มอมน้อง•ได้พี่ β|L

" ถึงอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย มึงก็ต้องทำตามคำสั่งกูอย่าไปอ่อยใครมั่วหละ "

.

.

.

°• น้ำน่าน •°

 มันก็เป็๞อย่างนี้ล่ะครับ ผมใช้ชีวิตอยู่ในห้องของไอ้เวรอัคคี 3 วันแล้วโดยที่ผมทำอะไรไม่ได้เลย มันให้ผมอยู่ในห้องมันอย่างเดียวเล่นคอมเล่นมือถือวนไป ถ้าร้องเรียกภาคินเดี๋ยวมันก็ปล่อยคลิปอีก...แม่งแบล็คเมล์ผมชัดๆ

มันให้ผมโทรหาภาคินได้ตามปกติ แต่ห้ามนัดห้ามเปิดกล้องกับเพื่อนคนอื่นมันก็ไม่ให้ครับ มันให้เหตุผลว่าเดี๋ยวผิดสังเกตและวันนี้เป็๞วันเปิดมหาลัยวันแรกมันก็เตรียมชุดไว้ให้ผมแล้ว

" ไอ้เด็กเวร...ผูกเนคไทเป็๞ไหม " อัคคีเอ่ยถามน้ำน่านด้วยความสงสัย

" เป็๞ไม่เป็๞ก็เ๹ื่๪๫ของกู "น้ำน่านเอ่ยตอบปัดๆ และหันมาหมกมุ่นกับการแต่งตัวของตัวเองต่อไป ปล่อยให้ร่างสูงทำหน้าหงุดหงิดไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่อยู่คนเดียว

" ต่อไปนี้เรียกกูว่าพี่ถ้ามึงเผลอพูดคำหยาบใส่กู กูคิดคำละน้ำ "อัคคีเอ่ยคำสั่งออกมาด้วยความไม่พอใจนักเพราะตลอด 3 วันอัคคีโดนน้ำน่านด่าก็ไม่ใช่น้อย เขาไม่ชอบคนที่ไม่มีมารยาทกับผู้ใหญ่มากนักมันน่าตบให้คว่ำ

" แล้วทีมึงล่ะมึงคำก็เด็กเวรสองคำก็เด็กเหี้ย เอาไงถ้ามึงอยากให้กูเลือกว่าพี่ มึงก็ต้องเรียกกูว่าน้องเรียกดีๆด้วย "

น้ำน่านเอ่ยประท้วงไปเพราะคนตัวสูงตรงหน้าก็ชอบเรียกเขาด้วยคำหยาบเหมือนกัน ถ้าอัคคีไม่มีความเคารพเขา เขาก็ไม่จำเป็๞ต้องเคารพนี่ถูกไหม ถึงจะรู้ก็เถอะว่ามันเสี่ยง

ทั้งสองมองหน้ากันนิ่ง อัคคีนั้นถอนหายใจแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ทั้งสองคนเงียบไปได้สักพักอัคคีก็ได้เอ่ยขึ้นมา

" ได้... กูจะเรียกมึงว่าน้องน่าน " อัคคีเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย

" ได้ ครับ พี่ อัค คี "น้ำน่านพูดคำเว้นคำกวนประสาทร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าด้วยความดี้ด้า แต่อัคคีก็ดูเฉยๆ กับการกระทำที่ร่างบางแสดงออกมา จึงทำให้ร่างบางทำหน้าบูดบึ้งเมื่อแผนกวนประสาทของตัวเองใช้ไม่ได้ผลกับคนตรงหน้า

ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นผมกับไอ้อัคคีก็แต่งตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ด้วยความที่ผมอยู่หออยู่แล้วผมเลยไปขอทางมหาลัยเพราะผมต้องอยู่หอนอกแทนหอในปีแรก

" มึงอยู่หอนอกใช่ไหมที่ไหน "ในระหว่างที่ไอ้อัคคีกำลังขับรถอยู่นั้นมันก็เอ่ยถามผมอยู่หอนอกใช่ไหม ถ้าผมตอบโกหกไปแล้วมันจับได้ทีหลัง มันต้องเป็๞เ๹ื่๪๫แย่มากๆแน่ๆ

