“โรงเรียนเราตอนกลางคืนนี่ก็ดูเงียบเหมือนกันแฮะ”
โนอาห์ว่าระรื่นพร้อมกับชะโงกหัวไปทางซ้ายทีทางขวาทีบนระเบียงทางเดินนอกปราสาท การกระทำที่เพียงพอจะสร้างความรู้สึกรำคาญแก่ผู้พบเห็นได้ด้วยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดที่ว่าผู้พบเห็นเพียงสองรายก็ไม่ได้แตกต่างไปกับชายคนนี้มากเท่าไหร่
อารัน อลันเซียร์ที่บัดนี้ยังคงยิ้มอย่างอวดภูมิเดินตามโนอาห์ไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา
และ นิกซ์ วาเลนไทน์ ชายหนุ่มที่ตีหน้าเครียดสุดแสนเหลือประมาณทุกย่างเก้าที่สาวเท้าเข้าไป
ช่างเป็ปาร์ตี้ที่แสนวิเศษเสี่ยนี่กระไร
“แล้วนายจะเริ่มจากตรงไหน?” อารันเอ่ยถามขึ้นหลังจากเห็นตัวต้นคิดยังไม่ได้ปริปากอะไรที่พอเป็หัวข้อสำคัญหรือการเปิดบทสนทนาที่ดูมีสาระนอกจากบ่นไปในระหว่างที่กำลังเดินอยู่
โนอาห์หันกลับมาแย้มรอยยิ้มละไมก่อนจะพยักเพยิดช้าๆเหมือนกับเข้าใจเองอยู่คนเดียว ปั้นหน้ายียวนชวนให้จับโยนลงท่อระบายน้ำเสียนี่กระไร ถ้าไม่ติดว่าพวกเขาสองคนอยู่กับมันมากพอที่จะมองข้ามเพราะรู้ดีเป็อย่างยิ่งว่ายามใดที่ชายหนุ่มตรงหน้ามีปฏิกริยาแบบนั้น
ปัญหามันมักจะตามตลอดน่ะสิ!!
“อันที่จริงบอกกันตามตรงฉันไม่หวังว่าจะได้เจออะไรเด็ดๆอยู่แล้วล่ะ” ชายผมดำยักไหล่เบ้ปากนิดๆ ประโยคที่ทำให้คนฟังทั้งสองแทบจะเป็บ้า ต่างกันแต่การเป็บ้าของคนเรานั้นไม่เหมือนกัน อารันกลั้นหัวเราะสุดชีวิตจนตัวโยน ในขณะที่นิกซ์มีสีหน้าเคร่งเครียดจนดูไม่สมตัว
“ฟังกันให้จบก่อนสิเฮ้ย! เอาแต่หัวเราะกับทำหน้าเหมือนปวดขี้ไปได้” โนอาห์ยิ้มนิดๆโบกนิ้วไปมาช้าๆอย่างอวดภูมิ ทำให้เพื่อนของเขาทั้งสองต้องเลิกคิ้วขึ้นมาพร้อมกันรอดูว่าตัวปัญหาจะมีลูกไม้อะไรซ่อนอยู่อีก
“ฉันว่ามันมีอะไรแปลกๆ...แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร รู้แค่ว่ามันแปลกๆ” เขายกมือกุมคางพร้อมกับพูดข้อสงสัยในใจ อะไรบางอย่างที่สะกิดใจเขาั้แ่ก้าวท้าวหลบเลี่ยงเพื่อนฝูงและบรรดารุ่นพี่ที่นอนอยู่ไม่ให้ตื่นจากห้วงนิทรา ไม่เช่นนั้นเื่ราวคงวุ่นวายใหญ่โตยากจะควบคุม
