วันรุ่งขึ้นโยอันมาที่โรงพยาบาล บานกระจกประตูด้านหน้าของโรงพยาบาลเปิดออกพร้อมเสียงกล่าวคำสวัสดีเบาๆ จากพนักงาน ่เช้ายังไม่วุ่นวายมากนักพนักงานหลายคนกำลังเตรียมงาน บางคนยกแฟ้ม บางคนกำลังคุยเื่เวร แต่วันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป
ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ มีผู้หญิงคนหนึ่งใบหน้าไม่คุ้นเคยนั่งอยู่ เธอดูอายุน้อยกว่าเ้าหน้าที่หลายคนในห้องเครื่องแบบเรียบร้อย ป้ายชื่อใหม่เอี่ยม ใบหน้ายิ้มแย้มและเต็มไปด้วยจิตใจพร้อมให้บริการ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเริ่มงานได้ไม่นาน ทันทีที่เธอเห็นเขา เธอเงยหน้าขึ้น สายตาสบกันเพียงครู่เดียว จากนั้นเธอยิ้ม
ไม่ใช่รอยยิ้มแบบพนักงานต้อนรับทั่วไปแต่เป็รอยยิ้มที่ดูมีจังหวะช้ากว่านั้นนิดหนึ่ง สิ่งที่แสดงออกมาเหมือนกำลังจะใช้ท่าทางแทนคำพูด
“สวัสดีค่ะผอ.”
น้ำเสียงสดใสยิ้มไปหลบตาไปเหมือน้าจะสื่ออะไรโยอันพยักหน้ารับและจ้องกลับอย่างตั้งใจ
“สวัสดี....มาใหม่เหรอ”
เธอยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย
“ค่ะเพิ่งมาวันแรก… แต่รู้จักชื่อ ผอ. มาสักพักแล้ว”
เขาหยุดนิดหนึ่งจ้องมองเธออีกครู่หนึ่ง
“อย่างนั้นเหรอ”
เธอพยักหน้าแล้วจัดเอกสารบนโต๊ะทั้งที่มันเรียงอยู่แล้วเรียบร้อยดี
“ทุกคนพูดถึงบ่อยค่ะ”
คำตอบนั้นธรรมดาแต่ตอนพูด เธอมองเขาตรง ๆ อยู่ชั่ววินาที ก่อนจะละสายตาไปเหมือนกับอายเวลาที่เขามองกลับมาโยอันยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินผ่านไป แต่ระหว่างเดินเข้าลิฟต์เขาหันกลับมาโดยไม่ตั้งใจ เธอยังอยู่ที่เดิม และพอเห็นว่าเขาหันกลับมา เธอก็ลุกขึ้นจ้องมองมาที่ลิฟต์และยิ้มให้อีกครั้งหลังจากประตูลิฟต์ปิดลง ชูรันก็ถามขึ้น
“คืนนี้จะค้างนี่มั้ยคะ?”
“(หัวเราะเล็กน้อย) ไม่ล่ะ มีงานต้องทำ”
เช้าวันถัดมาเธอยืนขึ้นและทักทายเขาพร้อมรอยยิ้มเช่นเคยเป็บทสนทนาธรรมดาทั่วไปไม่มีอะไรน่าสงสัย
“เธอชื่ออะไร?”
