ตอนที่ 4 คู่หมั้น
3 วันต่อมา
งานวันเกิดจีรภัทร
จีรภัทร คือผู้ถือหุ้น 45% ในบริษัท TIN เอ็นเตอร์เทนเม้นต์ จำกัด ทำให้งานวันเกิดวันนี้ มีนักแสดงมาร่วมงานคับคั่ง รวมถึงเพื่อนต่างค่าย ผู้บริหารระดับสูงจากบริษัทที่ผลิตสื่อบันเทิงเหมือนกันมาร่วมอวยพรด้วย
“ใครให้แกแต่งตัวแบบนี้”
“ทำไม ฉันสวยเกินไปใช่ไหมล่ะ”
“เอาอะไรมามั่นหน้า”
“ปากแกนี่ ร้ายจริงๆนะมิก”
ฉันยืนเถียงกับมิกอยู่บริเวณโซนอาหาร พลางสอดส่องสายตาไปทั่วบริเวณ ก็ยังไม่เจอผู้ชายที่กำลังตามหาสักที...
"อาติหายไปไหนนะ" เขาน่าจะมาถึงแล้วสิ แล้วเ้าตัวหายไปไหนกัน
ขณะที่สายตากำลังเพ่งเล็งอยู่นั้น ฉันก็เจอกับพี่รหัสที่แสนจะคิดถึงพอดี
"พี่เรียว!!" ฉันรีบวิ่งเข้าไปควงแขนพี่เรียว พี่สายรหัสแสนสวยทันที "คิดถึงจังเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน"
"อาเจียว...ทำไมแต่งตัวแบบนี้!" เสียงดุดันของอาจีทำให้ฉันหันไปมอง
"หนูมีชุดนี้ชุดเดียวนี่นา"
"เมื่อวานก็บอกว่าให้เตรียมมาจากบ้านแล้วไม่ใช่เหรอ"
"ไม่รู้ๆๆ...หนูจะใส่"
"ดื้อจังนะเราเนี่ย" พี่เรียวหันมาทำหน้าดุใส่ฉันบ้าง เมื่อวานรีบไปหน่อยถึงได้รีบหยิบชุดนี้ใส่กระเป๋ามา ใครจะไปรู้ว่าดันเป็ชุดสายเดี่ยวรัดรูปแบบนี้
"ฝากด้วยนะครับ ผมไปรับแขกทางนั้นก่อน"
"ได้ค่ะ"
หลังจากอาจีเดินไปอีกฝั่งของงาน ฉันก็ควงแขนของพี่เรียวแล้วรีบลากไปยังมุมในสุดก่อนจะนั่งลง
"มีอะไร" พี่เรียวถามด้วยความสงสัย
"พี่เรียว...พี่ว่าวันนี้หนูสวยไหม"
“พี่เรียว สวัสดีครับ” มิกเอ่ยแทรก
“ไงมิก หล่อขึ้นนะเราอ่ะ”
“พี่ก็สวยขึ้นนะครับ” ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างหลังก่อนจะเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ มิกเป็ผู้ชายอีกคนที่ชอบพี่เรียวั้แ่เข้ามหาลัยปี 1 ชอบแอบมอง ชอบทำทีบังเอิญเจอ เป็แบบนี้ประจำ
“เลิกสนใจมันเถอะ มาสนใจหนูดีกว่า”
“อะไรของเรา”
“พี่เรียวว่า วันนี้หนูสวยไหม”
"อาเจียวน้องของพี่ ก็ต้องสวยมากอยู่แล้ว เพียงแต่วันนี้ การแต่งตัวของเรา มันดันโป๊ไปหน่อย"
"พี่ว่า อาติจะรู้สึกหวงหนูบ้างหรือเปล่า"
“ถ้าเขาจะหวงแก เขาคงสนใจั้แ่ตอนที่แกไปนัดบอดแล้วแหละ”
ให้ตายสิ!! ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเพื่อนสนิทด้วยความไม่พอใจ
“เงียบก็ไม่มีใครว่าใบ้นะ”
“โอเค งั้นฉันไปที่อื่นดีกว่า ขอตัวนะครับพี่เรียว”
“อื้อ”
หลังจากมองมิกเดินไปทางอื่นแล้ว ฉันก็รั้งสายตากลับมามองพี่เรียวเหมือนเดิม
ไม่ได้เจอกันไม่ถึงปี รู้สึกว่าพี่เรียวสวยขึ้นกว่าเดิมอีกนะเนี่ย
“พี่เรียวไปทำอะไรมา สวยขึ้นเยอะเลยนะ”
“พี่สวยอยู่แล้ว”
“เื่นั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว เพียงแต่…สวยขึ้นแบบสวยขึ้นกว่าเดิมอีก”
“ไม่ต้องมาชมเลย…แล้ววันนี้คุณติสรณ์ไม่มาเหรอ"
"มาค่ะ...แต่ไม่รู้อยู่ไหน" ฉันพูดไปด้วยพลางชะโงกหน้ามองหาไปทั่วงาน "หนูกะจะมาเป็คู่เต้นรำให้อาติสักหน่อย ไม่รู้เขาอยู่ไหน..."
