ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        จักรพรรดิเต่าชรา เขารู้ดีว่าผู้ที่ไปเหยียบอยู่ในขั้นพลังจักรพรรดิ ไม่ใช่ว่าจะฆ่าสังหารได้ง่ายๆ แต่อี้เฉินชายหนุ่ม เขายังอยู่ในขั้นครึ่งก้าวจักรพรรดิเองนะ ‘เหตุใดเขาถึงมีพลังคุกคาม ได้แม้กระทั่งผู้เชี่ยวชาญ อยู่บนจุดสูงสุดของโลกหล้า เกรงว่าจะมีแค่คำตอบเดียว ชายหนุ่ม เรียนรู้เต๋า ธรรมจนลึกซึ้ง เทียบเท่าเหล่าจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่แล้วบัดนี้’ 
 

        “เจ้าเป็นอย่างไรบ้างอี้เฉิน” องค์หญิง อิงฮวา นางรีบกล่าวไต่ถามอี้เฉินออกมาทันใด ครั้นเห็นอี้เฉินบาดเจ็บหนักไม่น้อย ส่งเต๋า ธรรมภายในกายแตกซ่าน ออกมาทั่วสารพางค์กาย แม้แต่คริสตัล สนามประลองเป็นตาย ยังแตกพังเสียหาย พร้อมผู้คน เริ่มให้ความสนใจ ส่งสายตามา กวาดสำรวจสถานที่แห่งนี้

       “ข้าไม่เป็นไร” อี้เฉินไอ แค่กๆ เล็กน้อย ก่อนจะปัดฝ่ามือนางออก ครั้นเห็นสายตาผู้คนจ้อง มองมาที่เขาเป็นสายตาเดียว ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง จวนรูม่านตาพวกเขาขยายออกสุด ด้วยความตกใจสุดแสน ราวกับเห็นอี้เฉินที่ยืนหยัดอยู่ได้ เป็นผีมาหลอกหลอน พวกเขากลางวันแสกๆ

       ก่อนหมิงเจ๋อ เขาจะล้มก้นจ้ำเบ้ากลางอากาศ ครั้นเห็นอี้เฉินกำหมัดขึ้นมาน้อยๆ เกรงว่าหมัดนั้นของอี้เฉิน จะสลักลึกลงไป ภายในความหวาดกลัวของชายหนุ่ม จวนเขาแทบจะฉี่ราด ครั้นได้ยินประโยคหนึ่งอี้เฉินเอ่ยออกมา

“ข้าว่าพวกเราควรจะพูดคุย เข้าเรื่องกันได้แล้วกระมัง”

        “คุณชายอี้เฉิน เหตุใดเราไม่พูดคุยจิบชา ให้ใจเย็นลงก่อนเล่า ข้าผู้น้อย ขอเชิญท่านไปยังคฤหาสน์ ของเผ่าข้าเองดีหรือไม่” จ้าววังมดแดงสวรรค์ เขากล่าวพูดพร้อมสายตาเลิ่กลั่ก กลอกกลิ้งไปมา อยากจะเชื่อมสัมพันธ์กับผู้ยิ่งใหญ่

       อี้เฉินแค่นเสียงขึ้นมาเล็กน้อย “เหมือนว่าน้ำเสียง พวกเจ้าจะเปลี่ยนไปหรือเปล่า?” ครั้นสิ้นคำพูดของอี้เฉิน มันก็ทำให้รอบด้าน ต่างก็เต็มไปด้วยบรรยากาศที่เงียบงัน ใบหน้าพวกเขาต่างก็บิดงอ จนไม่น่ามอง หากมีเข็มตกหล่นลงพื้นสักเล่ม คงจะดังก้องกังวานออกไปไกล

        ก่อนน้ำเสียงองค์หญิง อิงฮวา จะกล่าวพูดขึ้นมา ตัดฉับ บรรยากาศที่อึมครึม หนักอึ้งออกไป “พวกเราขอเวลา5ปี อี้เฉินที่จะสร้างค่ายกลคุ้มกัน โอบล้อมปกป้องทั่วดินแดนบรรพกาลไว้” ครั้นหลายคนได้ยินต่างก็พยักหน้า เห็นด้วย กับคำพูดขององค์หญิง อิงฮวา ไม่มีใครกล่าวค้าน คำพูดของนางอีกต่อไป

       “3ปี ข้าให้เวลาแค่3ปีเท่านั้น” อี้เฉินเอ่ยเสียงเนิบช้า ราวกับเป็นคำประกาศิต หมู่ชนพวกเขาต่างก็ชี้มือ ออกมาชี้หน้าอี้เฉิน “เจ้า!! เจ้า!!” ก่อนพวกเขาจะเก็บสายตา ไม่ยินยอมเหล่านั้นกลับไป ครั้นเห็นประกายตาอี้เฉิน ฉายแสงวาบ อายสังหารเหี้ยมออกมา