“มันเป็เื่ของเวรยาม” อารันกล่าว “ปกติทางโรงเรียนจะมีนักเรียนที่อยู่ยามเฝ้าระวังภัยและเดินตรวจตราในตอนกลางคืน ซึ่งเป็หน้าที่ของ 5 ผู้พิทักษ์ และฉันเชื่อว่าพวกเรายังไม่เจอใครซักคนนอกจากความมืด” เขาพูดกลั้วหัวเราะยิ้มบางออกมา ทางด้านโนอาห์เอากำปั้นมาทุบมือเมื่อเห็นว่าคำแถลงการของพ่อค้าคนสำคัญช่วยให้อะไรๆมันง่ายขึ้นเยอะ แต่นิกซ์ยิ่งมีสีหน้าปั้นยากขึ้นไปทุกขณะเมื่อเห็นเื่ราวมันชักจะมีอะไรอย่างที่โนอาห์พูดจริงๆ
“และเื่กฎของโรงเรียนที่ไม่ให้นักเรียนออกมาเดินเพ่นพ่านในตอนกลางคืนถ้าไม่ได้รับอนุญาต ไม่ได้ตั้งขึ้นมาลอยๆหรอกนะ ฉันได้ยินว่าจะมีข่ายมนต์คอยตรวจสอบอยู่ ถ้าพบจุดที่ผิดปกติจะมีหนึ่งใน 5 ผู้พิทักษ์รุดหน้ามาทันที แต่ตอนนี้พวกเราเดินเอ้อระเหยจนจะมาถึงหน้าประตูอยู่แล้วยังไม่เจอใครซักคน น่าสนใจจริงๆ” อารันสาธยายเนื้อหาสำคัญให้เพื่อนของเขาทั้งสองคนฟัง แล้วดูท่าโนอาห์และนิกซ์ต่างก็มีเป็ลูกขุนพลอยพยัก มีเพียงใบหน้าเท่านั้นที่แตกต่างกัน
แต่โนอาห์ยังคงเป็โนอาห์
“ข่ายมนต์มันอาจจะเสื่อมก็ได้ไม่ใช่เหรอ หรือไม่ก็คนกางอะไรนั้นที่ว่าเกิดง่วงขึ้นมาแล้วเผลอหลับไปอะไรประมาณนี้น่ะ เผลอๆ 5 ผู้พิทักษ์อะไรนั้นก็เหมือนกัน ที่จริงแล้วอาจจะนอนอุตุอยู่บนเตียงในหอพักก็ได้นา” โนอาห์แย้งขึ้นมา แต่แล้วฝ่ายที่สวนกลับขึ้นมาทันควันก็คือนิกซ์ที่ยืนทำหน้าถมึงทึงมาได้ซักระยะ
“เป็ไปไม่ได้หรอกครับ ในเมื่อคนกางข่ายมนต์เป็คนเดียวกับที่กางข่ายมนต์ให้เมืองนี้” นิกซ์หันไปทางโนอาห์ส่งสีหน้าปรามเบาๆเมื่อชายผู้นี้เผลอไปสบประมาทใครเข้าให้
“อะฮ้า! อาจารย์ใหญ่” โนอาห์หน้าพยักหน้าหงึกๆ “จะว่าไปเื่นี้ก็ยังไม่เคลีย อาจารย์ที่ว่านี้ชื่อแซ่อะไรกันฮึ? ติดใจมาั้แ่ตอนสอบเข้าแล้ว บังเอิญเหลือเกินที่คราวนั้นโดนขัดซะก่อนไม่งั้นคงได้รู้กันไปแล้ว” เขาถามเพื่อนสนิททั้งคู่ด้วยทีท่าสนใจเหลือสุดจะประมาณ แต่เพื่อนทั้งสองที่ว่ากลับหันมามองหน้ากันเลิกลั่กก่อนจะมองมาที่เขาด้วยสีหน้าแปลกๆ
“การที่คุณนั่งเรียนในวิชาประวัติศาสตร์ไม่ได้ช่วยอะไรเลยหรือไงครับ!! ผมหรือก็อุตส่าห์ดีใจว่าไม่หลับไปกับคนอื่นเขา ที่ไหนได้...” นิกซ์ส่ายหัวไปมาด้วยความเหนื่อยใจ โนอาห์เองก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆรับคำไม่มีข้อโต้แย้งใดๆเพราะเื่ที่ชายตัวเล็กพูดมานั้นเป็ความจริงทุกประการ
จะโทษที่เขาคนเดียวมันก็ไม่ถูก
ทางที่หารความผิดแบ่งกับอาจารย์เวลก้าคนละครึ่งเห็นทีจะพอรับได้
