รักนี้ จะไม่ปล่อย

7 เดือนต่อมา

“...คุณพัคแทซัน พัคอึนอา ตั๋วรถไฟ VIP 2 ที่นั่งได้แล้วค่ะ”

เสียงป้าพนักงานแจ้ง สามีฉันลุกแบกกระเป๋า ส่วนฉันเดินท้องโย้ รับตั๋วจากป้าพนักงาน

“ขอบคุณค่ะ”

เราพากันขึ้นรถไฟ ไปเยี่ยมคุณพ่อของพี่แทซัน ตอนแรกพี่แทซันจะให้ขึ้นรถส่วนตัว แต่ต้องขับรถตั้ง 6 ชั่วโมง ไม่รวมเวลารถติด ฉันที่สงสารสามี ก็เลยบอกให้ขึ้นรถไฟแทน เพราะฉันอยากพักตา พักใจ ชมวิวนอกเมืองก่อนคลอดเดือนหน้านี้ด้วย

ฉันทำเรื่องลาคลอดแล้ว โดยฝากฝังงานให้น้องใหม่ ที่ฉันแอบใช้อำนาจเมียบังคับให้สามีดึงตัวเธอมาอยู่แผนกเราให้ได้ นั่นก็คือ ยูนามี นั่นเอง

ปรบมือ แปะ แปะ แปะ

นามีได้แฟนใหม่แล้ว เป็นหนุ่มไอทีในบริษัทนั่นแหละ แถมยังอวดหวานชื่นส่งน้ำส่งข้าวเช้าเย็น จนฉันเห็นแล้วยังต้องแอบอิจฉา

“ที่รัก ไม่ไหวบอกพี่นะ … พี่จะโทรเรียกให้รถที่บ้านมารับ”

“ไหวจริงๆ ค่ะ แค่นั่งรถไฟเฉยๆ เอง”

ฉันหันไปบอกคนขี้กังวล เขาลูบท้องฉันเบาๆ แล้วยกแขนขึ้นโอบ ไหล่ หันมองวิวภูเขา ทุ่งนาและแม่น้ำข้างทางไปด้วย

ใครจะไปรู้ ว่าคนที่เจอกันทุกวันตลอดสองปี เดินผ่านกันวันละหลายครั้ง คือคนสุดท้ายในชีวิต ที่เราคิดจะอยู่เคียงข้าง

‘เวลาที่ใช่ … มักพาคนที่ใช่ มาให้เสมอ’

ขอบคุณแจฮยอน ที่ทิ้งฉันไปในวันนั้น ทำให้ฉันถูกฉุดขึ้นจากหลุม โดยผู้ชายที่รักฉันจริง

ขอบคุณพี่แทซัน ที่รักฉันมาตลอด และขอให้เขารักฉันต่อไปในทุกๆ ลมหายใจของเรา

ขอบคุณตัวเอง ที่เข้มแข็ง กล้าเดินออกมาเผชิญหน้ากับความจริง

ถ้าวันนั้นฉันยอมแพ้ ไม่ใส่รองเท้าหัวหมี เมาเป๋ ไปเคาะประตูบ้านหัวหน้าทีมจนอาจุมม่าออกมาด่าละก็.......