        พร้อมอี้เฉินที่ส่งคำพูดออกไป บอกกล่าวจักรพรรดิเต่าชรา ภายในทะเลปราณจิตของเขา “เวลาของเจ้า เหลือไม่มากอีกต่อไป เกรงว่าคงถึงเวลาที่เจ้าควรเลือกฝ่าย ได้แล้วกระมัง เจ้าแก่”

       จักรพรรดิเต่าชรา เขาถึงกับบีบรัดฝ่ามือเข้าหากันจนแน่น เวลา3ปีที่อี้เฉินเอ่ยพูดออกมา เกรงว่ามันจะเป็นการ บีบบังคับเขากลายๆ จนเขาต้องกัดกรามกรอก ส่งเสียงชิ!!ดังเล็ดลอดไรฟันออกมา

       ด้านองค์หญิง อิงฮวา นางทำตาขวางใส่อี้เฉิน ด้วยสายตาดุเล็กน้อย เลิกคิ้วขมวดขึ้นมาจนเป็นปมยุ่งเหยิง อยู่หลายชั่วอึดใจ ก่อนจะผ่อนถอนลมหายใจออกมายาว “เฮ้อ!! ให้มันได้อย่างนี้ซิ ได้ๆ ข้าตกลงรับคำของเจ้าอี้เฉิน 3ปีก็สามปี” ก่อนพวกเขาจะพยักหน้าให้กัน ครั้นรับรู้คำพูดของอี้เฉิน เหมือนเป็นคำขาด

        ก่อนสตรีใบหน้างดงาม จะผ่ายฝ่ามือ คลี่ยิ้มออกมากว้าง “เชิญเจ้า อี้เฉิน ไปประทับ ยังเผ่ามังกรทอง พร้อมกับข้าก่อน” ประกายตาพวกเขาหวังว่า องค์หญิง อิงฮวา จะพูดคุยไกล่เกลี่ย กับอี้เฉินต่อจากนี้ไปได้ ทว่าดันผิดคาดพวกเขา เมื่ออี้เฉินยืนกรานเสียงแข็ง ที่จะอยู่กลางบึงน้ำแห่งนี้ต่อ

องค์หญิง อิงฮวา นางถึงกับขมวดคิ้วขึ้นมาเป็นปม “เหตุใดเจ้าไม่ตามข้ามาเล่าอี้เฉิน”

         อี้เฉินส่ายหัว ครั้นได้ยินจักรพรรดิเต่าชรา ยอมรับข้อเสนอของอี้เฉิน ทำสัญญาโลหิตกับชายหนุ่ม หากเขาเข้าไปบริเวณที่มีผู้คนพลุ่งพล่าน เกรงว่าจะทำให้หมู่ชน แตกตื่นกันขึ้นมาเท่านั้น

         ก่อนอี้เฉินจะยิ้มบางออกมาให้เล่งซุน ที่สีหน้าบูดบึ้ง ไม่ค่อยสู้ดีนักในยามนี้ “เจ้าสบายใจได้ เล่งซุน ข้าไม่แย่งสตรีของเจ้าหรอก เจ้าพาภรรยา กับพวกกลับไปได้แล้วกระมัง”

“เจ้า!! เจ้า!! อ่านใจข้าได้อย่างนั้นหรือ?” เล่งซุนเขาถึงกับหน้าตาเลิ่กลั่ก กลอกกลิ้งดวงตาไปมา

        แม้แต่ องค์หญิง อิงฮวา นางยังใบหน้าแดงซ่านออกมา  ก่อนนางจะเก็บอาการตกใจ เหล่านั้นกลับไป เมื่อมารยาหญิงของนาง ใช้ไม่ได้ผลกับชายหนุ่มผมขาว “ อี้เฉิน เจ้าเป็นแขกของข้า จะปล่อยเจ้าไว้เช่นนี้ ได้อย่างไรเล่า ข้าไม่คิดเล่นแง่กับเจ้าแล้ว มาเถอะ”

       ด้านอี้เฉินเขาถึงกับใบหน้าบึ้งตึง เมื่อคนพวกนี้ ตามตื๊อเขาไม่เลิก “พวกเจ้าจะอยู่ ก็อยู่ต่อไปแล้วกัน” ก่อนฝ่ามืออี้เฉิน จะปรากฏสมุนไพรต้นกายหยาบ แม้ขนาดของมันจะเท่าฝ่ามือ มีลักษณะคล้ายร่างกายมนุษย์ มาลอยเคว้งอยู่เบื้องหน้าอี้เฉิน

        พวกเขาต่างก็ตกอกตกใจ ครั้นเห็นหว่างคิ้ว กลางหน้าผากอี้เฉินปลดปล่อย แสงสีทองพร่างพราวออกมา ส่งกลิ่นอายละอองดวงวิญญาณ ของผู้ยิ่งใหญ่ ออกมาจนเด่นชัด จนพวกเขารับรู้ได้ถึงผู้ยิ่งใหญ่อีกตน

        “หืม!! ปราณจิตของผู้ยิ่งใหญ่ มาอยู่สถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร” ก่อนร่างปราณจิตจักรพรรดิเต่าชรา จะพุ่งปราดเข้าไป ภายในสมุนไพรต้นกายหยาบ ก่อเกิดเป็นชีวิตเต้นตุบๆ ค่อยๆ เติบโตขึ้นมา

