ก็เป็เพียงเื่เช่นนี้มิใช่หรือ ไฉนจึงต้องโยงไปถึงเื่ที่ศิษย์พี่ข้าใช้กำลังข่มเหงผู้อื่นด้วยเล่า?"
หยางซวีห่าวทำหน้าบึ้งตึง กล่าวเสียงเ็า "เ้าพูดเหลวไหล!"
"ชัดเจนว่าเ้าด่าทอข้าก่อน แล้วลงมือกับข้าทีหลัง เหล่าศิษย์น้องคนอื่น ๆ เพียงแค่ว่ากล่าวเ้าไม่กี่คำ ศิษย์น้องเวินฉิงก็จะลงมือรังแกผู้อื่น!"
"ความจริงก็เป็เช่นนี้ เ้าไม่ต้องเสียน้ำลายแก้ตัวให้เปลืองหรอก ทุกคนล้วนเห็นกันหมด"
เซียวอวิ๋นส่ายหน้าพลางถอนหายใจ "ช่างเถิด ช่างเถิด ตอนนี้พวกเราทั้งสองฝ่ายต่างยืนกรานคำพูดของตน ต่างไม่มีใครพูดชนะอีกฝ่าย"
"ท่านลองคิดดูให้ดี ท่านไม่คิดว่าข้าผู้เป็รากฐานิญญาผสมจะสามารถเหวี่ยงท่านออกไปไม่ใช่หรือ?"
"ท่านกล้ายืนอยู่นิ่ง ๆ หรือไม่? ให้ข้าชกท่านหนึ่งหมัด หากท่านไม่เป็อันใดแม้แต่น้อย เื่นี้ก็ถือว่าเป็ความผิดของข้า ท่านจะทำอย่างไรกับข้าก็ได้ตามใจ"
"หากท่านถูกข้าโค่นล้มหรือได้รับาเ็ เื่นี้ก็จะถือว่าจบลงแล้ว ไม่มีใครควรพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้อีก เป็อย่างไรบ้าง? ท่านกล้ารับปากหรือไม่?"
หยางซวีห่าวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะอย่างเ็า "ช่างหยิ่งผยองเสียจริง! เ้าเป็เพียงรากฐานิญญาผสมที่เพิ่งเข้ามาในสำนักเท่านั้น อย่าว่าแต่จะให้เ้าต่อยข้าสักหมัดเลย!"
"ต่อให้ข้ายืนนิ่งให้เ้าต่อยทั้งวันทั้งคืน เ้าก็ไม่มีทางทำให้ข้าาเ็แม้แต่น้อย!"
"ไม่ใช่แค่เ้าหรอก แม้แต่ศิษย์พี่ของเ้า เวินฉิงก็ไม่สามารถทำร้ายข้าได้!"
เซียวอวิ๋นรู้สึกใในใจ
บ้าเอ๊ย!
เ้าหมอนี่เก่งกาจขนาดนี้เลยหรือ? แม้แต่ศิษย์พี่ก็ไม่สามารถอะไรเขาได้?
ประมาทเกินไปแล้ว!
เซียวอวิ๋นยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดต่อ "ข้ารู้ว่าศิษย์พี่หยางมีพลังอันสูงส่ง ข้าเป็เพียงรากฐานิญญาผสมที่เพิ่งเข้ามาในสำนัก แน่นอนว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน!"
"ข้าหมายความว่าศิษย์พี่หยางอย่าเพิ่งใช้พลัง เพียงแค่ร่างกายเปล่า ๆ รับหมัดข้าสักที ท่านกล้าหรือไม่?"
หยางซวีห่าวขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดในใจว่าเ้าหมอนี่มันคิดอะไรอยู่กันแน่?
ถึงแม้เขาจะไม่ใช้พลังปราณ ร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งระดับสูงสุดแล้ว!
โดยทั่วไปแล้ว ผู้บำเพ็ญขอบเขตฝึกลมปราณธรรมดาไม่มีทางทำร้ายเขาได้
อย่าว่าแต่คนที่เพิ่งเข้าสำนักที่มีรากฐานิญญาผสมเลย ต่อให้เป็อัจฉริยะอย่างฉู่หงเหยียนก็ไม่มีทางทำร้ายเขาได้!
หรือว่าเ้าหมอนี่มีกลอุบายอะไร?
แต่คนที่มีรากิญญาผสมจะมีกลอุบายอะไรได้?
หนึ่งไม่สามารถใช้อาวุธวิเศษ สองไม่สามารถใช้คาถาได้ ถึงแม้จะสำเร็จวิชาดึงพลังปราณเข้าสู่ร่างกายแล้วก็ทำอะไรเขาไม่ได้!
น่าขันจริง ๆ เ้ารากฐานิญญาผสมนี่ช่างไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพลังเลยจริง ๆ!
