บทที่ 3
“เข้ามาสิ” จินซานที่ยืนอยู่บนแท่นวงกลมเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3 เมตร ที่เต็มไปด้วยลวดลายสวยงามสลักอยู่ เขาเรียกให้กรที่ยืนมองสำรวจห้องโถงที่สร้างจากหินสีดำ ซึ่งสลักเสลาอย่างงดงามนี้ด้วยความชื่นชมจากใจ ซึ่งนั่นทำให้ชายหนุ่มได้สติ“คะ...ครับ” กรรีบวิ่งตามเข้าไปยืนในวงกลมด้วยความรู้สึกผิด ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วที่เขาเอาแต่ถามกับจัดจ์จนออกนอกเรื่อง อย่างไรก็ตามคนที่เพิ่งมายังดินแดนแปลกประหลาดแห่งนี้เป็นครั้งแรกย่อมมีคำถามทั้งนั้นเป็นธรรมดา แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกเกรงใจจินซานเป็นพิเศษ ยิ่งชายอ้วนผู้นี้มีหน้าที่ดูแลเขาอีกด้วย“ตอนนี้เจ้าอย่าเพิ่งถามอะไรมาก ก่อนอื่นคือข้าจะพาเจ้าไปยังที่พัก ณ วิมานกามเทพ จากนั้นจะค่อยๆอธิบายเรื่องต่างๆทีหลัง ยังไงเรื่องที่ซุกหัวนอนก็สำคัญที่สุดจริงไหม?” จินซานหยิบบัตรประจำตัวของเขาออกมาพร้อมกดปุ่มสั่งการไปด้วย และชี้แจงกับคนด้านข้างไปด้วย“จริงครับผม ต้องขอบคุณพี่จินซานจริงๆนะครับที่มา...” ยังไม่ทันจะกล่าวจบแสงสว่างจ้าก็กระจายไปรอบตัวของคนทั้งสอง กรที่ตกใจกับเรื่องตรงหน้า(อีกแล้ว) ก็ได้แต่อ้าปากค้างความรู้สึกหวิวๆแผ่ซ่านเข้ามาในตัวของกรเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ ที่ขึ้นมายืนในวงกลมนี้แต่แรกก็เพราะกามเทพพี่เลี้ยงของตนเรียกเข้ามา ยังไม่ทันรู้เรื่องอะไรดีก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นอีกแล้ว แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้นที่แสงสีทองสว่างจ้าอยู่ หลังจากแสงนั้นดับลงไปบรรยากาศรอบด้านก็เปลี่ยนไปเช่นกัน สายตาของกรมองกวาดไปรอบด้าน สิ่งที่เขาเห็นก็อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างอีกครั้ง เพราะมีตึกสีขาวที่สูงใหญ่อลังการมากมายล้อมรอบตัวของเขาอยู่ แต่มันไม่ใช่เพียงแค่นั้น ทุกตึกประดับด้วยทองคำสว่างกระจ่างตา พรรณไม้ที่เขียวชอุ่มถูกปลูกประดับไว้อย่างลงตัวสวยงาม ความยิ่งใหญ่อลังการของเมืองแห่งนี้แฝงไว้ด้วยความเรียบง่ายที่น่าหลงใหล ผู้คนในชุดสีขาวเดินกันขวักไขว่เหมือนกับว่าที่แห่งนี้คือจุดแลนด์มาร์คของมหานครอันยิ่งใหญ่แห่งนี้“ตามมาทางนี้เลยกร ข้ารับรองว่าเจ้าต้องถูกใจที่พักแน่ๆ ตอนที่ข้ามาครั้งแรกข้าตื่นเต้นมากๆเลยล่ะ” จินซานเดินนำทางชายหนุ่มไปตามทางเดิน และเมื่อมาถึงทางเลื่อนอัตโนมัติทั้งสองก็ขึ้นไปยืนกันชิลๆให้พื้นเลื่อนพาพวกเขาไปเรื่อยๆ ถือว่าเป็นการประหยัดแรง และเวลาได้มาก ทางเลื่อนอัตโนมัตินี้ยาวไกลแทบจะเรียกได้ว่าไร้ที่สิ้นสุด เวลาผ่านไปค่อนข้างนานก็ยังไม่ถึงจุดหมาย แต่วิวทั้งสองข้างทางยังคงเป็นตึกสูงเช่นเดิมไม่เปลี่ยน แสดงให้เห็นว่าที่พักของเหล่าเทพในย่านนี้มีมากมายเพียงใด‘นี่ก็น่าจะครึ่งชั่วโมงได้แล้ว ทำไมยังไม่ถึงอีกนะ?’ กรได้แต่คิดเงียบๆในใจ เพราะค่อนข้างเกรงใจไกด์นำทางที่มาด้วยกันอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่นานเกินรอจินซานก็ชี้ไปยังตึกด้านหน้า“นั่นไงตึกนั้นแหละที่พักของเจ้า” ชายอ้วนชี้ไปยังตึกสูงอลังการหลังหนึ่ง กรที่เห็นอย่างนั้นก็อ้าปากค้างอีกครั้ง สำหรับเขาแล้วที่แห่งนี้นั้นดูหรูหราเป็นอย่างมาก“ทะ...ที่นี่จริงเหรอครับ?” ชายหนุ่มแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง จินซานเดินลงจากทางเลื่อนนำหน้ากรไปอย่างรวดเร็ว แม้ว่าใบหน้ายิ้มแย้มใจเย็น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรีบร้อนอยู่ไม่น้อย กรที่รู้สึกเกรงใจก็รีบเดินตามไปโดยไม่ปริปากแม้แต่น้อย จนเข้าไปในห้องโถงลอบบี้ เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่ควรจะมีกลายเป็นตู้สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่แบ่งออกเป็นหลายช่อง“เอาล่ะ ขั้นตอนแรกต้องลงทะเบียนเข้าพักก่อน โดยเริ่มจากกดปุ่มเมนูในบัตรประจำตัว เอาออกมาทำตามเลยสิ” จินซานอธิบายพร้อมกับหยิบบัตรของตัวเองขึ้นมาทำให้ดูเป็นตัวอย่าง “จากนั้นก็กดเลือกไปที่เมนูที่พัก เลือกลงทะเบียน เสร็จแล้วจะมีให้ใส่รหัสหรือแบบสแกน เจ้าก็เลือกแสกน แล้วเอาไปแนบกับหน้าจอของตู้นี้ได้เลย” การลงทะเบียนที่ง่ายดายเหมือนกับสแกน QR code เพื่อจ่ายเงินผ่านโทรศัพท์มือถือ ที่จริงก็ง่ายดายยิ่งกว่านั้นเพราะไม่ต้องกรอกข้อมูลอะไรเลยภาพ และประวัติต่างๆของกรก็ขึ้นมาบนหน้าจอของตู้ลงทะเบียน พร้อมทั้งให้กดยืนยัน“แค่นี้ก็เสร็จแล้วเหรอครับ?” สำหรับกรแล้วมันง่ายมากๆ ความรู้สึกของเขาเหมือนว่าค่อนข้างคุ้นเคยกับการทำแบบนี้แต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยทำมันที่ไหน“เสร็จแล้วตอนนี้ก็ขึ้นไปดูห้องกันเลย ไหนเจ้าลองเปิดข้อมูลห้องพักในบัตรขึ้นมาดูสิ จะได้รู้ว่าอยู่ห้องไหน แล้วก็บอกข้าด้วยนะเพราะมีแต่เจ้าคนเดียวที่เห็นข้อมูลที่แสดงบนบัตรของตัวเอง” ชายอ้วนแนะนำขั้นตอนต่อไป“เอิ่ม...ห้อง654322 เลขห้องยาวจัง หรือว่ามีหลายโซนงั้นเหรอ?” ชายหนุ่มสงสัยขึ้นมาอีกแล้ว“เลขห้องเกือบสวยเลยนี่ ถ้าได้ห้องข้างๆก็สวยเลย แต่ก็ช่างเถอะไปเข้าวาร์ปกัน” จิซานรู้สึกเสียดายแทน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากแล้วเดินนำทางชายหนุ่มไปอีกครั้งคราวนี้กรรู้แล้วว่าแท่นวงกลมที่มีลวดลายสวยงามใต้เท้าของเขานั้นคือวงแหวนเคลื่อนย้ายผ่านมิติ หรือเรียกง่ายๆว่าเครื่องวาร์ป ชายหนุ่มจึงไม่ประหม่าขณะใช้งานมัน และคราวนี้กรก็เป็นคนสั่งการระบบวาร์ปผ่านบัตรประจำตัวด้วยตัวของเขาเอง แสงสว่างจ้าขึ้นมาครอบคลุมร่างทั้งสองคนอีกครั้ง และมันใช้เวลาที่สั้นมากๆพวกเขาก็มายืนอยู่ที่สถานที่แห่งใหม่ มันเหมือนกับทางเดินของคอนโดมิเนียมทั่วไป ซึ่งทำให้ชายหนุ่มผิดหวังเล็กน้อย แต่เหมือนกับว่าจินซานจะกลับกลายเป็นตื่นเต้นยิ่งกว่ากรหลายเท่า“กรเจ้ากดปุ่มนำทางไปสิ ข้าอยากเห็นห้องเจ้าเร็วๆ” ชายอ้วนกระตือรือร้นออกหน้าออกตาเมื่อมาถึงชั้นนี้“อ่า...