"นี่มัน!" เสียงหญิงสาวดังเบา อาจจะเพราะคนในโลกนี้ไม่ประหลาดใจกับความอัศจรรย์แบบนี้มากเท่าไหร่ แต่สิ่งที่กงซุ่ยหลิงประหลาดใจจนต้องอุทานกับเป็ความสามารถของลุงที่จัดการแก้ปริศนากล่องกลได้อย่างรวดเร็ว
แสงสว่างเปล่งออกจากกล่องกล ตัวอักขระแสงสีเขียวจำนวนมากลอยออกมาและจมหายเข้าไปในศีรษะของทั้งิเค่อและกงซุ่ยหลิง
ในมโนสำนึก ิเค่อคล้ายมองแผ่นดินจากมุมสูง มองดูก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือแผ่นทวีปหนึ่งจักรพรรดิเจ็ดกษัตริย์ เบื้องสูงจุดหนึ่งจากแผ่นทวีปส่องสว่างจ้าเป็พิเศษ
ภาพในมโนสำนึกขยายเขาสู่ตำแหน่งส่องสว่าง จากแผ่นทวีปเริ่มมองเห็นขุนเขาใหญ่ แม่น้ำและสรรพสิ่งชัด
ภาพตัดเร็ว พริบตาก็เห็นประตูบานใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในถ้ำ ที่ปากถ้ำเล็กมาก มองจากภายนอกไม่มีทางรู้ได้ว่าตรงจุดนี้มีปากถ้ำอยู่เพราะโอบล้อมด้วยแมกไม้และโขดหินใหญ่สลับซับซ้อน
นอกจากนั้น อยู่ๆ ร่างของิเค่อก็ต้องขนลุกตั้ง
ในฐานะที่เป็ 'ขุน' ผู้ครองบรรดาศักดิ์ ณ เขตอำเภอเมืองมุกโลหิต เขาท่องแท้ในชัยภูมิของแผ่นดินนี้ราวกับหลังมือตัวเอง
'เขาปากแหลม' ที่มีลักษณะคล้ายที่ปรากฏในมโนสำนึก ทำิเค่อมั่นใจเลยว่าขุนเขาที่แสดงภาพในมโนสำนึกตั้งอยู่ในดินแดนของตัวเอง
เขาลูกนี้มีเอกลักษณ์มาก ที่มันได้ชื่อว่าเขาปากแหลม เพราะมันมีส่วนแหลมยื่นเป็แนวตรงออกจากูเา บางครั้งมองูเามุมไกลจากบางด้าน จะมองูเาแห่งนี้คล้ายนกปากแหลมตัวหนึ่ง
ดังนั้นนอกจากชื่อ 'เขาปากแหลม' เขาลูกนี้ยังมีชื่ออีกอย่างว่า 'เขาลูกนก' ตั้งตามลักษณะของูเา
ไม่รู้ว่านี่คือสิ่งที่ดีรึเปล่า แต่มรดกอยู่ไม่ไกลเลย คนธรรมดาเดินอย่างไม่รีบเร่ง ไม่เกินสองวันก็ถึง
แต่ในฐานะนักยุทธ์ วิ่งต่อเนื่องสองสามชั่วยามก็ไปถึงได้แน่ๆ
แต่ิเค่อมีนิสัยระมัดระวัง เขาแอบคิดว่านี่เป็เื่บังเอิญเกินไปรึเปล่า แทนที่จะรีบร้อน เขาเลือกตรวจสอบศพที่เหลืออีก
โชคดีที่ศพสุดท้ายดูเหมือนเป็พวกชอบจดบันทึกเช่นกัน ทำให้ิเค่อเมื่อตรวจบันทึกจึงพอเบาใจได้ว่า นี่ไม่ใช่กับดักอะไร
ความนัยของบันทึก เล่าถึงตัวตนของคนพวกนี้ ซึ่งแต่เดิมเป็กลุ่มโจรปล้นสุสาน
พวกเขาไปพบบันทึกเล่นนี้จากสุสานโบราณ โดยพวกเขาตั้งขอสันนิฐานว่า สุสานนี้เป็ของลูกหลาน 'ผู้ปรารถนาเป็อิสระ' ไม่สายใดก็สายหนึ่ง
กล่องกลที่ได้มา ดูเหมือนลูกหลานของคนพวกนี้จะเปิดไม่ได้
แต่เหล่าโจรในฐานะผู้ชำนาญกลไกล ผ่านวันเวลา 3 ปี ด้วยความอดทน พวกเขาก็บิดกลไกลสำเร็จและได้รับลายแทงมรดก ซึ่งต่างกับิเค่อที่บิดกลไกลสำเร็จในเวลาไม่นาน
ที่หลังจากอ่านบันทึกหน้าสุดท้าย เขาจับสังเกตสามคำ '์' 'ประหลาด' 'ปีศาจ' ที่ถูกเขียนอย่างมีเอกลักษณ์ และเขาสังเกตเห็นอักษรในอักษร ซึ่งเขียนคำว่า 'อ่านกลับด้าน'
