ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        เจียงจื่อเฮ่าถูกฮวาเหยียนถากถางจนใบหน้ากลายเป็นสีแดงก่ำทว่าเขาก็ทราบแล้วว่าเป็นตนเองที่ไร้เหตุผล แม้เขาจะสูญเสียความมั่นใจจนมิอาจพูดจาเสียงดังฉะฉาน ทว่าเขาก็ไม่ยอมจำนน ยังคงพึมพำออกมาเบาๆ

        อีกด้านหนึ่ง มู่ชิงอวิ้นก้มศีรษะลง นางปิดตาด้วยผ้าเช็ดหน้าและร่ำไห้ออกมาเสียงดัง ท่าทางราวกับดอกสาลี่ต้องฝนนั้นพาให้ผู้คนรู้สึกสงสารจับใจ

        “พี่หญิงข้าขออภัยด้วยเจ้าค่ะ อวิ้นเอ๋อร์ไม่ทราบจริงๆ ว่าขนมเหล่านั้นเป็นของที่แม่นางมู่เฉิงอินมอบให้พี่ใหญ่ อวิ้นเอ๋อร์รู้ผิดแล้ว อวิ้นเอ๋อร์เต็มใจจะไปขออภัยแม่นางมู่เฉิงอินด้วยตนเองเจ้าค่ะ”

        มู่ชิงอวิ้นกล่าวพลางปาดน้ำตา พาให้คนเห็นอกเห็นใจ

        เจียงจื่อเฮ่าที่อยู่อีกด้านเห็นว่าดวงตาของมู่ชิงอวิ้นแดงก่ำ หยาดน้ำตาไหลพราก นางที่ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับบุปผาสีขาวดอกน้อยที่ปลิดปลิวไปตามสายลม ชั่วขณะนั้นใจของเขาพลันเจ็บปวดความรู้สึกสงสารเอ่อท้นเต็มหัวใจ เขาแทบจะพุ่งเข้าไปคว้านางมากอดไว้ในอ้อมอก แล้วโอบประโลมปลอบนาง

        เขาจำได้ว่ายามที่ตนกินขนมในห้องอาหารเดิมทีมู่ชิงอวิ้นไม่ได้กินเลยสักชิ้น เป็นเขาเองที่บังคับเอาขนมอิงฮวาชิ้นเล็กเข้าปากนาง ตอนนี้กลับถูกมู่อันเหยียนทำให้อับอายขายหน้าในใจของเขาโศกเศร้าเป็นอย่างยิ่ง

        “ไม่เกี่ยวกับคุณหนูรองตระกูลมู่ขนมทั้งหมดนั่นเป็นข้าคนเดียวที่กินเข้าไปเจ้าอย่าได้ปรักปรำผู้อื่น หากในใจของเจ้ายังมีโทสะ เช่นนั้นก็เข้ามาทุบตีข้าเสีย”

        เจียงจื่อเฮ่ายืนขึ้นทันใดนั้นอาการปวดที่ขาขวาพลันเจ็บแปล๊บขึ้นมา ทว่าบุรุษผู้นี้กลับยังคงแสดงความเป็นวีรบุรุษ แม้จะบีบต้นขาของตนเองไปด้วยแต่เจ็บเช่นไรก็ไม่ยอมเปล่งเสียง

        “คุณชายเจียงข้า...!”

        เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงจื่อเฮ่ามู่ชิงอวิ้นก็รีบเงยหน้าขึ้น แววตาของนางเปี่ยมล้นด้วยความตื้นตันใจ ท่าทางเช่นนี้กระตุ้นให้โลหิตสูบฉีดไปที่หัวใจของเจียงจื่อเฮ่าเขาพยุงขาที่เจ็บเดินไปข้างหน้ามู่ชิงอวิ้น ท่าทางเข้มแข็งดั่งชายชาตรี “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เป็นข้าเองที่กินทั้งหมด เจ้าอย่าร้องไห้เลย”

        คำพูดที่กล่าวออกไป พาให้คนฟังซาบซึ้งใจยิ่ง

        ฮวาเหยียนมองแล้วคิดตรึกตรอง

        นางพบว่าหูของเจียงจื่อเฮ่ากลายเป็นสีแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่าเป็นอากัปกิริยาของคนที่มีรักครั้งแรก

        เจียงจื่อเฮ่ามีใจให้น้องรองของนางจริงหรือ?