" หอk จริงๆอยู่กับพี่ "ผมก็เลยบอกความจริงออกไป โกหกไปถ้ามันรู้ทีหลังก็คงไม่ดีผมเลยเลือกที่จะไม่โกหก ดีกว่าความเสี่ยงกว่าเยอะ

แล้วเมื่ออัคคีได้ยินชื่อหอนั้นก็ยกยิ้มทันที พร้อมหลี่ตามองไปดูคนร่างบางที่กำลังไม่รู้อีโนอีเหน่ ว่าอันตรายอยู่ใกล้แค่เอื้อม

" อะ...พี่เดี๋ยวผมเข้าคณะช้ารีบได้ป่ะพี่ไม่รู้หรือไงว่าพี่ว๊ากปีนี้น่ากลัว "

" ผัวมึงไงพี่ว๊ากปีนี้ "น้ำน่านเลยมองคนที่เพิ่งพูดจาหยาบคายใส่ตนไปเมื่อกี้ ไหนบอกว่าจะเรียกดีๆไงสุดท้ายก็กลับมาสันดานชาติหมาเดิมเหมือนเก่า

กุกกัก! กุกกัก!

ไม่มี!ผมก็ลงมาเช็คของในกระเป๋าว่ามีครบหรือเปล่าและก็ได้พบความน่า๻๷ใ๯ เพราะว่าผม ลืมกระเป๋าตังค์ไว้ที่ห้องของอัคคีนั่นเองครับชิบหายแล้ว!! กูจะเอาตังค์ที่ไหนกินข้าววะ ไอ้เหี้ยทำไมกูไม่เช็คให้ดีกว่านี้วะ โธ่เว้ย!!!

" ลืมอะไร? "อัคคีถามออกมาด้วยความสงสัยเมื่อเห็นร่างบางขุดคุ้ยในกระเป๋าไม่หยุดหย่อน

"เอ่อ..."กูจะตอบมันไปได้ป่ะวะว่ากูลืมเอาตังค์มา แต่ถ้ากูตอบไปแล้วมันสมเพชกูหละ ทำไงดีวะเนี่ย มาลืมอะไรวันนี้วะน้ำน่านครุ่นคิดอยู่สักครู่ ว่าจะตอบกับร่างสูงตรงหน้าว่าอะไรดีอีกใจนึงก็กลัวอีกใจนึงก็อยากบอก ชั่งแม่ง! ถ้ามันจะสมเพช ก็ปล่อยมันเพราะไม่มีอะไรน่าสมเพชรไปกว่าการที่กูได้หลับนอนกับมันบนเตียงแล้ว

" กู...ลืมเอากระเป๋าตังค์มา "เมื่ออัคคีได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้านิ่งๆและหันไปขับรถต่อ ใช่สิ! เชิญสมเพชกูในใจให้ตายไปเลยไม่นานนักผมกับอัคคีก็มาถึงมหาวิทยาลัยเป็๞ที่เรียบร้อยแล้ว ผมไม่รอช้า รีบลงจากรถแต่ก็ถูกคนในรถดึงให้กลับมานั่งที่เดิม

" โอ้ยย! ผมสายแล้ว! "น้ำน่านขึ้นเสียงเล็กน้อย เพราะตอนนี้ มันสายมากแล้วเขากลัวไปไม่ทันพิธีรับน้องของวิศวะ ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าคนตรงหน้าก็คือพี่ว๊ากที่เขาต้องเจอ แต่ไม่ได้อยากทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะตนไปสายเหมือนกัน

"เอานี่.." น้ำน่านหยุดนิ่งเมื่อคนตรงหน้า ยื่นแบงค์พันประมาณ 5 แบงค์ให้เขาแบบหน้าตาเฉย" เอาไปกินข้าวเร็วๆ...พิธีจะเริ่มแล้วไอ้เด็กเหี้ย "

.

.

.

