"ปั๊กกกกก"ป้ายหยกในมือร่วงลงบนพื้น ชงหยวนเก็บมันอย่างแเี
คนตัวเล็กวิ่งไม่ลืมหูลืมตาชนเข้ากับอกกว้างของใครอีกคน ร่างเล็กถูกหิ้วไว้
"ระวังหน่อย"เสียงทุ้มนุ่มหูยิ่งนัก
หว่านอิงแหงนหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาแววตาอ่อนโยนริมฝีปากยกยิ้มบางๆ
"องค์ชายรอง"
ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนโยนยิ้มหวาน องค์ชายรองผู้น่าสงสาร องค์ชายรองที่ต้องยอม องค์ชายใหญ่ทุกอย่าง องค์ชายผู้อ่อนโยน เป็ที่รักใคร่ของเหล่าขุนนางและฝ่าาต่างกับองค์ชายใหญ่ผู้นั้นราวฟ้ากับเหว ทั้งกิริยาและวาจาอ่อนหวาน
"ใช่ข้าเอง เ้าเป็ใครกันมาวิ่งเล่นตำหนักเสด็จย่า"
ร่างเล็กถูกกระชาก ลอยละลิ่วปลิวกลับเข้าสู่อกเปลือยของคนตัวใหญ่
"พี่ใหญ่ ปล่อยนาง"เอะอะเสียงดังด้วยความลืมตัว
"อย่าก้าวก่ายเื่ของข้า"
ผลักอกของอีกคนจนเซถลา ชงหยางเชิดหน้า
ชงหยวนอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าอีกคนแต่งกายิ่เหม่
หว่านอิงกัดฉับเข้าที่ท่อนแขนของชงหยางอย่างจัง
"อ๊ากกกกก"
ร้องเสียงหลงปล่อยมือออกจาก เอวเล็กแต่ชงหยางะโทีเดียวตะคุบร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนกอดรัดไว้แน่นคราวนี้ เป็ชงหยวนที่ตะลึงพรึงเพริศ
"พี่ใหญ่ ทะทะท่านไม่แพ้หรือถึงกอดนางได้แบบนั้น"
"นางวางยาข้า นางคงมียาดีที่ทำให้ข้าไม่แพ้เแล้วยัง…"
จะบอกว่าบางอย่างกำลังปึ๋งปั๋งเมื่อเข้าใกล้หว่านอิงก็กลัวว่าเ้ารองจะหัวเราะเยาะเอาได้
"อืมช่างประหลาดยิ่งนัก"
หว่านอิงดิ้นรนแต่เหมือนยิ่งดิ้นยิ่งถูกกอดรัด
ไทเฮาเดินเข้ามาในห้องอีกครั้ง
"เ้าจะหนีไปไหน"
หว่านอิงถอนหายใจยาว เมื่อไทเฮาเข้ามาข้างในจะออกฤิทธิ์ออกเดชมากไปก็เกรงใจไทเฮา
"ใครก็ได้เอาเชือกมามัดนางไว้ จับนางมัดติดกับแท่นนอนข้า"
"เสด็จย่าทำไมถึงต้องทำเพียงนั้นด้วย"
ชงหยวน ขมวดคิ้วคม
"เชิญเ้าออกจากห้องข้าไปเดี๋ยวนี้ นางเป็เมียข้าจะทำอย่างไรก็ได้"
ชงหยางยังคงวาจาแข็งกร้าว
"พี่ใหญ่นางเพียงแค่หญิงตัวเล็กๆ ทำไมต้องทำกันแบบนี้ด้วย"
"นางเป็เมียข้าได้ยินไหม เ้ารองอย่าสอดทำตัวเยี่ยงเทพเที่ยวกะเกณฑ์เื่ของคนอื่น เ้าเล่าจัดการเื่ที่เสด็จพ่อให้แต่งกับบุตรีใต้เท้าหลัวเรียบร้อยหรือยังแล้วไหนจะเื่เงินในคลังหลวงที่หายไปนั่นอีก"
ชงหยางยิ้มมุมปาก
"เป็ท่านที่รู้เื่ราวทุกอย่างดีเพียงนี้ หรือว่าหรือว่าแท้จริงแล้วเป็พี่ใหญ่ที่อยู่เื้ัเื่เหล่านี้เสียเอง"ชงหยางยิ้มมุมปาก
หว่านอิงยังดิ้นรนให้หลุดออกจากอ้อมแขน