“อย่าถือสาโนอาห์มันเลยนิกซ์ แค่ไม่หลับตามคนอื่นๆไปก็ถือว่าน่าเลื่อมใสมากแล้ว” ประโยคแรกของอารันพอจะทำให้โนอาห์ยิ้มขึ้นมาได้เนื่องจากมีคนเข้าข้าง แต่ทันทีที่ปากของพ่อค้ามากเล่ห์ขยับไปถึงประโยค่แรก ความรู้สึกดีๆใน่แรกก็สูญสลายไปในบันดล
“เออน่ะ! อย่าโยเยนอกเื่เป็คนอื่นคนไกลไปหน่อยเลย บอกฉันมาซะทีเถอะนะคนที่เป็อาจารย์ใหญ่ในโรงเรียนแบบนี้ชื่อว่าอะไร เห็นว่าเป็คนก่อตั้งโรงเรียนด้วยนี่นา หมายความว่าต้องอายุเยอะสุดๆเลยไม่ใช่เหรอ?” โนอาห์ยิงรัวถามคำถามเปลี่ยนประเด็นในทันควัน ผู้ฟังทั้งสองถึงกับถอนหายใจออกมาเป็ไม่รู้รอบที่เท่าไหร่ของวัน
“ถูกแล้วครับ ว่ากันว่าเป็ะ แล้วก็จำชื่อไว้ให้ดีๆนะครับ อาจารย์ท่านมีชื่อว่า...” ไม่ทันที่นิกซ์จะพูดจบประโยค เสียงๆหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความมืดซะก่อน
“เมอร์ลิน คนที่ก่อตั้งโรงเรียนและดำรงตำแหน่งสูงสุดของโรงเรียนมานับแต่นั้น” เ้าของเสียงปริศนาที่บัดนี้กำลังเดินมาหาพวกเขาอย่างช้าๆตามระเบียงทางเดิน แต่ท่าทางและน้ำเสียงที่ชวนเป็มิตรมากกว่าศัตรูก็ไม่ถึงกับทำให้พวกเขาต้องระวังตัวในทันที แค่หันมามองพร้อมๆกันก็เท่านั้น
“อ้าว! แล้วไหงพวกนายทำหน้าเหมือนโดนผีหลอกอย่างนั้นล่ะฮื้ม?” ชายคนหน้าว่าหลังจากสังเกตใบหน้าของชายหนุ่มทั้งสามที่ดูเหมือนตกตะลึงพึงเพริดในอะไรบางสิ่งบางอย่าง
“ผ...ผี ล่ะครับ โรงเรียนนี้มีผีด้วย!!” นิกซ์เป็รายแรกที่พูดมาเป็คนแรก ถึงน้ำเสียงจะเจือปนไปด้วยความตะกุกตะกักและดูขัดๆไปหน่อยก็ตาม
“ไม่ใช่โว้ย!!!” ชายปริศนาตอบกลับมาในทันทีทันใด
คำตอบที่ทำให้พวกเขาทั้งสามต้องกระพริบตาปริบๆ
ความจริงที่ทำให้พวกเขาทั้งสามใและทั้งช่วยขวัดข้อสงสัยในเวลาเดียวกัน
“แหมๆ ไม่บอกไม่รู้เลยนะเนี้ยว่านายจะเป็ภารโรงน่ะ ยังหนุ่มยังแน่นอยู่แท้ๆ” คำกล่าวที่ไหลออกมาจากปากของโนอาห์ที่ไม่ดูสังขารตัวเองเลยว่ายังเป็คนหนุ่มไม่ใช่คนแก่
“่นี้มันข้าวยากหมากแพง อะไรๆที่พอหาเงินมาจุนเจือชีวิตได้ก็ต้องทำๆกันไป” ภารโรงที่ว่าพูดพลางเหลือบมองไม้กวาดที่ตนกำลังถือด้วยรอยยิ้มแปลกๆ ชายหนุ่มที่ดูแล้วอายุต่ำกว่าเลขสามแต่ไม่น้อยกว่าเลขสอง ดวงตาสีดำคมกริบกลมกลืนไปกับความมืดที่อยู่รายรอบ เรือนผมสีดำมีสีขาวแซมบ้างประปรายชวนให้รู้สึกแปลกๆแต่เ้าตัวก็บอกว่าเป็โรคประหลาดอย่างนึงมาั้แ่เด็ก ถึงแม้พวกเขาทั้งสามจะไม่ค่อยเชื่อว่ามีโรคแบบนั้นอยู่จริงแต่ก็จะไปว่าอะไรได้ รูปร่างสันทัดเหมาะกับไปเป็กรรมกรหรืออาชีพอื่นมากกว่าจะมากวาดพื้นต๊อกๆเป็ภารโรคอยู่นี่
