บทที่ 17 หนี
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี่ก็ถือว่าเป็โชคดีในโชคร้ายใช่ไหม แม้ว่าลุงอวี้จะผลักผมกับต้าเหว่ยเข้าไปในปากเสือ แต่สุดท้ายเขาก็ยังช่วยพวกเราไว้ได้ทัน ดึงพวกเราออกมาจากประตูโลกแห่งความตายได้สำเร็จ
ผมกลืนน้ำลาย พยายามทำให้ตัวเองสงบลง ถึงแม้ว่าตอนนี้ลุงอวี้จะทำให้ยายหวังออกไปได้ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ยายจะกลับมา สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือต้องรีบหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
ผมพยายามดิ้นให้เชือกคลายออกแต่กลับพบว่ามันแน่นมาก แม้แต่ขยับตัวนิดเดียว มันก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นไปอีก จนผมไม่กล้าขยับอีกแล้ว กลัวว่าตัวเองจะถูกเชือกรัดตายก่อนที่จะหนีออกไปได้
มองไปที่ต้าเหว่ยข้าง ๆ เขาทำท่าเหมือนคนที่พร้อมจะตายแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีแรงดิ้นรนอีกต่อไป จะทำยังไงดี ผมมีแค่มีดที่ขโมยมาจากบ้านลุงอวี้เท่านั้น แต่มือของผมถูกมัดไว้ข้างหลัง ไม่มีทางหยิบมันมาได้เลย ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดยิ่งลดลงเรื่อย ๆ แต่ผมก็บอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าห้ามตายที่นี่เด็ดขาด
ในตอนนั้นเอง กู่พิษที่นอนอยู่บนพื้นก็ดึงดูดความสนใจของผม พวกมันไม่ได้กินเืและน้ำเหลืองเพื่อมีชีวิตรอดหรอกเหรอ ถ้าหาก… ผมตัดสินใจกัดลิ้นตัวเองแรง ๆ รสชาติคาวเืแผ่ซ่านไปทั่วปาก
ไม่มีเวลาคิดอะไรอีกแล้ว ผมอ้าปากพ่นเืใส่เชือก ไม่นานนัก ผมก็เห็นกู่พิษที่เหี่ยวเฉาเริ่มขยับตัวอีกครั้ง และกำลังคลานมาหาผมอย่างรวดเร็ว
ยังไงมันก็เป็แค่หนอนตัวหนึ่งที่ไม่มีความคิด ผมไม่มีความกลัวเหลืออยู่อีกแล้วจะไปกลัวทำไมกับแค่หนอนตัวหนึ่ง ผมอดทนต่อความรู้สึกขยะแขยงที่มันคลานไปมาบนตัวผม รู้ดีว่าตอนนี้มีแค่มันเท่านั้นที่ผมพอจะใช้ประโยชน์ได้
ไม่นาน มันก็คลานไปตามสัญชาตญาณจนไปถึงเชือก ระยะห่างระหว่างผมกับมันใกล้มาก แต่ผมก็กลั้นหายใจไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง ๆ มันมีรูปร่างที่น่ากลัวเหลือเกิน โดยเฉพาะปากที่แหลมคม หากพลาดไปนิดเดียว มันอาจจะแทงเข้าไปในหัวใจของผมได้
มันดูเหมือนจะรู้สึกว่าเชือกนั่นขวางทาง ดังนั้นจึงไม่ได้หาต้นตอของเืสดก่อน แต่กลับไม่หยุดกัดแทะเชือกนั้น มันแทะครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผมก็รู้สึกได้ว่าเชือกที่มัดตัวผมก็ยิ่งหลวมลงเรื่อย ๆ ความดีใจในใจมีมากกว่าสิ่งใดทั้งหมด
ยังมีชีวิตอยู่ ยังมีโอกาส ตราบที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ยังหนีออกจากที่แห่งนี้ได้เสมอ ในที่สุดมือขวาของผมก็สามารถดึงออกมาได้ ผมรีบสะบัดเชือกอย่างรวดเร็ว กู่พิษพร้อมกับเชือกนั่นก็ถูกเหวี่ยงออกไปไกล
เพื่อกันไม่ให้มันไปทำร้ายคนอื่นอีก ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของผม ดังนั้น ผมจึงรีบกวาดตามองทุกสิ่งในห้อง สุดท้ายก็ตัดสินใจจ้องมองที่มีดสั้นเล่มหนึ่ง ผมไม่คิดอะไรมากเดินไปที่ข้างตัวกู่พิษ แทงมีดลงไปบนตัวมันอย่างไม่ลังเล