"อยู่เื้ัหรือไม่เ้าทำอะไรข้าได้ ตำแหน่งองค์ชายรองมารดาเพียงสนมต่ำต้อยเ้าทำอะไรข้าได้"
ทั้งสีหน้าแววตาและคำพูดนี่คือชงหยางตัวจริง
"ข้ามีมารดาเพียงสนมต่ำต้อยแต่กิริยาหาได้น่ารังเกียจเหมือนองค์ชายคนเดียวที่ถือกำเนิดจากฮองเฮาที่เป็องค์หญิงสูงศักด์"
มือใหญ่ฟาดลงบนใบหน้าที่หว่านอิงมองว่าหล่อเหลาอ่อนโยน หว่านอิงสะดุ้งสุดตัวเบือนหน้าหนีเสียจากภาพตรงหน้า
"หยางหยางทำไมต้องลงไม้ลงมือ"
ไทเฮา ปรามเบาๆ ทั้งที่อีกคนเืไหลซึมที่มุมปาก
"องครักษ์ลากองค์ชายรองออกไป ให้ห่างๆ ข้าบังอาจกล่าวถึงมารดาข้าได้น่าเกลียดยิ่งนัก"
องครักษ์เขามาพยุงชงหยวนออกไป
"หยางหยางใจเย็นลงหน่อย"
ไทเฮากลับลูบหลังไหล่ให้เหมือนกับว่าองค์ชายใหญ่ผู้นี้ถูกรังแก ปกป้องคนผิดไม่กล้าว่ากล่าว จึงกลายเป็คนที่เอาแต่ใจเช่นนี้
"เสด็จย่า จะปล่อยให้ชงหยวนลูกสนมต่ำชั้นมาจาบจ้วงหลานคงไม่เหมาะ"
"ฮ่องเต้ จะต้องรับผิดชอบเื่นี้ที่ปล่อยให้เ้ารองมาหาเื่หยางหยางของย่า ถึงตำหนักไทเฮา ย่าจะเร่งเข้าเฝ้าฮ่องเต้"
ไทเฮาก้าวขาออกจากห้องไปหยางหยางผู้นั้นยิ้มมุมปาก
"อู่อ้ายได้เชือกหรือยังมัดนางติดแท่นนอนข้า"
หว่านอิงกัดฉับลงที่ข้อมืออีกครั้ง
"ข้าหมดความอดทนกับเ้าแล้ว อยากจะเห็นข้าอุ่นเตียงให้เ้าอ่างนั่นดูเลยไหม"ส่งเสียงขู่
"ไม่อายก็เชิญข้าแค่หญิงเร่ร่อนแสดงหุ่นกระบอกไม่มีอะไรเสียหาย ท่านสิเป็องค์ชาย"
ชงหยางยิ้มหยันที่มุมปาก ดึงสายรัดเอวกางเกงสีขาวบางเบาออกอย่างรวดเร็ว
"อืมมมยังไม่เข็ด พอดีเลยข้าเองก็ยังไม่อิ่ม แล้วข้าก็ไม่อายเ้าขันทีนั่นเพราะเ้าอ่างผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้ข้าทุกวัน"
หว่านอิงเบือนหน้าหนี ทำใจดีสู้เสือจะกลัวทำไม ในเมื่อพรหมจรรย์ก็กลายเป็ผู้นี้พรากไปแล้วที่เหลือก็แค่จะทำอย่างไรให้หนีไปได้ก็เท่านั้น
"มะมะมาแล้วมะมะมาแล้วชะชะเชือกมาแล้วอะอะองค์ชาย"
อู่อ้ายวิ่งถือเชือกเข้ามาตามคำสั่ง
"พรึบ"
กางเกงชั้นในบางเบาหลุดลงไปกองกับพื้น อู่อ้ายอ้าปากค้าง หว่านอิงหลับตาปี๋
"อะอะอะอะองค์ชาย ใจเย็นก่อนอู่อ้ายจะออกไปเดี๋ยวนี้"
"มัดนางให้ข้าข้ากำลังจะสำเร็จโทษนาง"
อู่อ้ายเร่งมือมัดหว่านอิงติดแท่นนอนหว่านอิงมองเงื่อนที่อู่อ้ายใช้
อู่อ้ายรีบประสานมือหันหลังปิดประตูออกจากห้องไปทันที
"คราวนี้เหลือเพียงเราสอง"
ชงหยางก้าวเข้ามาช้าๆ ก้มลงจ้องริมฝีปากบางที่อวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ โน้มตัวลงจ่อริมฝีปากเข้ากับปากบางตั้งใจแกล้งหว่านอิงแต่
"ให้ตายเถอะ"
อาการตรึงที่ตรงจุดนั้นราวกับ มีอะไรหนักๆ มากดทับที่หว่างขา