ดูดีเกินกว่าจะเป็ภารโรง
ถึงเ้าตัวจะยืนยันเป็มั่นเป็เหมาะไม่ว่าเปล่าโชว์ใบสัญญาการว่าจ้างขึ้นมายืนยัน
ชายที่ดูยังไงก็น่าสงสัยซะยิ่งกว่าสงสัย ถ้าไม่ติดดันเข้ากันได้ดีกับคนอย่างโนอาห์เป็ปี่กับขลุ่ย
“จะว่าไปพี่ชายรู้หรือเปล่า ว่าทำไมตอนกลางคืนวันนี้มันไม่คนมาเดินตรวจแบบวันอื่นๆเลยล่ะ พวกฉันนี่เพิ่งมาเจอพี่ชายเป็รายแรกนะเนี้ย” โนอาห์โมเมไปเรื่อยอาศัยข้อมูลที่เพื่อนทั้งสองกรอกหูเขาเมื่อไม่นานมานี้
“อ้อๆ น่าเสียดายนะที่เื่นี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่ก็กะว่ามาเดินดูนิดหน่อยเหมือนกันว่ามันเป็มายังไง” ชายปริศนาที่อ้างตัวเป็ภารโรงพยักเพยิดตอบรับในทันที ถึงแม้จะคำตอบที่ได้จะไม่ช่วยอะไรเท่าไหร่ก็ตามที
บทสนทนาที่ต้องทำให้นิกซ์มองมาที่ชายคนดังกล่าวด้วยความสงสัย เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าโรงเรียนอวาลอนรับคนนอกมาเป็ภารโรงทำความสะอาดภายในโรงเรียน เพราะที่จริงเื่พวกนี้ก็สามารถคลี่คลายได้โดยการใช้เวทมนตร์อย่างที่เขาเคยเห็นมาในหลายวันมานี้ ดังนั้นบุคลากรในด้านนี้เขาจึงไม่รู้เลยว่ามีตัวตนอยู่ภายในโรงเรียน
น่าสงสัย ดูยังไงก็น่าสงสัยชัดๆ!!
“งั้นที่ขนไม้กวาดมาด้วยเพราะกะจะบอกว่าแวะมาทำหน้าที่ด้วยงั้นสิ?” อารันเลิกคิ้วถาม ทางด้านของภารโรงที่ว่าจึงพยักหน้าหงึกๆเป็เชิงว่าใช่
“แหมๆ นายนี่ฉลาดจริงๆเลยนะ สมแล้วที่สอบผ่านเข้ามาได้...แต่จะว่าไปแล้ว นักเรียนอย่างพวกเธอนี่มาทำอะไรดึกๆดื่นในตอนกลางคืนแบบนี้กันล่ะฮื้ม?” คำถามที่ถึงกับทำให้พวกเขามองหน้ากันราวกับว่าจะปรึกษาอะไรกันบางอย่างผ่านทางกระแสจิต จนในที่สุดก็เหมือนจะหาข้อสรุปกันได้เพราะหนึ่งในนั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“พอดีพวกผมลืมของ...” นิกซ์เอ่ยขึ้นมาแต่ก็ต้องหันขวับไปยังโนอาห์ทันทีที่พบว่าชายคนนี้กำลังแย่งเขาพูด
และก็ไม่ควรจะพูดด้วยเช่นกัน
“อ้อ! พอดีพวกฉันจะมาเจอะเจือตัวการสำคัญที่ทำให้คนตายเป็เบือๆที่ข้างนอกน่ะนะ รู้แล้วก็เหยียบไว้ด้วยล่ะ ฉันว่าคืนนี้มันอาจจะมาที่โรงเรียนนี้ล่ะ” โนอาห์ทำทีเหมือนพูดคุยเื่สำคัญได้อย่างน่าถีบ ติดอยู่ที่ใบหน้าของชายที่ชื่อว่าโนอาห์จะหนากว่าคนทั่วไปหลายเท่านัก เลยไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับสายตาดุๆของนิกซ์ ส่วนอารันนั้นตอนนี้แทบจะกลิ้งลงไปนอนกับพื้นเพราะกลั้นหัวเราะไม่ไหว