ขณะที่ฉันกำลังจะหันหลัง พี่เรียวก็ประคองใบหน้าของฉันเอาไว้อย่างรวดเร็ว จนฉันใ
"พี่เรียว ทำอะไรคะ"
"คือ...คือพี่เห็นขนตาน่ะ เดี๋ยวพี่ดูให้ อยู่นิ่งๆนะ"
ฉันนั่งนิ่งเพื่อให้พี่เรียวปัดขนตาออกให้ แต่ดูจากสายตาของพี่เรียวแล้ว...เหมือนกำลังมองอะไรอยู่ข้างหลัง
"พี่เรียวมองอะไรอยู่เหรอ"
"เปล่า พี่มองผมหงอกบนหัวเรานั่นแหละ..."
"จริงอ่ะ...หนูมีผมหงอกด้วยเหรอ"
ตายแล้ว!! ทำยังไงดีเนี่ย ฉันอุตส่าห์ย้อมผมไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ทำไมมีผมหงอกได้ล่ะ
ไม่สิ ฉันอายุเท่าไหร่เอง ทำไมมีผมหงอกได้
"อาเจียว...”
“คะ” ฉันมัวแต่สนใจผมหงอกบนหัวก็เลยพยายามควานหากระจกในกระเป๋าใบเล็ก
“ไม่คิดจะลองหาคบใครดูบ้างเหรอ"
"ก็เคยคิดนะคะ...แต่ไม่เคยเจอใครคนไหนที่ชอบเท่าอาติเลยนะสิ"
"ถ้าลองคุยกัน อาจจะชอบก็ได้"
"พี่เรียวจะหาผู้ชายให้หนูเหรอ” ฉันเงยหน้าขึ้นมามองพี่เรียว “วันก่อนอาจีก็เพิ่งนัดบอดให้ หนูไปมาแล้ว เขาก็โอเคนะ แต่หนูไม่ชอบ เราก็เลยเป็เพื่อนกันแทน”
"ตามตื๊อผู้ชายมากๆ เขาจะรำคาญเอานะ"
"หนูตามมาสิบปีแล้ว ไม่เห็นอาติจะบ่นเลย"
"แล้วเขาไม่เคยไล่หรือไง"
"ก็ถ้าไล่ก็มีแต่...'อย่ามายุ่งกับฉัน'...แค่นั้นเอง"
“เฮ้อ…”
“พี่เรียว…มีกระจกไหมคะ”
“เอาไปทำอะไร”
“หนูจะดูผมหงอก”
“ไม่มีหรอก พี่ล้อเล่น”
“โธ่ ล้อเล่นแบบนี้ หัวใจหนูวายได้เลยนะคะ”
ฉันถอนหายใจ ก่อนสอดส่องสายตาอีกครั้งเพื่อมองหาอาติ นั่น...อยู่นั่น...อาติกำลังเดินออกจากห้องโถงใหญ่
"นั่นไงอาติ...พี่เรียวเดี๋ยวหนูมานะ"
ฉันทิ้งพี่เรียวไว้ที่เดิม แล้วรีบวิ่งตามอาติออกมา ทำให้ผ่านหน้าผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาจ้องมองมาที่ฉันอย่างไม่เป็มิตร
หน้าตาก็สวย ทำไมต้องมองจิกขนาดนั้นด้วย รู้จักกันหรือไง
ฉันละความสนใจจากเธอ วิ่งตามอาติไปอย่างรวดเร็วเพราะกลัวคลาดกัน
"อาขา..." ฉันรีบเข้าไปควงแขนอาติไว้ ก่อนจะทำสีหน้าออดอ้อน "อาไปไหนมา หนูตามหาตั้งนาน"
อาติไม่พูดอะไรแต่เลือกหันมามองฉันั้แ่หัวจรดเท้าพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น...มองแบบนี้ แสดงว่าฉันสวยใช่ไหม
"ปล่อย"
"อาติจะไปไหนเหรอ หนูไปด้วยสิ"
"ห้องน้ำ"
"อาขา ให้หนู..." ฉันพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็เจอสายตาพิฆาตส่งกลับมาแบบไม่ทันตั้งตัว กะว่าจะแกล้งเล่นเสียหน่อย "งั้นหนูยืนรอตรงนี้นะ"
ฉันปล่อยมือออกอย่างว่าง่ายและยืนรอหน้าห้องน้ำ มองตามแผ่นหลังของเขาที่หายลับเข้าไปในประตู วันนี้อาติแต่งชุดเรียบร้อยเหมือน่เวลาไปทำงานที่บริษัท หล่อยังไงก็หล่ออย่างนั้น ไม่มีลดลงเลย ไม่รู้ว่ามีใครในงานจ้องจะเขมือบเขาบ้างหรือเปล่า ถ้ามี ฉันจะจับปาดคอให้หมดเลย!!