        น่าสนใจนัก ชายงี่เง่าผู้นี้รู้หรือไม่ว่าสตรีที่อยู่เบื้องหน้าเขาต้องการแต่งเป็นชายารองของตี้หลิงหาน?

        เมื่อมองท่าทีของมู่ชิงอวิ้นที่ยอมรับการปกป้องจากเจียงจื่อเฮ่าอย่างเป็นธรรมชาติ ทันใดนั้นฮวาเหยียนพลันรู้สึกว่ามู่ชิงอวิ้นน่ารำคาญกว่าเจียงจื่อเฮ่านัก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? เพราะน้องรองของนางเป็นต้นฉบับของไป๋เหลียนฮวา [1] หรือ ในเมื่อมิได้มีใจให้เจียงจื่อเฮ่า เช่นนั้นก็อย่าให้ความหวังกับผู้อื่น

        ทั้งที่ตัดสินใจจะแต่งเป็นชายารองขององค์รัชทายาทแล้วกลับยังให้ชายอื่นออกหน้าแทนให้ ทั้งยังแสดงความเป็นห่วงเป็นใยเกินขอบเขต ทำเยี่ยงนี้มิใช่ว่ากำลังจงใจยั่วยวนผู้อื่นอยู่หรือ?

        และคนโง่อย่างเจียงจื่อเฮ่าร้อยเต็มร้อยย่อมตกบ่วงของนางอย่างแน่นอน

        เดิมทีฮวาเหยียนก็ไม่ชอบเจียงจื่อเฮ่าอยู่แล้วเขาจะเป็นเช่นไรย่อมไม่เกี่ยวกับนาง

        แต่นางเป็นคนที่จริงจังกับความรู้สึกเกินบรรยาย ดังนั้นจึงมิอาจปิดปากให้สนิท เพียงแต่น้ำเสียงนั้นแฝงความเยาะเย้ยบางเบา “เจ้าสองคนแอบมีใจให้กันหรือ เจียงจื่อเฮ่า เจ้าชอบน้องรองของข้าหรือ?”

        ฮวาเหยียนถาม

        หลังสิ้นคำพูด ใบหน้าของเจียงจื่อเฮ่าพลันแดงก่ำ เขามองไปทางมู่ชิงอวิ้นอย่างประหม่า “ไม่ ไม่มีอันใดมู่อันเหยียน เจ้าอย่าได้พูดจาเลื่อนเปื้อน”

        มู่ชิงอวิ้นที่อยู่ข้างๆ ก็หน้าแดงเช่นกัน นางรีบโบกมือไปมา “พี่หญิง ท่านอย่าได้เข้าใจผิด คุณชายเจียงกับข้าเป็นแค่สหายที่ดีต่อกันเจ้าค่ะ”

        ท่าทางเร่งเร้าราวกับอยากให้ฮวาเหยียนเชื่อเช่นนั้น

        เจียงจื่อเฮ่าเองก็ลนลานกล่าวตาม “ใช่แล้ว มู่อันเหยียน เจ้าอย่าพูดจาไร้แก่นสาร...”

        ในที่สุดความร้อนที่ปลายหูก็สงบลง

        “เฮอะ...”

