และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

แวะไปอ่านฉบับ WEBTOON กันได้นะครับ อย่าลืมไปกดเรตติ้งเต็มสิบ กดปุ่มหัวใจและเข้ามาพูดคุยกันได้นะครับ

___________________________________________________

“เอ่อ คือว่าคุณเป็นผู้ดูแลที่ตำหนักใช่ไหมครับ”หนุ่มนักเขียนสอบถามบุรุษตรงหน้าเจ้าตัวด้วยเสียงสุภาพอ่อนน้อม ชายผู้ที่อยู่ใจกลางตำหนักจ้องมองคิดอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบกลับมา “ใช่ครับ ผมชื่อธี เป็นผู้ดูแลที่นี่” เขากล่าวก่อนเชิดหน้าเล็กน้อย สีหน้าขึงขังจริงจัง “แต่ว่าตอนนี้ตำหนักปิดแล้วนะครับ”“ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับคุณธี พอดีผมเห็นป้ายข้างนอกเขียนแล้วว่าปิด แต่เห็นเงาตะคุ่มๆด้านใน ก็เลยถือวิสาสะแวบเข้ามา…คือผมก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าทำไมถึงโพล่งออกไปแบบนั้น”คิดเร่งชี้แจ้งพลางปาดเหงื่อใช้นิ้วแตะจูนวนบนเปลือกตาเล็กน้อย ภาพความฝันประหลาดบนรถยังคงติดตาเขา ผสมปนเปกับการอยากเห็นวิญญาณส่วนตัว เรื่องราวที่ได้ยินเสียงเล่าลือของศาลเจ้าที่ทำให้ความปรารถนาเป็นจริง ทุกสิ่งทำให้เขาใจร้อนและไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไรนักด้านของธีเจ้าตัวเหมือนสังเกตอากัปกิริยาของคู่สนทนาแปลกหน้าได้ สายตาของเขาหันมองผู้มาเยือน เจ้าตัวไม่ได้นึกจะต่อว่าอะไรกับการกระทำของคิด เขาลดสายตากับท่าทางหวาดระแวงขึงขังลงแล้วกอดอกแทน“ไม่เป็นไรครับ เงาที่ว่าคนในนี้ก็มีแต่ผมนี้แหละครับ” ธีเอ่ย “พอดีผมมาปิดตำหนักไวกว่าปรกติด้วย เพราะไวรัสก็ดี เพราะคนจะมาเข้าใช้เรื่อยๆก็ดี”“ต้องขอโทษจริงๆนะครับ ถ้างั้นผมต้องขอตัวลากลับ เดี๋ยวจะรีบไปบอกพลพรรคด้านนอกให้กลับกันด้วย” คิดเอ่ยพร้อมพงกศีรษะ“เดี๋ยว คุณครับ”“ครับ?”ในจังหวะที่นักเขียนหนุ่มหันตัวเก้าสิบองศาจะย้อนกลับไปยังพลพรรคที่อยู่ด้านนอก ชายผู้ดูแบตำหนักศาลเจ้าพ่อก็พูดเรียกเขา เจ้าตัวคล้ายพึมพำบางอย่างก่อนจะพูดกับคิดด้วยเสียงอันดัง“คุณจะเข้ามาแล้วมาไหว้ขอพรก่อนก็ได้นะครับ ผมว่าเจ้าพ่อท่านอนุญาตให้พวก…เอ่อ ผมให้ ‘คุณคุณ’ เข้ามาด้านในได้ครับ”ธีเอ่ยพลางหันไปมองคิด แม้เขาจะไม่เข้าใจคำพูดของอีกฝ่ายที่ฟังดูแปลก แต่เจ้าตัวก็รับฟังแล้วพยักหน้าหงกๆคิดเดินดุ่ยเข้ามาตรงกลางตำหนัก มันเป็นศาลที่กว้างและปลอดโปร่งมากกว่าจากมุมมองภายนอก