ยืนรออยู่สักพัก อาติก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อสูทสีดำที่เอามาคลุมร่างฉันไว้
"แต่งตัวแบบนี้ไม่หนาวหรือไง"
"หนาว"
"แล้วทำไมไม่ใส่ชุดดีๆ"
"หนูรีบก็เลยไม่ทันได้ดูว่าชุดที่หยิบมาเป็ชุดแบบไหน..." ฉันขยับเข้าไปใกล้อาติก่อนจะควงแขนช้าๆ "อาติเป็ห่วงหนูเหรอ"
"เปล่า ฉันกลัวเธอจะโดนจีดุเอา"
"อาจีดุหนูไปแล้ว อาขาเราไปหาอะไรกินกันเถอะ"
"เธอเข้าไปก่อน ฉันจะออกไปข้างนอก"
"อาจะไปไหน หนูไม่อยากอยู่คนเดียว"
"ทำธุระ"
"ไปไหนล่ะ หนูขอไปด้วยนะ หนูสัญญาว่าจะอยู่นิ่งๆเงียบๆ ไม่ส่งเสียงให้รำคาญสักนิดเดียว"
"..."
"นะคะอาขา..." ฉันพยายามส่งแววตาสุดอ้อน พร้อมกับเม้มปากแน่นให้เขารู้สึกสงสารมากที่สุด
เฮ้อ...ให้หนูไปด้วยเถอะนะคะ อาขา อย่าทิ้งให้หนูอยู่คนเดียวเลย...
"หิวใช่ไหม ไปหาอะไรกินข้างในก็แล้วกัน"
"อาไม่ไปแล้วเหรอ"
"อืม"
อาติพูดจบก็เดินนำฉันเข้าไปในห้องโถงใหญ่ทันที เดินหนีแบนนี้แสดงว่าไม่อยากให้ตามไปด้วย ถึงเลือกที่จะไม่ไปใช่ไหมล่ะ
เชอะ!!
"พี่เรียว!!" ฉันเดินกลับเข้ามาในงาน เห็นพี่รหัสยืนอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ ก็รีบวิ่งเข้าไปหาก่อนจะควงแขน "หิวยังคะ ไปหาอะไรกินกัน"
"แล้วคุณติสรณ์ล่ะ"
เขาเหรอ เธอหันไปมองผู้ชายตัวสูงที่กำลังยืนคุยกับใครคนหนึ่งอยู่
"อาติกำลังคุยกับคนอื่นอยู่..." ฉันรั้งสายตากลับมามองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้า ทำไมดูน่ากลัวจัง ตัวสูง มีหนวดเครา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน รูปร่างสูงใหญ่
"ใครเหรอคะ...ทำไมดูน่ากลัวจัง" ฉันหันไปกระซิบข้างหูพี่เรียว
"น่ากลัวตรงไหน"
"ก็หนวดเขาเยอะ"
"นี่คือคุณพอลสัน เป็แฟนพี่เอง"
"แฟน!! พี่เรียวกับผู้ชายคนนี้เป็แฟนกัน"
"ใอะไรเนี่ย"
"ก็แค่คิดไม่ถึง หนูว่าเขาหล่อสู้พี่มวยที่เป็เดือนมหาลัยเรายังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ" ดูท่าทางเขาสิ ถ้าเจอกันข้างนอก ฉันนึกว่าเป็โจรนะเนี่ย..ไม่ใช่โจรธรรมดาด้วย ดูเหมือนโจรล่าสวาท
"อาเจียว อย่าเสียมารยาท"
"..." น้ำเสียงของอาติทำให้ฉันหุบปากลงก่อนจะเขยิบเข้าไปใกล้พี่เรียวมากขึ้นด้วยความกลัว
"สวัสดีครับคุณอิงกาญจน์" เสียงอาติเอ่ยขึ้น
"สวัสดีค่ะ คุณติสรณ์"
"คุณเป็ผู้หญิงที่สวยเหมือนอย่างที่เขาบอกเลยนะครับ"
"ฉันเหรอคะ ไม่หรอกค่ะ"
"ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกพี่เรียว สมัยที่พี่อยู่ปี 4 คนตามจีบเป็พรวนเลย ดีนะที่พี่เธียเตอร์คอยสแกนให้" ฉันพูดแทรกขึ้น
"ไม่ถึงขนาดนั้นสักหน่อย อาเจียวพูดเว่อร์"
'ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่งานปาร์ตี้วันเกิดของคุณจีรภัทร...สุขสันต์วันเกิดนะคะ มีความสุขมากๆ และที่สำคัญ...รีบมีแฟนได้แล้ว ฮ่าๆๆๆวันนี้เราได้รับเกียรติจากใครหลายคนมาร่วมงาน ไม่ว่าจะเป็รุ่นน้องที่ห่างหายไปนานหรือนักธุรกิจบางคนที่จับตัวยาก และยังมีอีกหนึ่งคนที่มาร่วมงานในวันนี้ด้วยนั่นคือ...น้องโยลีค่า'
มีหญิงสาวร่างสูง ผมยาวสลวย เดินขึ้นไปบนเวทีทำให้ผู้คนต่างหันไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นรวมถึงฉันด้วย
'สวัสดีค่ะ โยลีเองค่ะ ทุกคนคงจำได้...โยไปถ่ายละครที่ต่างประเทศเพิ่งกลับมา เห็นว่าวันนี้เป็วันเกิดของจีเพื่อนสนิทของโย ก็เลยตั้งใจมาหาโดยเฉพาะ...สุขสันต์วันเกิดนะจี มีความสุขมากๆ อยู่เป็เพื่อนที่น่ารักของเราตลอดไป...'