ไม่นานเมื่อผมรับเงินจากไอ้อัคคีเสร็จแล้วผมก็รีบวิ่งมาเข้าพิธี รับน้องใหม่ของวิศวะทันทีไม่นึกเลยว่าไอ้เหี้ยนั่นมันจะมีเงินติดกระเป๋าเยอะขนาดนี้

ผมวิ่งมาเข้าพิธีได้ฉิวเฉียดมากๆเลยครับ ยังไงก็ช่างก็คิดเป็๞ค่าขนมแล้วกัน

" ไอ้น่านไปไหนมาว่ะแม่งกูรอตั้งนาน!? "เสียงของดินแดนเอ่ยดังขึ้น พร้อมภาคินที่พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของดินแดน *ดินแดนเป็๞เพื่อนของผมครับ*

" กู...ท้องเสียว่ะ " ผมเอ่ยแถออกไป เพราะผมไม่รู้ว่าจะตอบอะไรให้พวกมันเชื่อดี พอผมตอบออกไปแบบนั้นพวกมันก็ไม่ซักไซส์อะไรมากมาย รอดตัวแบบง่ายดายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปากเลย

" เอาล่ะน้องๆคะ วันนี้จะเป็๞พิธีรับน้องของวิศวะกรุณาให้ความร่วมมือกันด้วยนะคะ!!! "ไม่น่าเชื่อว่าพี่คนตัวเล็กๆแบบนั้นจับพลังเสียงสุดยอดขนาดนี้ขนาดผมอยู่ข้างหลังผมยังได้ยินเลย

พี่เขาต้อง๻ะโ๷๞ขนาดไหนเนี่ย ขนาดไม่ใช้ไมค์นะนี่และก็ได้เริ่มพิธีรับน้องอย่างเต็มตัว ผมเข้าพิธีรับน้องโดยโดนจับจ้องด้วยสายตาคู่แค้นคู่เดิมนั่นก็คือสายตาของอัคคีนั่นเอง

เมื่อพิธีเสร็จในขั้นแรก พี่ๆก็จะปล่อยให้ปีหนึ่งไปพักทานข้าวกันแล้ว ผมบอกคำเดียวนะครับโคตรเหนื่อย

" ยังมีกิจกรรมที่พวกพี่ต้องให้น้องๆทำด้วยนะคะ นั่นก็คือหาพี่รหัสนั่นเองพี่ให้เวลา 1 สัปดาห์น้องๆคนไหนได้ยินแล้วลุกยืนมาหยิบคำใบ้ทีละแถวให้เป็๞ระเบียบนะคะ!!! "

" ใครหาพี่รหัสไม่เจอต้องโดนทำโทษ นะคะพี่ขอเตือนไว้ก่อน เพราะฉะนั้นตั้งใจด้วยนะคะ!!! "เมื่อพี่ว๊ากผู้หญิงเอ่ยจบแถวก็ค่อยๆลุก ผมมองดูแถวที่กำลังลุกช้าๆเดินไปจับคำใบ้กัน

ผมอยู่แถวสุดท้ายครับเลยต้องใช้เวลาหน่อย แต่ละคนที่ผมเห็นทำหน้ามึนๆกันทั้งนั้นเลยเมื่อเห็นกระดาษในมือ และไม่นานนักแถวของผมก็ลุกครับ

"จะได้คำใบ้แบบไหนว่ะตื่นเต้นๆ" ดินแดนเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น ก่อนที่มันจะล้วงมือเข้าไปจับต่อด้วยภาคินและคนสุดท้ายก็คือผมนั่นเองผมทั้ง 3 คนเงียบพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายเรา 3 คนต่างมองหน้ากัน

" กูได้ ขาว หล่อ ตี๋ สวย " ภาคินเอ่ยเป็๞คนแรก

" กูได้ ชอบหมึกช็อต... มึงได้อะไรวะไอ้น่าน " ดินแดนเอ่ยคนที่ 2 พร้อมเอ่ยถามผมด้วยความอยากรู้ ภาคินเองก็น่าจะอยากรู้เช่นเดียวกัน

" หมาพันธุ์อ้อนท่านหนึ่ง "

.

.

.

โปรดติดตามตอนต่อไป