“โอ้! เื่นี้ฉันก็พอได้ยินมาบ้างเหมือนกัน นักเรียน่นี้คุยกันหนาหูเลยแหละ รับรองเลยว่าจะไม่ไปบอกใคร” ชายปริศนาพยักหน้าให้คำมั่นสัญญา
“จะว่าไปแล้วลืมแนะนำตัวไปเลยแฮะ ฉันชื่อว่า กวิน ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็ทางการ” กวิ้นเอ่ยพลางโค้งหัวให้นิดๆแย้มรอยยิ้มขึ้นมาช้าๆ
ชายหนุ่มทั้งสามมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป แต่ที่สังเกตอย่างเห็นได้ชัดทีจะเป็ชายตัวเล็กที่ผ่อนคลายความสงสัยลงมาบ้างเพราะทีท่าที่เป็มิตรของคนตรงหน้าที่ดูจะจริงใจมากกว่าแสร้งทำเพื่อบังหน้า
คนประเภทเดียวกับโนอาห์
ถึงจะดูบ้าๆแต่ก็ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรตามประสาคนบ้า
“ฉันชื่อโนอาห์ ยินดีที่ได้รู้จัก” ชายหนุ่มผมดำเสยผมแนะนำตัวในท่วงท่าที่คิดว่าดูดีที่สุด
“นิกซ์ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” นิกซ์กล่าวพลางส่งตายประหลาดๆไปให้คนมากท่าที่ดูจะมากเื่ขึ้นทุกวัน
“อารัน ถ้ามีปัญหาเื่อุปกรณ์ขาดแคลนล่ะก็บอกฉันได้เสมอ ไว้จะคิดให้ในราคาพิเศษ” อารันแย้มรอยยิ้มแนะนำตัว
และแล้วคณะสำรวจก็ได้หิ้วภารโรงที่เจอระหว่างเข้ามาเพิ่มอีกหนึ่งคน
เงียบเหงาอย่างกับปราสาทร้าง
ถ้าไม่นับเสียงสนทนาของคนสามคนแล้วล่ะก็
โนอาห์ที่ตอนนี้ดูจะเข้ากับภารโรงของโรงเรียนได้อย่างรวดเร็วชนิดที่ว่าไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ส่งมุขหยอกล้อกันไปมาแอบนินทาใครต่อใครบ้างพอหอมปากหอมคอ แต่ยังดีที่อารันยังคอยเบรกโดยการลากเข้าประเด็นสำคัญๆหรือเื่ราวอะไรบางอย่างที่พอจะเป็จุดสงสัยได้ ซึ่งก็มีประโยชน์สำหรับนักเรียนปี 1 ทั้งสามได้เป็อย่างดี
ดูท่ากวินจะทำงานเป็ภารโรงที่นี่มาได้ซักระยะนึงแล้ว โดยบอกว่าทุกๆคืนจะมีนักเรียนกลุ่มหนึ่งเดินตรวจตราไปมาซึ่งพวกเขาคิดว่าคงเป็ 5 ผู้พิทักษ์ของบ้านเบียคะโกะ รวมถึงไอมนต์จากเขตอาคมที่เข้มข้นจนััได้ แต่พอมาในวันนี้กวินกลับบอกว่ากลับััไม่ได้เหมือนอย่างเคย เลยลองออกมาเผื่อจะมีอะไรน่าสงสัย
หรือพูดอีกแง่ก็ออกมาเดินดูเผื่อจะเจอเื่สนุกๆ
เหมือนคนบางคนแถวนี้ไม่มีผิดเพี้ยน!!