        ฮวาเหยียนจับจ้องเจียงจื่อเฮ่าก่อนเค้นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน คำพูดของนางจบลงเพียงเท่านี้ในเมื่อทั้งคู่ปฏิเสธ นางก็ไม่จำเป็นต้องไปสนใจอีก

        เจียงจื่อเฮ่ารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับเสียงหัวเราะเยาะของฮวาเหยียน โดยเฉพาะดวงตาของนางราวกับว่ามองทะลุไปถึงจิตใจคน ชั่วขณะนั้นเขาจึงสร้างสถานการณ์ขู่ขวัญตบตาว่า“หยินหยางแปลกประหลาด [2] เจ้ายังต้องการอันใดอีก? ขนมทั้งหมดเป็นข้าที่กินเข้าไป หากเจ้ายังมิอาจกลืนโทสะลงไปได้ เช่นนั้นก็ตีข้าอีกสักยก ครั้งนี้ข้าจะมิตอบโต้หรือต่อปากต่อคำแน่นอน”

        เจียงจื่อเฮ่ากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

        แม้นิสัยของเขาจะมุทะลุ แต่กลับเป็นคนที่มีความรับผิดชอบ ในเมื่อเป็นตนที่ทำผิดพลาดก่อน เช่นนั้นเขาก็เต็มใจรับผลที่ตามมา

        เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงจื่อเฮ่าคิ้วของฮวาเหยียนพลันขยับยก เจียงจื่อเฮ่าเองก็มิใช่คนที่ไร้ข้อดี แม้เขาจะไร้สมอง ทว่าก็เป็นผู้ที่กล้าทำกล้ารับ มีความยุติธรรมในใจ

        เขามีข้อบกพร่องแต่ก็มีข้อดีเช่นกัน

        เมื่อเห็นความดีในจุดนี้ของเขาจิตใจที่กรุณาของฮวาเหยียนพลันสั่นไหว จู่ๆ นางก็ก้าวเข้าไปข้างหน้าสองก้าว โน้มตัวลงตรงหน้าเจียงจื่อเฮ่าและกล่าวว่า “เจียงจื่อเฮ่า ข้าจะเตือนเจ้าด้วยความเมตตาอย่าได้มีใจให้กับน้องรองของข้า มิเช่นนั้นเจ้าก็รอดูผลลัพธ์ให้ดีเถิด”

        คำพูดนี้ช่างกล่าวได้...

        เจียงจื่อเฮ่าตกตะลึง

        ยามฮวาเหยียนพุ่งเข้ามาใกล้เขาพลันเกร็งร่างโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับถูกลมหายใจอุ่นๆ พัดผ่านใบหู เขากลอกตาสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาคือใบหน้าไร้ที่ติของมู่อันเหยียน คิ้วเรียวโก่งโค้งดำเข้มผิวหน้าสดใสดั่งบุปผาแย้มยิ้ม ผิวกายละเอียดมองไม่เห็นแม้แต่รูขุมขน ขนตายาวพลิ้วไหวเรียงสวยดั่งพัด

        ความงามของมู่อันเหยียนราวกับกับดัก น่าหลงใหลราวกับนางเซียนบนสวรรค์เขาทราบดีมาโดยตลอด

        แต่ถึงอย่างไรมู่อันเหยียนผู้นี้ก็มีจิตใจที่โหดเหี้ยม เรื่องนี้เขาย่อมทราบดี ดังนั้นจึงไม่เคยแสดงสีหน้าดีๆ ให้นางสักครา เพราะเกรงว่าสตรีผู้นี้จะทำให้เขาลุ่มหลง

        แต่ชั่วพริบตานั้น ถ้อยคำที่จู่ๆ นางก็โน้มตัวเข้ามากระซิบข้างหู เช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?

        หลังจากฮวาเหยียนเอ่ยเตือนเจียงจื่อเฮ่าด้วยความเมตตานางก็ถอยหลังกลับมา เหลือเพียงเจียงจื่อเฮ่าที่ยังคงสับสนอยู่เล็กน้อย และยังมิอาจตอบสนองกลับมาได้

        เจียงจื่อเฮ่าหันศีรษะไปมองฮวาเหยียน ภายในใจปรากฏคลื่นความคิดหลากหลาย มู่อันเหยียนผู้นี้หมายถึงสิ่งใด? ไยจึงพูดกับเขาเยี่ยงนี้? คิดไปคิดมาก็มีเพียงคำตอบเดียว นั่นคือมู่อันเหยียนมีใจให้เขา...