          “เจ้า!! เจ้า!!” คำพูดพวกเขา ต่างก็กล่าวพูดกันออกมา อย่างพร้อมเพรียง พวกเขาแทบอยากจะบ้าตาย เมื่อรับรู้ว่าภายในทะเลปราณจิต ของอี้เฉินถึงกับกักขัง จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่เอาไว้อีกตน

         ก่อนองค์หญิง อิงฮวา นางจะคลี่ยิ้มขึ้นมากว้าง แม้แต่เล่งซุนเองก็ตาม หากพวกเขามีจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่อีกตน ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะมีความหวัง กับศึกสงครามครานี้ก็เป็นได้

“อี้เฉิน เจ้าทำให้พวกข้า ตกใจได้ตลอดจริงๆ นะ”

         “อืม!! ช่างเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนัก” คนอื่นๆ ที่หายจากการตกใจ ต่างก็พยักหน้า ประกายตาฉายความคาดหวังขึ้นมา แววตาเชื่อมั่นในตัวอี้เฉิน อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ภาพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ ที่พวกเขาไม่อาจเอื้อม จินตนาการ อีกไม่ช้ามันจะเขย่ามหาพิภพ จนสั่นคลอน

        ...ก่อนพวกเขาจะสืบฝีเท้าจากไป ไม่รบกวนอี้เฉินอีกต่อไป แถมเขตที่อี้เฉินอยู่ ยังกลายเป็นเขตหวงห้าม ถูกพวกเขาประกาศออกไปทั่วดินแดนปิดผนึก ทว่าก็มีกลุ่มคนไม่น้อย ที่อยากรู้อยากเห็น ต่างก็แอบไปมองสำรวจอี้เฉินอยู่ห่างๆ กันอยู่บ่อยครั้ง

          ด้านจักรพรรดิเต่าชรา เขาถึงกับแค่นเสียง ชิ!! ดังเล็ดลอดไรฟัน ออกมาด้วยความไม่พอใจ ครั้นรับรู้มีสายตาหมู่ชนหลายคู่ แอบจ้องมองมาที่พวกเขาเป็นสายตาเดียว หากเป็นเขาในยามอดีต คนพวกนี้จะต้องถูกเขา บี้ จนกะโหลกศีรษะแตก แหลกเละตายตกแน่

“เจ้าอย่าคิดมาก ทำตัวให้ชินชาบ้าง” อี้เฉินที่หลับตาพริ้ม กล่าวพูดสั่งสอนชายแก่ออกมาทันที ทำให้ชายแก่ เกิดความไม่พอใจขึ้นมาเล็กๆ

“มองไปทางไหนก็มีแต่ไอ้พวกเวร ที่ไม่สบอารมณ์ข้า”

         อี้เฉินเขาที่หลับตาพริ้ม ได้แต่ส่ายหัวออกมา  ก่อนเขาจะเปิดเปลือกตา ออกมาในรอบเกือบปี เมื่ออาการบาดเจ็บต่างๆ เขาหายจนสนิท กลับมาอยู่ในสภาพ ที่พร้อมสมบูรณ์อีกครั้ง สายตาอี้เฉินที่กวาดไปมอง ร่างชายแก่จักรพรรดิ ฟื้นคืนพลังกลับมาได้หลายสวน พร้อมฝ่ามือถูคาง น่าพอใจไม่น้อย

         ทว่ามีสายตาของคนกลุ่มหนึ่ง จับจ้องมาที่ตัวอี้เฉินอย่างไม่วางตา ก่อนอี้เฉินจะชำเลืองสายตาคมกล้าไปมอง บริเวณกลุ่มคนพวกนั้น “หืม!! กลุ่มคนดินแดนเทพเช่นนั้นหรือ?”

         ครั้นเห็นพวกเขามีอยู่กันไม่มาก ราวๆ 100ชีวิตเห็นจะได้ ก่อนเสียง ฟึบ!! จะส่งให้อากาศสั่นไหวขึ้นมาน้อยๆ ไปพร้อมร่างที่ราวกับภูตพายของอี้เฉิน สืบฝีเท้ายืนประจันหน้า ชายวัยกลางคนคาดการณ์ว่า เขาจะเป็นผู้นำกลุ่ม

         ชายผมสีทอง มีหนวดเคราพร้อมกับกลุ่มคนของเขา ต่างก็ก้าวฝีเท้าถอยหลังกันเล็กน้อย ด้วยความตกใจ แต่ดวงตายังฉายความสับสน ออกมาจากกรอบสายตาคู่นั้น ก่อนจะประสานฝ่ามือออกมา คำนับอี้เฉิน ครั้นเห็นใบหน้าอี้เฉิน ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย “ใช่ท่านจริงๆ หรืออี้เฉิน จักรพรรดิหนุ่ม ผู้ปกครองดินแดนเทพ”