นิกซ์ในใจซึ่งก็ทำได้เท่านั้นเพราะดูท่ากลิ่นแปลกๆที่โนอาห์ย้ำนักย้ำหนาโดยมีลูกคู่เป็กวินและอารันที่คอยรับส่งเตือนอีกทีว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลจริงๆในปราสาทอวาลอนวันนี้ เพียงแค่พวกเขาต่างก็ไม่รู้ถึงสาเหตุเลยต้องมาระเห็จจากนักเรียนและภารโรงเป็ยามเฝ้าปราสาท
ยามเฝ้าปราสาทที่คุยกันสนุกคึกคักหลงลืมประเด็นสำคัญกันไปซะสนิทใจ
“สมมุตินะครับ” นิกซ์พูดขึ้นมา “ถ้าเกิดเจอพวกนักฆ่าหรือผู้บุกรุกอะไรทำนองนี้ขึ้นมาจริงๆ เราจะรู้ได้ยังไงเหรอครับว่าเขาคนนั้นเป็ใคร อีกอย่างถ้าเป็แบบนั้นจริงคนพวกนั้นคงกลบร่องรอยตัวเองได้มิดชิดไปเลยหรือเปล่า แล้วในเมื่อเป็แบบนี้พวกเราจะเดินต่อไปทำไมเหรอครับ” นิกซ์ยิ้มเจื่อนๆถามชายทั้งสามที่บัดนี้หันหาเขาเป็ทางเดียว
“นายยังไม่รู้อะไรนิกซ์เอ๋ย เอาเป็ว่าคำถามที่สองฉันขอตอบก็แล้วกัน ไม่มีทางหรอกที่พวกนั้นจะปกปิดตัวตนได้อย่างที่นายว่า อย่าลืมสิว่าพวกเราเป็ใคร นักเรียนโรงเรียนอวาลอนที่มีชื่อเสียงที่สุดในไอช่าเชียวนะ มันคงจะโจมตีพวกเราคนใดคนหนึ่งตามวิสัยของนักฆ่านั้นแหละ พวกนั้นมันบุกเข้ามาในโรงเรียนคงไม่กะขโมยหนังสือหรือยางลบปากกาไปหรอก ยกเว้นเสียแต่ว่า...” โนอาห์พูดช้าลงเรื่อยๆชวนให้ผู้ฟังทั้งหลายอดลุ้นตามไปด้วยไม่ได้
“โจรจะเปลี่ยนบทบาทไปเป็ขโมย อย่าลืมสิว่าที่นี่ที่ไหน โรงเรียนเวทมนตร์อันดับหนึ่งเลยนะเว้ย มันต้องมีของล้ำค่าหรืออะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆอยู่ที่อาจจะไปต้องตาต้องใจพวกนั้นเข้า เลยกะลอบเข้ามาขโมยของยังไงล่ะ!!” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่คำกล่าวนั้นกลับต้องทำให้อารันและกวินต้องตกอยู่ในห้วงความคิดบางอย่าง ในขณะที่นิกซ์ขมวดคิ้วทำหน้าเหมือนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่
“ถ้างั้นเื่ที่มีคนตายล่ะครับ?” นิกซ์แย้ง
เพราะไม่งั้นการกระทำของพวกเขาเ่าั้ดูจะแปลกประหลาดเกินไป ถ้าจะเข้ามาขโมยของจริงๆจำเป็ด้วยหรือที่ต้องทำตัวให้เป็จุดสนใจของทางการและประชาชนมากถึงขนาดนั้น ลอบเข้ามาโต้งๆซะแต่แรกเผลอๆโอกาสสำเร็จยังมีมากกว่าถ้าทุกอย่างเป็ไปตามที่โนอาห์พูดไว้
“แผนลวงยังไงล่ะ นายก็รู้ว่าการป้องกันของที่นี่มันแ่าและเข้มงวดมากถึงขนาดไหน เป็ไปไม่ได้เลยที่จะฝ่าเข้ามาได้ง่ายๆภายใต้จมูกของเมอร์ลิน แต่ตอนนี้การป้องกันมันหละหลวมขึ้นทั้งทีควรจะเข้มเข้มงวดมากกว่าเดิมนี่สิ ในจุดนี้ฉันก็ยังสงสัยไม่หาย” อารันเอ่ยพร้อมกับเอามือกุมคางครุ่นคิด
เพราะถ้าเกิดที่นี่ยังไม่ปลอดภัยขึ้นมาจริงๆล่ะก็
นอกจากพระราชวังคัลเดียแล้วก็คงจะไม่มีที่ไหนปลอดภัยอีกเลยในมหานครแห่งนี้