มีการตกแต่งที่ค่อนข้างทันสมัย มีลำโพงเครื่องเสียงเล็กๆอยู่ข้างรูปปั้นทองแดงเจ้าพ่อแห่งตำหนักนี้ รูปลักษณ์สวมชุดไทยเหมือนพระภูมิเจ้าที่ ชายหนุ่มผู้มาเยือนบรรจงพนมมือไหว้พลันอธิษฐานความปรารถนา หลับตาเพื่อให้ตนเองสงบจิตใจ“ข้างนอกเป็นสี่แยกติดถนน แต่ด้านในตำหนักที่รู้สึกสงบมากเลยครับ”คิดเอ่ยหลังจากขอพรเสร็จสิ้นแล้ว“ขอบคุณครับ ผมกับเพื่อนเราช่วยกันออกแบบที่นี่เองครับ”ธีตอบ“ฮ้า! งั้นคุณธีก็คือคนที่เล่ากันว่ามาขอพรแล้วสมหวังสินะครับ” คิดอุทานจนดวงตาเบิกกว้าง อ้าปากร้องว้าวจนเป็นรอยบนหน้ากากอนามัยของตนเอง“เรื่องราวช่วงนั้นหลายอย่างก็ไม่ค่อยน่าจดจำเท่าไร แต่ใช่ครับ ผมคือคนคนนั้น” ผู้ดูแลหนุ่มเอ่ย นิ้วชี้เกาแก้มเหมือนแก้เก้อ“ขออนุญาตสอบถาม เจ้าพ่อท่านทำอะไรให้สมหวังหรือครับ?”คำถามนี้ทำเอาผู้ดูแลชะงักไปชั่วขณะ เขาหันซ้ายหันขวา ใบหน้าดูแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ธีเกาแก้มมาขึ้นก่อนจะตอบออกมาว่า“ผมขอรักแท้ครับและก็ได้รับสมดังหวัง ---ตาผมถามกลับบ้างแล้ว ทำไมคุณถึงมาที่นี่เพื่อมาขอพรอยากเห็นผีหรือครับ?” ถามว่องไวราวกับจงใจเปลี่ยนเรื่อง คราวนี้เป็นฝ่ายคิดเสียเองที่ชะงัก เขาครุ่นคิดอยู่สักพักไม่ต่างจากธีก่อนหน้านี้เลย“เอ่อ? คือผมขอเพื่อรายการโทรทัศน์…”“ผมว่าคำขอของคุณ มันมีมากกว่าเรื่องรายการนะครับคุณคิด”“…”เมื่อเห็นท่าทางคิดเงียบอมพะนำ ธีจึงหยักไหล่ ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเอ่ยต่อ“ไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรครับ แต่ถ้าจะขอเจ้าพ่อช่วย ผมแนะนำว่าแจงเหตุผลด้วยก็ดีครับ” เจ้าตัวพูดพลางเดินเข้ามาใกล้นักเขียนหนุ่มทีละก้าวจนเผชิญหน้ากันตัวห่างประมาณไม่กี่คืบ “ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เห็นวิญญาณหรือสัมผัสเรื่องราวเหนือธรรมชาติง่ายๆ และไม่ใช่ทุกคนจะมีความสุขกับมัน คิดดีๆก่อนจะขอนะครับว่าเหตุผลของคำขอนี้เนี่ยเพื่ออะไร”คิดยังคงตรึงตรองจนไม่ได้พูดอะไรออกมา ด้านธีก็ได้แต่มองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเดินสวนออกไปตรงทางออก“…ผมได้รับอนุญาตมาแล้ว พวกคุณถ่ายรายการได้เต็มที”ธีเอ่ยทิ้งท้ายก่อนเดินจากออกไป และนี่ยังเป็นอีกครั้งที่คิดสับสนในคำพูดของอีกฝ่าย