"กรี๊ด!! น้องโยลี!! "
"เขาเป็ใครเหรอคะ" ฉันถามขึ้นมา
"เป็ดาราดัง ที่กำลังโกอินเตอร์ไปต่างประเทศ" เสียงผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยตอบขึ้นมา
ผู้หญิงคนนั้นลงมาจากเวทีและสายตาของหล่อนก็จ้องมองมาที่ใครสักคนแถวนี้...แต่เพราะถูกนักข่าวจ่อไมค์ถามเสียก่อนทำให้เดินมาไม่ถึง...
'น้องโยลีกลับมาคราวนี้จะอยู่ถาวรหรือเปล่าครับ'
'มีข่าวว่านักแสดงรุ่นพี่ชื่อดังกำลังตามจีบอยู่ คิดยังไงคะ'
'ภาพยนตร์จะออกฉายเมื่อไหร่ครับ'
"สวัสดีพี่ๆ นักข่าวทุกคนเลยค่ะ โยคิดถึงวงการบันเทิงที่ไทยมาก วันนี้ได้มีโอกาสเจอรู้สึกดีจริงๆ"
'พวกเราก็คิดถึงน้องโยเหมือนกันค่ะ'
"โยกลับมาคราวนี้จะมาอยู่ยาวค่ะ...มีเื่ที่บ้านให้ต้องจัดการนิดหน่อย"
'เื่อะไรครับ บอกได้ไหม'
'แหวนที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายเป็ของนักแสดงหนุ่มต่างประเทศหรือเปล่าครับ'
'น้องโยลีกำลังจะมีข่าวดีหรือเปล่าคะ'
"เื่แหวน...ใช่ค่ะ โยได้มาจากผู้ชาย แต่คนคนนั้นไม่ใช่นักแสดงค่ะ...และอีกอย่างโยกำลังจะมีข่าวดี"
'น้องโยเปิดตัวได้ไหมว่าเป็หนุ่มในวงการหรือนอกวงการครับ'
'พวกเรารู้จักหรือเปล่าคะ'
"แน่นอนค่ะ พี่ๆ รู้จัก โยกำลังจะหมั้นค่ะ"
'ว้าวว หมั้นกับใครครับ'
'ช่วยบอกหน่อยค่ะ'
"พี่ๆ อยากรู้ โยจะบอกให้ค่ะ..." หล่อนหันมามองทางนี้อีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้ามา...
ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้ดูหุ่นดีและสวยขนาดนี้ รอยยิ้มก็แทบจะทำให้ผู้ชายหลายคนละลายกลายเป็น้ำแล้ว
เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของอาติก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือของเขาไว้แล้วหันหน้าไปหานักข่าว
"โยกำลังจะหมั้นกับติสรณ์ค่ะ"
"..."
อะไรนะ!!! หมั้น!!!
บอกตามตรงว่าสมองของฉันเหมือนถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ หูอื้อ ไม่ได้ยินอะไรนอกเหนือจากนั้น นอกจากคำว่า
'โยกำลังจะหมั้นกับติสรณ์ โยกำลังจะหมั้นกับติสรณ์ โยกำลังจะหมั้นกับติสรณ์ โยกำลังจะหมั้นกับติสรณ์ โยกำลังจะหมั้นกับติสรณ์ โยกำลังจะหมั้นกับติสรณ์ โยกำลังจะหมั้นกับติสรณ์ โกำลังจะหมั้นกับ ติสรณ์'
ทุกคำพูดมันเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด ฉันได้ยินแค่นั้นจริงๆ
162
