พราง ซ่อนรัก

ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง

“ห้างนี้พอจะน่าเดินมั้ยครับ”ภูผาเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อคนขับรถจอดรถที่หน้าประตูทางเข้าให้กับเขาทั้งสามคน

“โหย น่าเดินมาค่ะ แต่ว่ามีแต่ของแพงๆ” มิ้นตอบกลับไป

“แต่วันนี้มีผมอยู่ไม่ต้องกังวลนะ” ภูผาพูดจบก็เดินลงจากรถก่อนจะยื่นมาของเขามาเพื่อรับมือของมิ้นที่กำลังจะลงจากรถตามมา

“ขอบคุณค่ะ” มิ้นยื่นมือของเธอไปจับที่มือของเขาพร้อมกล่าวขอบคุณด้วยใบหน้าที่เต็มไม่ด้วยรอยยิ้ม

“ลงเองได้ใช่มั้ย”ภูผาถามปลายฟ้าที่กำลังจะเดินลงจากรถ

“เห้อ ไม่ได้กำลังลงจากสิบล้อเนอะ” ปลายฟ้าขมวดคิ้วพร้อมกับถอนหายใจออกไปก่อนจะลงจากรถและเดินเข้าไปภายในห้างสรรพสินค้าทันที

“เอ่อ มิ้น งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยนะ” ปลายฟ้าหันหลังกลับมาบอกเพื่อนสาวของเธอก่อนจะเดินไปต่อ

“แล้วเราจะไปเดินดูอะไรกันก่อนดีคะ” มิ้นหันหน้าไปถามภูผาที่ยืนอยู่ฝั่งขวามือของเธอ

“เดินตามผมมาแล้วกัน”ภูผาพูดจบก็รีบเดินเข้าไปภายในของห้างสรรพสินค้า

แต่ดูเหมือนว่าตลอดทางเดินที่เขาเดินนั้นจะเป็๲ทางเดียวกับที่ปลายฟ้ารุ่งกำลังเดินอยู่

“อ้าวมิ้น มาดูชุดนอนเหมือนกันเหรอ” ปลายฟ้ากำลังเดินเลือกชุดนอนและหันไปเจอเพื่อนสาวของเขาที่มาพร้อมกับแฟนหนุ่มของเธอ

“เอ่อ...” มิ้นตอบไม่ถูกเพราะเธอเดินตามภูผาตลอดโดยไม่ได้ออกความเห็นว่าอยากจะไปเดินดูอะไร

“ผมว่าชุดนอนแบรนด์นี้ใส่สบายเลยพาคุณมาเลือกเลือกได้ตามใจเลยนะ” ภูผาบอกกับมิ้นที่ยังดูเหมือนจะงงอยู่

ปลายฟ้าจึงส่งยิ้มให้กับเพื่อนสาวของเธอก่อนจะเดินเลือกดูชุดนอนอื่นๆเพิ่มเติม

“ขนาดชุดนอนยังใส่แบรนด์ราคาแพง”ภูผาพูดขึ้นมาลอยๆขณะที่ปลายฟ้ารุ่งกำลังจะเดินผ่านหน้าของเขาไป

ปลายฟ้ารุ่งได้ยินสิ่งที่ภูผาพูดก็รู้ดีว่าเขาหมายถึงเธอเธอจึงมองบนและทำหน้าเบื่อเซ็งก่อนจะเดินตรงไปจ่ายเงินที่พนักงาน

“ของลูกค้าทั้งหมด 7ชุดนะคะ”

“ค่ะ” ปลายฟ้าตอบรับกับพนักงาน

“เดี๋ยวคิดรวมกันเลยครับ”ภูผาพูดแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลังของเธอเมื่อเขาและมิ้นก็กำลังเดินตรงมาที่พนักงานเพื่อชำระเงินค่าสินค้าเช่นกัน

“ทำไมต้องคิดรวม”ปลายฟ้าถามกลับไป

ภูผาไม่สนใจที่จะตอบคำถามเขายื่นชุดที่มิ้นเลือกให้กับพนักงานพร้อมบอกให้พนักงานคิดเงินรวมกันทั้งหมด