และเมื่ออ่านหนังสือกลับด้าน 'บนล่าง' และ 'ซ้ายไปขวา' ก็พบลายลับซึ่งเป็รหัสผ่าน สิ่งนี้อธิบายได้เพียงว่า วาสนาคนเราไม่เท่ากัน ลูกหลานของ 'ผู้ปรารถนาเป็อิสระ' มีทุกสิ่ง แต่กลับไม่สามารถตามหามันพบ
ส่วนเหล่าโจรสุสานใช้ความพยายามและสติปัญญาเปิดกล่องกล
หลังเหล่าโจรสุสานเห็นภาพมโนสำนึกจากกล่องกล พวกเขาก็รู้ที่ตั้งมรดก แต่โลกใบนี้จะมีอะไรง่ายๆ
ภาพมุมสูงหาใช่จะทำให้รู้ว่าที่ตั้งแท้จริงของมรดกคือที่ไหน พวกเขาใช้เวลา 6 ปี จึงมั่นใจว่าที่ตั้งมรดกคืออาณาจักรวาสนาม่วง
อีก 4 ปี ใช้ไปกับการเดินทางข้ามอาณาจักรและการค้นหาเขาปากแหลม
พวกเขารู้ว่าเขาปากแหลมตั้งอยู่เขตอำเภอมุกโลหิตก็เพราะบังเอิญพบกลุ่มการค้าให้ข่าวสาร หัวหน้าวานิชคนหนึ่งที่ชอบเดินทางไปทั่ว เขาเคยเห็นูเาปากแหลม ยอดเขานี้สร้างความประทับใจให้นักเดินทางเช่นเขา เขาจึงบอกเล่าที่ตั้งูเาให้เหล่าโจรตามหาได้
เพียงแต่ด้วยสันดานโจร หลายปีมานี้เพื่อการตามหามรดก เงินทองที่ใช้ไปไม่น้อย
คนพวกนี้เมื่อเงินหมดก็ปล้นฆ่า
การฆ่าอย่างเป็กลุ่มพวกเขาชำนาญมาก หัวหน้ากลุ่มชำนาญดูทิศลมใช้ยาพิษ
น่าเสียดายเมื่อมาเจอิเค่อ เขาชำนาญยิ่งกว่าพวกโจร
รู้อยู่แล้วว่าคนเหล่านี้ต้องปรากฏตัว จึงวางกับดัก 'ด้วยด้ายเหล็กใสขึงทั้งป่า' ล่วงหน้า ฆ่าพวกโจรด้วยด้ายคมที่มองไม่เห็น ทำให้โจรแม้จะไม่ตายทันทีแต่ก็เคลื่อนไหวไม่สะดวก โจรเหล่านี้ประมาท เพราะในอดีตโชคดีเสมอ เหยื่อที่ล่าไม่เคยรู้ทัน
วันนี้พวกมันคงไม่คิด สิ่งที่พยายามมาเกือบ 10 ปี สุดท้ายเป็คนอื่นเอาผลประโยชน์ไป
"ลุง!" กงซุ่ยหลิงส่งเสียงตื่นเต้นแฝงความสุข
ิเค่อรู้ว่านาง้าไปที่นั้นทันที "ไปก็ไป" ิเค่อตอบรับเสียงอ่อน
...
เวลาผ่านไป 5 ชั่วยาม
"น่าจะเป็ที่นี่ ลุง ทำไมลุงช้าจัง"
"อายุมากแล้ว เืลมก็ไม่ดี" ิเค่อตอบแบบขอไปที พูดไปสลับกับหอบเบาๆ
ส่วนหนึ่งที่เขาวิ่งช้ากว่ากงซุ่ยหลิงมาก เป็เพราะการเดินทางค่ำคืนต้องระวังมากเป็พิเศษ หากเขาช้าก็จะดึงนางหนูนี่ช้าไปด้วย
นางเด็กนี่สำหรับิเค่อ แม้จะสอนไปแล้ว แต่เมื่อผลประโยชน์ยิ่งใหญ่อยู่ตรงหน้า นางกับลืมไปสิ้น จะเดินทางให้เร็วที่สุดให้ได้ ทำสายตานางตกสำรวจไปมาก
ป่าเขาแห่งนี้มีสัตว์ร้าย แม้ส่วนใหญ่ไม่อันตรายสำหรับนักยุทธ์ระดับสอง แต่ใครจะไปรู้ วันหนึ่งอาจจะมีสัตว์ใหญ่ที่น่ากลัวสุ่มอยู่ก็ได้
นางใจร้อนทำตัวโฉ่งฉ่างวิ่งไม่ดู ิเค่อกังวนจริงๆ วันข้างหน้าถ้านางทำอะไรไม่รอบครอบแบบนี้เกรงอายุจะสั้น
ิเค่อที่เป็ทหารและผ่านความเป็ตายมามาก แม้ผลประโยชน์อยู่ตรงหน้าเขาก็จะไม่รีบร้อนเด็ดขาด ความปลอดภัยต้องเป็อันดับหนึ่ง ตำแหน่งแม่ทัพและการสร้างความสำเร็จได้ั้แ่อายุยังน้อยของิเค่อมาจากฝีมือไม่ใช่ดวง