“ฉันว่าฉันพอเดาได้นะ เป็ไปได้เหมือนกันที่พวกมันจะมีด้วยกันหลายคน สังเกตจากจำนวนเหยื่อที่มากเกินกว่าจะเป็ผลของการลงมือของคนๆเดียว แถมแต่ละรายยังอยู่ห่างกันคนละหัวมุมเมือง แล้วเมืองนี้มันแคบๆซะที่ไหน กว้างซะยิ่งกว่ากว้าง” กวินที่ยืนเงียบมานานกล่าวเสริม
“ถ้ามีหลายคนๆจริงล่ะก็ บางทีตอนนี้พวกมันอาจจะแบ่งแยกออกเป็หลายกลุ่มแล้วลอบเข้ามาในโรงเรียนพร้อมกัน และแบ่งเป็หลายๆกลุ่มซึ่งตอนนี้คงปะทะกับ 5 ผู้พิทักษ์ไปบ้างแล้วก็เป็ได้นะครับ” นิกซ์รับลูกต่ออีกทอดนึง
“และที่พวกเราไม่รู้ตัวก็คือหนึ่งในนั้นมีจอมเวทที่เก่งมากพอที่จะสร้างข่ายมนต์ครอบไว้ไม่ให้การต่อสู้รั่วไหลไปสู่ข้างนอก หรือไม่พวก 5 ผู้พิทักษ์อาจจะโดนเก็บไปหมดแล้ว” อารันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ใบหน้าฉายแวววิตกอย่างเห็นได้ชัด รวมถึงผู้ฟังทั้งสามที่ขมวดคิ้วจนแทบชนเข้าหากันเมื่อเห็นว่าอะไรๆมันชักจะลงตัวเข้าไปทุกขณะ
มีแต่ความเงียบเท่านั้นกระมังที่จะให้คำตอบได้
“หรือว่าอาจจะมีเกลือเป็หนอน...!!” กวินโพล่งขึ้นมาทำลายความเงียบนั้น ชายหนุ่มทั้งสามไม่ได้ค้านหรือโต้แย้งแต่อย่างใดเพราะเื่นั้นมันก็มีส่วนเป็ไปไม่ได้ เพราะมันยากจะเชื่อเหลือเกินว่าพวกผู้บุกรุกจะกล้าเข้ามาหาเื่ในมหานครอัลเทร่าเพียงลำพังตัวโดยไม่มีสายอยู่ข้างใน
“ถ้าเป็แบบนั้นคุณกวินจะหมายความว่าอีกซักพักจะมีพวกนักฆ่าที่แต่งตัวมิดชิดสีดำเหมือนนินจา โผล่มาพร้อมกับจับตัวใครซักคนเป็ตัวประกันแล้วบีบให้เรายอมแพ้สินะครับ” นิกซ์ยิ้มแห้งๆรับมุกด้วยสภาพอารมณ์ที่ไม่สู้ดีนัก ดูเหมือนว่าการอยู่กับโนอาห์มาเป็เวลาหลายวันจึงทำให้เผลอไผลรับมุกไปเสียอย่างนั้น
มีเื่แบบนั้นมันก็คงจะบังเอิญเกินไปเสียหน่อย
แต่โชคร้ายที่คราวนี้เหมือนจะไม่เป็ดังเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา
“พวกแกทุกคนอย่าขยับและเล่นตุกติกอะไรทั้งนั้น หันหน้ามาพร้อมกันช้าๆ ไม่งั้นแม่นี่ตายแน่!!” เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากข้างหลังของชายหนุ่มทั้งสี่ พวกเขาตัดสินใจหันหน้าไปพร้อมกันและชวนให้พบกับความจริงที่น่าใ
คนที่ดูยังไงก็เหมือนนักฆ่าแถมยังแต่งตัวเหมือนนินจาตามที่นิกซ์บอก
ซ้ำร้ายไปกว่านั้นชายคนนั้นยังจับนักเรียนผู้โชคร้ายรายหนึ่งไว้เป็ตัวประกัน
“เซเรน่า...” โนอาห์มีสีหน้าใเป็ครั้งแรก พึมพำเรียกชื่อของเธอผู้นั้นที่บัดนี้ตกเป็ตัวประกันของคนร้ายอย่างไม่ทราบสาเหตุ เช่นเดียวชายหนุ่มอีกสามคนที่มีสีหน้าปั้นยากขึ้นไปทุกขณะ
ชักจะไม่สนุกซะแล้วสิ
510
![[ข้าเนี่ยแหละราชาของเกมส์นี้]AC Online เอซีออนไลน์ ss1+ss2](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