        ว้าว

        ไอ้หยา

        ดวงตาของเจียงจื่อเฮ่าเบิกกว้างเขาก็นึกเอาไว้อยู่แล้ว ว่าเหตุใดมู่อันเหยียนจึงชอบมองเขาอย่างเกะกะสายตา และคอยหาเรื่องเขาอยู่เสมอ? อีกทั้งยังลงไม้ลงมือกับเขาด้วย ทั้งหมดนี้คือรักเพราะเกลียด เกลียดเพราะรักอย่างไรเล่า!

        เจียงจื่อเฮ่าลูบคลำใบหน้าของตนเองในเมืองหลวงของต้าโจวนี้เขาถือว่าเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมสำหรับการเป็นลูกเขยของบรรดาคุณหนูตระกูลขุนนางทั้งหลายเขามีหน้าตาที่หล่อเหลาราวกับต้นหยกเล่นลม [3] มีสติปัญญาโดดเด่นกล้าหาญการที่มู่อันเหยียนชื่นชอบเขา นับว่ามิใช่เรื่องน่าแปลกใจอันใด

        “แค่กๆ...”

        เจียงจื่อเฮ่ายอมรับว่าตนเองมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งทว่าเขาก็ยังกระแอมด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินกะเผลกไปตรงหน้าคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่และกล่าวว่า“คุณหนูใหญ่ตระกูลมู่ ความในใจของเจ้า ข้าเข้าใจแล้วทว่าแม้เจ้าจะร้องขอ แต่ข้าก็มิอาจตอบรับเจ้าได้สาวงามแสนดีเช่นเจ้าเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มทั่วหล้าทว่าเจ้าห้ามมิให้ข้าชอบผู้อื่น เพียงเพราะเจ้าชอบข้ามิได้หรอกกระมัง?”

        เจียงจื่อเฮ่าจ้องเขม็งมาพร้อมขอบตาที่ม่วงช้ำมุมปากของเขาประดับด้วยรอยยิ้มงามอย่างคนที่มั่นใจในตนเองยามเอ่ยคำ

        หลังได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ฮวาเหยียนพลันเหล่ตามองเขา เมื่อครู่เจียงจื่อเฮ่าผู้นี้กล่าวว่าอย่างไรนะ?

        “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ...”

        ฮวาเหยียนก่นด่า

        นางเตือนเขาด้วยความเมตตา ทว่าเจียงจื่อเฮ่ากลับเข้าใจไปในทิศทางใด?

        เมื่อได้ยินฮวาเหยียนต่อว่าตน เจียงจื่อเฮ่าจึงพ่นลมหายใจเย็นชาออกมา ก่อนจะเอ่ยปากอีกคราว่า “แม่นางมู่ ข้ารู้ว่าเจ้าเชื่อในหลักการ ‘ตีคือจูบ ด่าคือรัก’ ทว่าข้าไม่ชอบวิธีวิ่งตามเพื่อขอความรักเช่นนี้ ข้าชอบสตรีที่เรียบร้อยอ่อนหวาน เจ้าที่เป็นเช่นนี้ย่อมมิได้ แต่น้องรองของเจ้านั้นย่อมได้...!”

        “ประสาท!”

        เชิงอรรถ

        [1] ไป๋เหลียนฮวา 白莲花 (bái lián huā) หมายถึง ดอกบัวขาว เป็นคำสแลงในโลกออนไลน์ของจีน ตรงกับคำด่าของไทยว่า ‘แรด’

        [2] หยินหยางแปลกประหลาด 阴阳怪气 (yīn yáng guài qì) หมายถึง ทัศนคติที่แปลกประหลาด กลับตาลปัตร ขึ้นๆ ลงๆ คำพูดที่เยือกเย็นและประชดประชันจากฝั่งตรงข้ามไม่สามารถคาดเดาและประเมินคนหรือสิ่งของได้

        [3] ต้นหยกเล่นลม 玉树临风 (yù shù lín fēng) อุปมาถึง ชายหนุ่มรูปงามที่หล่อเหลา อ่อนโยน และงามสง่า