“เอาล่ะนะครับ จะเริ่มLiveสดแล้วนะครับ” ทีมงานผู้หนึ่งเอ่ย เขาชูนิ้วให้สัญญานไปยังทุกคน “เตรียมบทพูดให้พร้อม ไม่ได้ก็ด้นเสียเป็นธรรมชาติสบายๆ”“คิดพร้อมนะ” เสือหันถามนักเขียนหนุ่ม แต่อีกฝ่ายนิ่ง “คิด?”“พร้อมครับ”พูดพร้อมร่างที่สะดุ้งโหยง“ดูซึมดูครุ่นคิดนะไอ้ตัวแสบ ไหวหรือเปล่า”เสือพูดพลางขยี้ผมอีกฝ่ายเบาๆ ราวกับเรียกขวัญ “โดนผู้ดูแลศาลเจ้าดุเอาหรือไง ทำไมไม่รอทีมงานมาคุยกันนะเจ้านี่”“แหม พี่เสือ นี่ระดับคิดนะพี่!” คิดเอ่ยพลางยิ้มเล็กน้อย เสือหันมองอีกฝ่าย เหมือนจะทักต่อแต่ในตอนนั้นเองร่างผมสีฟ้าอ่อนก็พุ่งเข้ามาแทรกทั้งสองพร้อมด้วยโทรศัพท์เครื่องหนึ่ง“โอ้โหคนดูเป็นแสนเลยพี่เสือ คิด! ดูสิ!” กระต่ายตื่นตูมยอดวิวคนชมรายการสดพูดขึ้น “มีคนมารอเพียบเลย!”“ยอดผู้ชมอะไรจะเยอะขนาดนี้กันเนี่ย” เสือขยับแว่นด้วยปลายนิ้ว คิ้วขมวดกับยอดเรือนแสนตรงหน้า“พลังของโซเชียลไงครับพี่ มีความเห็นเยอะมากจนผมอ่านไม่ทัน แต่ที่แน่ๆคือทุกคนอยากเห็นนักเขียนแสนผู้ลึกลับคนดังของเราตัวเป็นๆใจจะขาดแล้วพี่!”“กึก!”เสียงขบฟันดังขึ้นกึกกักมากจากสอง แขกรับเชิญอีกคนที่ต้องออกรายการในวันนี้รวมกับคิด สีหน้าของเจ้าตัวดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างไม่ก็กำลังตื่นสนาม ดวงตาเบิกกว้าง เหมือนตกใจและยิ้มแปลกๆ เหมือนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณสอง ดูทำหน้าเข้าสิ ไม่สบายหรือเปล่าครับ” เสือถามพลันท่าทีพิลึกคนของสองก็หยุดลงกลับมาปรกติ“อ้อ อา ผมแค่ตื่นเต้นนะครับ ตื่นเต้น คนดูเยอะมากเลย แหะๆ”“เข้าใจล่ะ ทำใจให้ผ่อนคลายนะครับ พวกเราจะผ่านภารกิจไปด้วยกัน มาทำให้เป็นรายการสุดพิเศษที่น่าจดจำของทุกๆคนกันนะครับ!” คิดพยายามพูดปลุกใจทุกคน รวมถึงตนเองด้วยด้านของสองหันมองคิดด้านสีหน้าราบเรียบ แต่ริมฝีปากเหยียดยิ้มออกมา “อา นั่นสินะครับ ผมก็หวังไว้แบบนั้น” พูดจบก็หัวเราะคิกคัก จนคนอื่นคิดไปว่าเจ้าตัวนั้นหายจากการตื่นสนามแล้วเมื่อทีมงานคนป่วนผีจัดเตรียมสถานที่แล้วเสร็จ ทุกคนก็พร้อมใจกันยกมือไหว้เจ้าพ่อ วางพวงมาลัยไว้เพื่อนมัสการอย่างอ่อนน้อมและเอาฤกษ์เอาชัย“ยังไงก็ระมัดระวังนะครับทุกคน กล้องพร้อม คนพร้อม แสงพร้อม เตรียมเริ่มในห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง…” ทีมงานพูดจบก็กำมือขึ้น กล้องปรากกฎสัญลักษณ์ว่า Live“สวัสดีครับทุกท่าน คนป่วยผีสัญจรLIVE! ช่วงตะลุยล่าท้าผีในคราวนี้อยู่กับคุณคิด