แต่ตอนนี้เกรงไม่มีเวลาจะสอนนางอีก หัวใจนางถูกสมบัติครอบงำ เขาได้แต่ทำตามสถานการณ์
ทั้งสองเดินเข้าถ้ำที่ซ่อนหลังกลุ่มหินใหญ่
เดินผ่านกลุ่มหินก็เห็นปากถ้ำเล็กดังภาพในมโนสำนึกจริงๆ มุดคลาน จากนั้นเดินย่อตัว ไม่นานทั้งสองก็มาถึงส่วนกว้างของถ้ำ
ฟึบ! ิเค่อโยนหินแสงที่ได้มาจากศพโจรปล้นสุสาน ถ้ำสว่างวาบ เห็นประตูหินบานใหญ่ หน้าบานประตูมีกลไลเช่นกล่องกล ดังนั้นการเปิดประตูจึงไม่ยากเพราะรูปลักษณ์รหัสผ่านคือแบบเดียวกัน
ิเค่อโยกขยับหินสร้างรูปภาพแบบกล่องกลคู่หนึ่ง
รูปภาพฟ้าดินเคลื่อนตัวปรากฏประตูหินใหญ่สั่นก่อนเลื่อนเปิดช้า
เพียงแค่ประตูเปิดได้นิดเดียว
ฟู! หมอกขาวหนาวเย็นพุงออกมาจากภายในกระทบร่างิเค่อและกงซุ่ยหลิง ทำร่างทั้งสองหนาวสั่นไปถึงกระดูก ในใจิเค่อทวีความระมัดระวัง เพียงแต่คิดแบบนี้ได้่สั้นแต่กลับไม่ทันการ
ฟูวววววววววว
บางสิ่งบางอย่างที่เร็วมากพุ่งทะลวงฝ่าหมอกขาวออกมา ยังดีที่สัญชาตญาณของิเค่อว่องไว มือหนึ่งเขาพลักร่างกงซุ่ยหลิงออกไปห่างตัว ส่วนตัวิเค่อตีหลังกากลับหลัง จากนั้นกลิ้งตัว
และเมื่อตั้งหลักได้อีกครั้ง ิเค่อแหงนหน้าขึ้น ภาพศีรษะคนที่มีส่วนลำคอยืดยาวก็ปรากฏตรงหน้า
"นี่มันตัวอะไร!" กงซุ่ยหลิงส่งเสียง
ประตูหินเปิดกว้างขึ้นเรื่อยๆ และด้วยหินแสง
ร่างของศีรษะมนุษย์ประหลาดก็เผยโฉม
ิเค่อรู้ได้ทันทีว่ามันคืออะไร
"ความประหลาด!"
สิ่งมีชีวิตที่มองดูคล้ายหนอนหรือไส้เดือดสีเนื้อแดงก่อตัวรวมกันเป็ก้อนกลมลอยกลางอากาศ ส่วนหัวของมันที่ควรจะมีสภาพเช่นหนอน หากแต่กลับเป็สิ่งที่ดูเหมือนศีรษะมนุษย์ มีทั้งใบหน้าชายหญิง ผมยาวปก
สังเกตดีๆ ใบหน้าทั้งหมดนั้นแสดงอารมณ์ออกมาในทิศทางเดียวกัน มันดูเคลิบเคลิ้ม ยิ้มหวาน มีความสุขแปลกๆ
ิเค่อเคยรับมือกับพวกความประหลาดอยู่บ้าง แม้จะไม่ลึกซึ้งแต่ก็ศึกษา เพราะในโลกใบนี้หากจะบอกว่าสิ่งใดน่ากลัวมากที่สุด ทุกคนต่างพูดอย่างเดียวกันนั่นคือความประหลาด
"หนี!" ิเค่อแผดเสียงดังสนั่นอย่างไม่ต้องคิด
ตอนนี้เขาไม่สนแล้วว่ามรดกที่ซ่อนอยู่คืออะไร
ตัวเขาตายตอนนี้ก็ไม่เท่าไหร่ แต่นางเด็กสาวหน้ากาก ิเค่อไม่อยากให้นางตายแต่เยาว์วัย
ในโลกใบนี้ 'สัตว์ร้าย' 'ภูตผี' ในการแบ่งระดับความอันตราย พวกเขาแบ่งขอบเขตเช่นนักยุทธ์นับระดับอันตรายั้แ่ระดับหนึ่งไปถึงระดับเก้า
มีแต่ 'ความประหลาด' เท่านั้นที่จัดระดับความหน้ากลัวแบบจอมคาถา...
ซึ่งหมายความว่า แม้ความประหลาดในระดับที่อ่อนแอที่สุด ก็ต้องให้ความระมัดระวังเทียบเท่าการพบเจอกับ... จอมคาถาหรือนักยุทธ์ระดับสามเป็อย่างน้อย
อ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
คลื่นเสียงหวิวแผดดังออกมาจากความประหลาด...
101