"เ้าวางยาข้าอีกแล้วหรือ"
อาการกระเหี้ยนกระหือรืออยากจะอุ่นเตียงที่เร่งเร้าจนชงหยางคิดว่าถูกวางยาก็หาเคยเป็เช่นนี้ไม่ หายใจหอบเหนื่อย แลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเอง
"ข้าไม่ไหวแล้วทำให้ข้าสบายทีเถอะ"
โถมร่างใหญ่เข้าใส่หว่านอิงที่นอนแผ่หลาบนแท่นนอน
ปลายขาข้างที่ไม่ถูกพันธนาการยกขึ้นถีบเข้าที่หว่างขาอย่างจัง ชงหยางดวงตาเหลือกลานอ้าปากค้างกุมที่เป้าแน่น
"อู่อ้ายนำนางไปปะาเดี๋ยวนี้"
ใบหน้าเขียวคล้ำก่อนเปลี่ยนเป็สีม่วงเข้ม
อู่อ้ายวิ่งเข้ามาในห้อง
“อะอะเอานางไปปะา”
“ฮ่องเต้เสด็จจจจจจจ”
หว่านอิงดิ้นรน จากพันธนาการแต่ไม่เป็ผล
“ปล่อยนาง” ขันทีกับนางกำนัลต่างมาช่วยกันแก้มัด
ชงกวานฮ่องเต้กวาดตามองร่างสูงใบหน้าเหยเกบนพื้นไม่ได้แสดงทีท่าว่าเห็นใจ
“ถ้าหากข้าไม่มาก็คงไม่เห็นว่า ชงหยางเอาแต่ใจเพียงใด กักขังหญิงชาวบ้านไว้ในห้องบรรทมนับวันยิ่งทำตัวเหลวไหล”
อู่อ้ายพยุงชงหยางให้ลุกขึ้น หว่านอิงย่อกายลงถวายพระพรฮ่องเต้อย่างงดงาม
“จงหว่านอิง สบายดีไหม”
น้ำเสียงอ่อนโยนจนชงหยางผิดสังเกตแล้วไหนจะชื่อแซ่ของนางที่ฮ่องเต้กล่าวออกมาไม่มีลังเลนั่นอีก
“หว่านอิงขอบพระทัยฝ่าาเดิมก็สบายดีแต่ เมื่อครู่ที่ผ่านมาหาสบายไม่”
“องค์ชายใหญ่ รังแกเ้าหรือไร”ถามดด้วยเสียงอันดัง
หว่านอิงหน้าแดงด้วยความเขินอาย ชงหยางขมวดคิ้วคมเข้าหากัน
“เป็นางที่วางยาลูก” เถียงไม่ยอมอ่อนข้อ
“เ้าใหญ่ ทำผิดยังไม่สำนึก กุนชือบัญชาออกไปข้าประทานงานแต่งงานระหว่างองค์ชายใหญ่กับเหอหว่านอิง อีกสามเดือนต่อจากนี้” กงกงชราประสานมือ
“น้อมบัญชาฝ่าา”
“เสด็จพ่อออออลูกไม่แต่งกับนาง ลูกจะแต่งกับเสียนอวี้หลิง”
“เหลวไหล ต่อไปห้ามพูดถึงเื่นี้อีก ข้าคงต้องพูดกับไทเฮาตามใจจนเคยตัว เ้ารองใบหน้าบวมช้ำยังไม่ยอมกล่าวโทษ วันๆ เกะกะระรานคนอื่นไปทั่ว บัดนี้กลับจับตัวหว่านอิงมากักขัง ต่อไปห้ามทำร้ายนาง หากขัดบัญชาข้าจะสั่งขังเ้าเสียบ้าง” ชงหยางหน้าเง้า
“หว่านอิงอยู่ที่นี่คิดเสียว่าเห็นแก่ข้า ช่วยข้า ส่วนบิดาเ้าข้าส่งคนแจ้งข่าวแล้ว” ชงกวานเอ่ยวาจาขอร้อง หว่านอิงย่อกายลงช้าๆ
“ข้าจะฆ่านางเสีย”
ชงหยางบ่นพึมพำเบาๆ แต่ไม่วายที่ฮ่องเต้จะได้ยิน
“หากเ้าฆ่านาง ข้าจะสั่งปะาเ้าตายตกตามนางไปเช่นกัน” สะบัดตัวจากไป
“ฝะฝะฝ่าาอะอะเอาจริงแน่ๆ พ่ะพ่ะย่ะค่ะ” อู่อ้ายออกความเห็น
“เ้าจะมาอยู่ที่นี่ไม่ได้เ้าจะมาอยู่ในฐานะใดกัน”
“ในฐานะ ในฐานะ ที่องค์ชายงี่เง่าเอาแต่ใจและขาดความรับผิดชอบ”
827