“คิมมินอาค่ะ”
โยอันยิ้มให้และเดินจากไปอีกครั้ง เธอไม่ได้พยายามเข้าหาเกินจำเป็ไม่เดินตาม ไม่หาเื่คุยตลอดเวลา แค่ทุกครั้งที่เขาผ่านตรงนั้นจะมีรอยยิ้มแบบเดิมอยู่เสมอ
หลังจากประตูลิฟต์ปิด บรรยากาศเปลี่ยนทันที เพราะคนส่วนใหญ่ในโรงพยาบาลต่างรู้ดีว่าผู้อำนวยการคนนี้ ทั้งสุขุม ใจเย็น และเป็มหาเศรษฐี พวกเขาต่างอยากได้ตำแหน่งนั้น ตำแหน่งคนพิเศษของผู้อำนวยการไม่ว่าจะเป็พยายาล เภสัช หรือหมอ สาวๆทุกคน ล้วนสนใจเขา เพียงแต่ที่ผ่านมา ทุกคนรักษาระยะ ไม่มีใครกล้าทำอะไรชัดเจน จนกระทั่งมีคนใหม่เข้ามา และดูเหมือนเธอจะไม่สนกติกาที่ทุกคนกระทำกัน
ข่าวลือไม่เคยเดินช้าในโรงพยาบาล แค่วันเดียวหลังเหตุการณ์หน้าเคาน์เตอร์เื่ก็เปลี่ยนรูปไปอีกแบบ จาก “พนักงานใหม่ยิ้มเก่ง” กลายเป็ “พวกหวังรวยทางอ้อม”คำพูดเล็ก ๆ ถูกขยายเป็เื่ใหญ่ สายตาที่มองมาที่เธอ มันไม่เหมือนเดิม
่พักกลางวันเธอนั่งคนเดียว โต๊ะที่เคยมีคนชวนคุยเริ่มว่างเสียงหัวเราะจากอีกมุมห้องดังขึ้นเป็ระยะ แต่ไม่มีใครหันมาทางเธอ ห้องพักเ้าหน้าที่เงียบผิดปกติ ก่อนเสียงหนึ่งดังขึ้น
“กล้าดีนะเพิ่งมาไม่กี่วัน”
อีกคนตอบพร้อมหัวเราะเบาๆ
“หรืออาจคิดว่าโอกาสมีต้องรีบคว้าไว้”
“ใครจะไม่ชอบผอ.สุดหล่อแถมรวยมหาศาล”
“นิเธอ....อย่าบอกนะว่าหวังทางลัดอ่ะ”
พวกเธอแกล้งทำเป็คุยกันไม่ได้หันมามองหน้า แต่ทุกคนรู้ว่าพูดถึงใคร มินอาได้แต่นิ่งเธอไม่ได้สนใจคำพูดเ่าั้มากนัก เพียงแค่เดินผ่าน ส่งยิ้ม และลอยหน้าลอยตาผ่านไปพวกพยาบาลรู้ในทันทีว่า ผู้หญิงคนนี้ ไม่ธรรมดาอย่างที่คิด
่บ่าย เภสัชกรคนหนึ่งที่ปกติเป็คนส่งเอกสารให้ห้องผอ. อยู่แล้ว เดินมาถึงชั้นล่าง เธอแกล้งหยุดหน้าเคาน์เตอร์และถาม
“ผอ.อยู่ไหม?”
“อยู่ค่ะมีอะไรให้ช่วยไหม”
เธอยิ้มอย่างสุภาพแต่แววตาเชือดเฉือน
“ไม่เป็ไรค่ะปกติฉันเข้าไปเอง”
“คงจะเข้าไปตอนนี้ไม่ได้หรอกค่ะท่านสั่งให้แจ้งก่อน”
มินอายิ้มเล็กน้อยเธอรู้ว่าเภสัชคนนั้นตั้งใจจะทำอะไร สองคนมองกันอยู่ครู่หนึ่งไม่มีคำพูด แต่ไม่มีใครถอยเภสัชเดินมาใกล้โต๊ะประชาสัมพันธ์มากขึ้น ก่อนก้มลงกระซิบ
“คิดว่าผอ. จะชอบเธองั้นเหรอ?”