“นี่ครับ” ภูผายื่นบัตรเครดิตของเขาให้กับพนักงาน

ตลอดการช็อปปิ้งของวันนี้ทุกร้านที่ปลายฟ้าเข้าไปเลือกซื้อของภูผาก็จะพามิ้นเข้าร้านนั้นเหมือนกันจนกลายเป็๞ความบังเอิญที่ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ว่าแท้จริงแล้วภูผาตั้งใจที่จะเดินตามปลายฟ้ารุ่งมากกว่าส่วนมิ้นถึงแม้จะเป็๞เพียงตัวประกอบของวันนี้เธอยังได้ของจากทุกร้านที่ปลายฟ้าเข้าไปเลือกซื้อเช่นกัน

ส่วนปลายฟ้าเมื่อเลือกซื้อของจนเหนื่อยเธอก็เริ่มรู้สึกหิวจึงเดินตรงไปที่ร้านอาหารร้านหนึ่งที่อยู่ภายในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้โดยไม่ได้สนใจชวนภูผาและมิ้นเพราะเธอคิดว่าเขาทั้งสองคงจะต้องต่างอยากไปคนละที่กับเธอแต่ก็เหมือนว่าจะไม่ใช่อย่างนั้น

เมื่อเธอนั่งลงที่โต๊ะภายในของร้านอาหารได้ไม่นานภูผาและเพื่อนสาวของเธอก็เดินตรงมาที่โต๊ะของเธอเช่นกัน

“นี่อย่าบอกนะว่าบังเอิญทั้งสองคนก็มาทานร้านนี้” ปลายฟ้าเอ่ยถามขึ้นมาทันที

“ใช่” ภูผาตอบพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้สำหรับนั่ง

“งั้นเดี๋ยวมิ้นขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวมา”

เมื่อมิ้นเดินออกจากโต๊ะไปสักพักปลายฟ้าจึงใช้โอกาสเวลานี้ในการเคลียร์ใจกับภูผา

“ตั้งใจใช่มั้ย”ปลายฟ้าเอ่ยถามภูผาออกไป

“ตั้งใจอะไรของเธอ”

“ก็ตั้งใจที่จะเข้าตามชั้นทุกร้านไง”

“เหอะ เธอหลงตัวเองเกินไปหรือเปล่า”

“ทำไมเหรอที่ทำแบบนี้กลัวว่าชั้นจะเอาเ๱ื่๵๹ที่ชั้นเห็นในคืนนั้นมาบอกเพื่อนชั้นหรือยังไง”

“ทำไมผมต้องกลัวในเมื่อเพื่อนของคุณรู้สถานะตัวเองดี”

“หมายความว่ายังไง”ปลายฟ้าถามกลับไปด้วยความสงสัย

“จากรสนิยมวันนี้ใช้ของแบรนด์ทั้งนั้นแสดงว่าเสี่ยที่เลี้ยงเธอคงกระเป๋าหนัก”ภูผาเปลี่ยนเ๹ื่๪๫ด้วยการพูดแซะปลายฟ้าออกไป

“แล้วยังไง ที่คุณจ่ายให้ทั้งหมดนี่คงไม่ใช่เพราะอยากจะเป็๲เสี่ยที่มาเลี้ยงชั้นอีกคนหรอกใช่มั้ย” ปลายฟ้าพูดขึ้นมาพร้อมกับทำหน้าตาที่ดูท้าทายเขาอย่างมาก

"เหอะ อย่างคุณเหรอ อย่าคิดว่าตัวเองจะคู่ควรกับ คำว่ารัก ของผมอย่าคิดว่าผู้หญิงแบบคุณจะมาหยุดผู้ชายแบบผมได้"  เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เชือดเธอแบบนิ่มๆแต่กลับบาดลึกถึงหัวใจเมื่อได้ฟัง

"ผู้หญิงแบบชั้นมันเป็๲แบบไหนเหรอ"  เธอถามกลับมาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ไม่พอใจในคำพูดของเขาอย่างมาก

"ผู้หญิงใจแตก" เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ๆเธอพร้อมกับพูดขึ้นมาเบาๆ

แม้ว่าปลายฟ้าจะโกรธจนหน้าชาเมื่อได้ฟังคำพูดที่เขาดูถูกเธอแต่ก็พยายามจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่ให้หลงเข้าไปเล่น๱๫๳๹า๣ประสาทกับเขา