ได้ครับ” แม้จะไม่เข้าใจว่าพี่เลี้ยงของเขาทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนี้ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาที่ชายหนุ่มจะทำตามความต้องการ เขากดปุ่มนำทางบนบัตรประจำตัวจากนั้นทั้งสองก็วาร์ปต่อไปทันที จนกระทั่งไปปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูไม้สีขาว ติดป้ายห้องหมายเลข 654322“เปิดเลยๆๆ!” ท่าทางของจินซานอย่างกับเด็กกำลังลุ้นเปิดของขวัญ เรียกได้ว่าชายวัยกลางคนคนนี้กลายเป็นเฒ่าทารกไปแล้ว‘อะไรวะ พี่แกเป็นไบโพล่ารึเปล่าเนี่ย เดี๋ยวเงียบเดี๋ยวหน้าระรื่นเชียว’ แม้ว่าจะคิดในใจแต่กรไม่กล้าแสดงมันออกมา เขาจึงรีบนำบัตรเข้าไปแตะที่เครื่องสแกนที่หน้าประตูอย่างคุ้นเคย แล้วประตูห้องก็เปิดออก ภาพภายในห้องตรงหน้าทำให้กรถึงกับต้องช็อกไปทันที ส่วนจินซานกลับเผยรอยยิ้มภาคภูมิใจ ความรู้สึกยินดีที่แผ่ซ่านออกมาจากใบหน้าของชายวัยกลางคน ทำให้กรไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกไปสักนิด แม้ว่าเขาจะตะโกนออกมาดังลั่นก็ตาม“เป็นอย่างไรล่ะ ชอบมากใช่หรือเปล่า สมัยที่ข้ามาที่นี่ครั้งแรกได้ห้องเล็กกว่าเจ้ามากนะ เรียกได้ว่ารูหนูเลยก็ว่าได้ ในฐานะพี่เลี้ยงที่ได้รับภารกิจมา ข้ารีบจองห้องที่ดีที่สุดสำหรับกามเทพฝึกหัดให้เจ้าเลยนะ โชคดีที่ข้ามีแต้มเก็บสะสมเอาไว้พอสมควร จึงสามารถจองได้ก่อน สุดยอดเลยใช่ไหม?” จินซานกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มยกยอความมีน้ำใจของตัวเอง โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของกรเลยแม้แต่น้อย“ครับ ถ้ารุ่นพี่จิซานว่าดี ก็แสดงว่ามัน...ดี...จริงๆนั่นแหละ...ครับ” กรที่พยายามตอบแบบฝืนยิ้มหันกลับไปมองห้องขนาด 5x5 เมตรตรงหน้าตัวเองอีกครั้ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้ว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไป ห้องพักที่เขาได้อยู่บนสวรรค์ในฐานะเทพมันช่างน่ารันทดจริงๆ แม้แต่เตียงยังไม่มี มีเพียงฟูกวางบนพื้น กับหมอน และผ้าห่มผืนบางเท่านั้น กรพยายามหายใจลึกๆเพื่อปรับอารมณ์ ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี รู้แต่เพียงว่าไม่อยากเห็นหน้าไอ้รุ่นพี่คนนี้แล้ว เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่ารอยยิ้มที่จินซานแสดงออกมานั้นคือความหวังดีจากใจจริง หรือเขาต้องการกลั่นแกล้งน้องใหม่กันแน่ แต่กรที่เพิ่งมาใหม่ในตอนนี้ก็ได้แต่อดทนไปก่อนเท่านั้น