เซียวอวิ๋นเห็นหยางซวีห่าวดูลังเลเล็กน้อย จึงรีบพูดว่า "เป็อะไรไปศิษย์พี่หยาง? ท่านคงไม่ใช่ว่ารับหมัดของข้าผู้เป็เพียงรากฐานิญญาผสมไม่ไหวกระมัง?"
“ถ้าเป็แบบนั้น การที่ข้าสามารถเหวี่ยงท่านออกไปได้ก็เป็เื่ปกติ ท่านก็อย่าพูดว่าแค่จะขู่ข้าเลย คำโกหกเช่นนั้นช่างไร้สาระ”
หยางซวีห่าวหัวเราะเยาะ มองเซียวอวิ๋นด้วยสีหน้าดูแคลน แล้วกล่าวว่า "แค่รากฐานิญญาผสมต่ำต้อยเช่นเ้า ข้าไม่คิดว่าเ้าจะมีกลอุบาย อะไรได้"
"ข้าขอบอกไว้ก่อน หากข้ารับหมัดของเ้าได้ เ้าต้องคุกเข่าคลานรอบหอคัมภีร์สามรอบ พร้อมเห่าเสียงสุนัขสามร้อยครั้ง!"
"ตราบใดที่ท่านรับหมัดของข้าได้ ท่านจะให้ข้าทำอย่างไรก็ได้!" เซียวอวิ๋นกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"นี่เป็คำพูดของเ้าเอง ข้าไม่ได้บังคับ!" หยางซวีห่าวพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
"ข้าเป็คนพูดเอง เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องเป็พยานได้" เซียวอวิ๋นกล่าวพลางยิ้ม
"ดี ข้าจะรับหมัดนี้!"
หยางซวีห่าวพูดพลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืดอกยืนตรงหน้าเซียว อวิ๋น
เขากำหมัดทุบเบา ๆ ที่อกตัวเองแล้วพูดว่า "มาเลย!"
มุมปากของเซียวอวิ๋นยกขึ้นเล็กน้อย คิดในใจว่า เ้าหนุ่มน้อย เ้าหลงกลจริง ๆ เ้าคิดว่าข้าเป็แค่รากฐานิญญาผสมต่ำต้อยจริง ๆ งั้นหรือ?
หมัดนี้ไม่ทำให้เ้าฉี่ราดก็ถือว่าเ้าโชคดีแล้ว!
หลังจากฝึกฝนตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เซียวอวิ๋นรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของตนแข็งแกร่งขึ้นไม่ใช่น้อย
แม้จะไม่รู้ว่าจะแข็งแกร่งถึงระดับใด
แต่เซียวอวิ๋นมีความรู้สึกว่าอย่างน้อยก็แข็งแกร่งกว่าตอนยกหินก้อนใหญ่เมื่อวานถึงสิบเท่า!
พละกำลังหกพันชั่ง ยังไม่สามารถชกให้หยางซวีห่าวจนฉี่ราดออกมาได้หรือ?
แม้จะไม่สามารถชกให้หยางซวีห่าวฉี่ราดได้ แค่ถอยหลังไปไม่กี่ก้าวก็นับว่าไม่มีหน้าจะมาวุ่นวายต่อแล้ว!
เวินฉิงขมวดคิ้วเดินมาข้างกายเซียวอวิ๋น แล้วถามเสียงเบา "ศิษย์น้อง เ้าบ้าไปแล้วหรือ นี่คือวิธีของเ้าหรือ?"
เซียวอวิ๋นโบกกำปั้นพลางยิ้มแล้วพูดว่า "ศิษย์พี่ คอยดูข้าจะแก้แค้นให้ท่านเถิด!"
"แก้แค้นอะไรกัน เ้าจะต้องอับอายแน่! ศิษย์พี่หยางมีพลังระดับจินตาน แม้ไม่ใช้พลังปราณ ร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งเกินกว่าที่เ้าจะทำอะไรได้"
"เ้าคิดว่าพละกำลังเล็กน้อยของเ้านั้นยิ่งใหญ่นักหรือ? เ้าไม่รู้หรอกว่าระดับจินตานนั้นหมายถึงอะไร!"
"ช่างเถิด นี่ก็เป็ความผิดของข้าที่ไม่ได้ให้ความรู้ด้านนี้แก่เ้า"
"ฟังข้าไว้ อย่าได้ชกเขาเลย! ให้ข้าจัดการเื่นี้เอง!"
หยางซวีห่าวเห็นเซียวอวิ๋นยังไม่ลงมือสักที เขาทนไม่ไหวที่เห็นเขากระซิบกระซาบกับเวินฉิงจึงเอ่ยขึ้นว่า "จะชกหรือไม่ชกกันแน่?"
"ถ้าไม่ชกก็ยอมแพ้ไปเลย รีบไปคลานรอบหอคัมภีร์ไม่กี่รอบแล้วเห่าเหมือนหมาสักสองสามทีให้พวกเราได้หัวเราะกันหน่อย!"
4K