นักเขียนผลงานนิยายสยองขวัญของพวกเรานั่นเอง” ทีมงานกล่าว ในภาพมีเพียงคิดและสองยืนอยู่ท่ามกลางศาลเจ้าพ่อ“สวัสดีครับทุกคน ผมคิดครับ”นักเขียนหนุ่มเข้าใกล้กล้องแล้วโบกมือทักทายอย่างเป็นกันเอง “มีแขกรับเชิญมาร่วมภารกิจในครั้งนี้ด้วยนะครับ ชื่อคุณสองครับผม เย้!” พูดพร้อมปรบมือแปะๆ“เป็นโอกาส…เอ่อ โชคดีมากเลยครับ ที่ได้มาร่วมรายการกับคุณคิด สวัสดีคุณผู้ชมนะครับ! แหะๆ”พลันทุกวินาทีที่พูดอยู่ ความเห็นของผู้คนนับแสนก็ทยอยหลั่งไหลเข้ามาชื่นชมและดูตัวจริงของนักเขียนชื่อดัง สัญลักษณ์ถูกใจกับปุ่มรูปหัวใจลอยปรากฏบนกล้องจนไม่อาจนับได้“ตอนนี้เรามาอยู่ที่ไหนกันครับคุณคิด” สองถามตามบทที่ซักซ้อม“เรามาอยู่ที่ตำหนักศาลเจ้าพ่อสี่แยกไฟแดง สถานที่ที่ได้ชื่อว่าศักดิ์สิทธิ์แล้วก็โด่งดังที่สุดแห่งปี2020ครับ วันนี้เราจะมารับภารกิจของพี่ป่องกันครับ เราจะไปไหว้ขอพรนั่นเอง” คิดกล่าวใกล้กับหน้าจอกล้องที่ Live“งั้นอย่ารอช้านะครับทุกท่าน ตามพวกเรามาเลย” สองยกมือชูเป็นกำปั้น เขาเจตนาเดินมาใกล้คิด เมื่อเห็นนักเขียนหนุ่มไม่ทันระวังตัวจึงแกล้งสะดุดตนเอง “อ๊ะ เหวอ! ลื้นล้ม!!!”“เอ๊ะ! ระวัง!” เหล่าคนนอก ทีมงาน คณะบรรณาธิการรวมไปถึงคนที่ชมรายการสดต่างอุทานพร้อมกันสองลื้นล้มไปกระชากหน้ากากแมสของคิด มันขาดแล้วหลุดติดมือเจ้าตัวมาทันที เขาล้มลงพื้นกระเบื้องของตำหนักเสียงดังลั่น แม้จะเจ็บแต่ผลที่ชายผมสกินเฮดหวังเอาไว้ก็ลุล่วงแล้ว“อวสานนักเขียนลึกลับ! เราทำสำเร็---เหวอ!”จังหวะที่สองกำลังนึกพึมพำกะหยิ่มใจ พลันสายตาของเจ้าตัวก็เหลือบไปเห็นบางอย่างเข้าพอดิบพอดีร่างของชายผู้หนึ่งที่เจ้าตัวหวาดกลัว ปรากฎอยู่ตรงหน้าเขา จ้องด้วยสายตาดุและอาฆาตอย่างถึงเลือดถึงเนื้อ“หน้าตาแบบนี้มัน !!! จะ จะ ...ไอ้เจ้าผีเฮี้ยนนี่หว่า! ! เหวอออ!!!” สองกรีดร้องตกใจดังลั่นจนทีมงานแตกตื่นรีบพุ่งเข้ามาด้านคิด จังหวะที่ถูกสองล้มเอื้อมมือมากระชากหน้ากากแมสจนล้มตึง ขณะที่เขาก็เซถล่ำจะล้มตามไปด้วยนั้นพลันสายตาก็เหมือนเหลือบไปเห็นแสงสว่างวาบๆ แปลกประหลาดน่าอัศจรรย์ใจจนคิดไม่อาจรู้ได้ว่าสิ่งที่ตนเห็นเพียงชั่วขณะนั้นคือจินตนาการหรือไม่ภาพบุคคลลึกลับสะท้อนมาพร้อมแสงแดดเจิดจ้าเป็นแผ่นหลังเล็ก ๆ สวมชุดสูท ซึ่งกำลังผายมือกับเอาตัวมาบังใบหน้าของเขาเอาไว้ชั่วเสี้ยวพริบตานั้น!!!“คุณ หรือจะเป็น...คุณชาย!?”