“หรือคุณไม่คิดล่ะคะ”
เธอตอบอย่างมั่นใจและไม่เกรงกลัว เภสัชมองหน้าเธออยู่พักหนึ่ง
ก่อนตอบเรียบๆ
“เื่นั้นเป็สิทธิของแต่ละคนอย่าลืมว่าเธอมาทีหลัง”
มินอาหัวเราะ
“อยู่ก่อนแล้วทำไม่ได้จะมาโทษคนมาทีหลังได้ยังไงคะ”
คนอื่นๆที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้ยินทั้งหมดการแข่งขันครั้งนี้ อาจไม่ได้ขึ้นอยู่ว่าใครมาก่อน แต่ใครกล้าพูดก่อนมากกว่า แต่บางสิ่งที่คนมาใหม่อาจยังไม่รู้นั่นก็คือ ผู้อำนวยการคนนี้.......ไม่ใช่พ่อพระอย่างเห็น
ในวันนั้นโยอันออกมาจากห้องประชุมเกือบสองทุ่ม โถงโรงพยาบาลเงียบกว่าปกติ พนักงานส่วนใหญ่กลับกันหมดแล้วเหลือเพียงแค่พยาบาลเวร แสงไฟบางส่วนที่ยังเปิดไว้ เขาเดินผ่านเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์แล้วชะงัก มินอายังอยู่ กำลังก้มอ่านคู่มือขั้นตอนงานมีแก้วกาแฟวางข้าง ๆ และสีหน้าที่ดูเหนื่อยกว่าตอนเช้า
“ยังไม่กลับอีกเหรอ?”
เธอเงยหน้าขึ้นสีหน้าในิดหนึ่งก่อนยิ้ม
“กำลังจำขั้นตอนการทำงานอยู่ค่ะกลัวพรุ่งนี้ตอบคนไข้ผิด”
เขาเดินเข้าไปใกล้อีกนิดมองเอกสารกองเล็กบนโต๊ะ
“เหนื่อยหน่อยนะ”
“ก็พอมีบางคนที่ผ่านมาแล้วทำให้หายเหนื่อยได้ค่ะ”
ประโยคนั้นไม่ได้พูดตรง แต่ก็ไม่ได้อ้อมเกินไปจนทำให้โยอันไม่เข้าใจเขามองเธอพักหนึ่ง และยิ้มออกมา
“กินข้าวหรือยัง?”
มินอาชะงักไปพักหนึ่งไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ เขาตอบรับความ้าของเธออย่างรวดเร็ว
“ยังค่ะ”
โยอันหันไปทางชูรัน
“วันนี้ฉันคงอยู่ดึกหน่อยเธอกลับไปก่อนแล้วกัน”
“ทราบแล้วค่ะ”
ชูรันก้มหน้าตอบรับก่อนเดินออกไปพร้อมกับบอดี้การ์ดและผู้ช่วยเหลือเพียงโยอันคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนั้น มินอารู้ดีว่าเขา้าอะไรเธอยิ้มตอบรับอย่างเต็มใจ ทั้งคู่เดินออกจากห้องโถงไปพร้อมกัน ทั้งพยาบาล เภสัชทุกคนที่อยู่เวรต่างมองตาม มินอาเดินตามหลังโยอันไปพร้อมกับยิ้มมุมปากนิดๆ
(เขาเลือกฉันหย่ะ....พวกหล่อนหมดสิทธิ์)
เธอคิดในใจพร้อมกับหันไปแสยะยิ้มอย่างสะใจใส่พวกผู้หญิงเ่าั้ ราวกับได้ชัยชนะแล้ว
ทั้งคู่เดินตามทางไปเรื่อยๆมินอาเริ่มสังเกตว่าทางที่เดินไปนี้ไม่ใช่ทางไปลานจอดรถ หรือร้านอาหารของโรงพยาบาลจนมาถึงปลายทาง โยอันหยุดเดิน เธอเงยหน้าขึ้นมอง มันเป็ห้องพักของผู้อำนวยการโยอันหันมามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูออกและยืนรอ มินอาไม่ได้ลังเลไม่เหมือนการวิ่งตาม มันคือการก้าวะโเธอคิดว่าหลังจากเดินเข้าไปในประตูนั้นแล้ว เธอจะได้ทุกอย่างเธอจึงไม่ลังเลที่จะเดินเข้าไป โยอันยิ้มเล็กน้อย มองซ้ายขวาว่ามีใครเห็นมั้ยและปิดประตู
“ปัง”
6K
![พันธะรักนักเชิดหุ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710874383_2152656.webp)