เืสีดำพุ่งทะลักออกมาจากตัวมัน ผมถอยหลังไปก้าวหนึ่งตามสัญชาตญาณ เดาได้ไม่ยากว่าเืสีดำเหล่านี้ต้องเปื้อนพิษนับหมื่นชนิดแน่ แค่ถูกมันัันิดเดียวก็อาจถึงตายได้
ผมขยับมีดขึ้นลงทำซ้ำไปมา จนกระทั่งเห็นกับตาว่ามันถูกสับเป็ห้าท่อน เนื้อเละเทะ ผมจึงยอมปล่อยมือ เพื่อไม่ให้เสียเวลาผมรีบเดินไปข้าง ๆ ต้าเหว่ยแล้วแก้เชือกที่มัดตัวเขาออก ต้าเหว่ยพูดอะไรไม่ออก แม้แต่แรงในตัวก็เหมือนถูกดูดหายไปหมด ริมฝีปากเขียวคล้ำสีหน้ายิ่งซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าถูกพิษจากตัวอ่อนเข้าไปแล้ว
ผมไม่มีทางเลือก จึงต้องแบกเขาไป ผมไม่อาจทนมองเขาตายตรงนี้ได้ เมื่อออกมานอกประตูก็พบว่าค่ำคืนมาเยือนอีกแล้ว ทั้งเมืองถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นอันตราย ส่วนผมกับต้าเหว่ยก็เหมือนอาชญากรสองคนที่หนีตาย รู้เพียงแต่ต้องวิ่งไปข้างหน้าอย่าหยุด
แต่โชคดีมักอยู่ได้ไม่นาน เพิ่งวิ่งไปได้สักพักก็ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากด้านหลัง หัวใจของผมเต้นแรงมากก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นอีก
แต่สิ่งที่ไม่รู้จักนั่นก็เหมือนจะเพิ่มความเร็วขึ้นเช่นกัน แต่กลับไม่กล้าเข้ามาใกล้ เพียงแต่วนเวียนอยู่ข้างหลังผมอย่างห่าง ๆ ผมเดินไปก้าวหนึ่ง มันก็ตามมาอีกก้าวหนึ่ง
ผมกดความกลัวในใจรวบรวมความกล้าแล้วหันไปมองด้านหลังอีกครั้ง เมื่อได้เห็นสิ่งตรงหน้าหัวผมก็ขาวโพลนไปหมด มันคือแมงมุมั์ตัวหนึ่งที่มีใหญ่กว่าคนเสียอีก
สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือตาทั้งแปดของมัน ใหญ่โตมหึมา แต่มีเพียงตาขาวที่ยังสว่างจ้า ตัดกับตัวของมันที่ดำสนิทอย่างชัดเจน ขาบนตัวมันไม่ได้มีแค่แปดขา แต่กลับมีมากมายเต็มไปหมดจนทำให้คนพบเห็นขนลุกขนพองไม่หยุด
สิ่งประหลาดพันธุ์นี้ เกรงว่าจะมีแต่ยายหวังเท่านั้นที่มี ไม่คิดว่ายายจะรู้ตัวเร็วขนาดนี้ว่าผมกับต้าเหว่ยหนีมาแล้ว ผมหอบหายใจหนัก ตัวผมเองก็ไม่ไหวอยู่แล้ว ยังต้องแบกร่างต้าเหว่ยที่ไม่ได้สติอีก ผมรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว
ตอนนี้ผมไม่มีทางสู้กับแมงมุมตัวนั้นได้เลย ในใจร้อนรนดังไฟแผดเผา แต่แล้วก็นึกถึงเื่หนึ่งขึ้นมาได้แมงมุมไม่ใช่ว่าสายตาสั้นระดับสุดยอดกันหรอกเหรอ บางทีแค่ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักที่มันอาจจะมองไม่เห็นก็ได้
เมื่อตระหนักถึงจุดนี้ ผมจึงรีบมองหาไปรอบ ๆ แม้ว่าที่นี่จะมีบ้านเรือน แต่ข้างในกลับมีแต่ผีอยู่ ผมยอมเสียเวลาทั้งคืนกับแมงมุมตัวใหญ่ที่มีรูปร่างดุร้ายนี่ ก็ยังดีกว่าต้องไปวนเวียนอยู่กับพวกผีเ่าั้ ที่ไหนกันนะที่จะมีที่ให้ซ่อนตัวได้
เห็นแมงมุมตัวใหญ่นั่นเริ่มค่อย ๆ คลานเข้ามา ผมจึงได้แต่ระมัดระวังถอยหลังไปทีละนิด จากนั้นโดยไม่ทันได้คิด ก็ไปชนเข้ากับอะไรบางอย่าง ที่ขวางทางถอยของผมอยู่
ผมแอบเหลือบมองอย่างไม่ให้รู้ตัว มันเป็ต้นไม้ต้นหนึ่ง ด้านหลังต้นไม้ยังมีกำแพงเก่าแก่อีกด้วย ในที่สุดก็เจอทางรอดแล้ว ผมปีนต้นไม้ได้ และต้นไม้ที่เติบโตอย่างสมบูรณ์แบบนี้ แถมยังเป็ตอนกลางคืนอีก ถ้าปีนขึ้นไปได้ละก็ แมงมุมตัวนั้นต้องมองไม่เห็นผมแน่ ๆ
แต่ว่า... ถ้ามีแค่ผมคนเดียว ก็คงไม่เป็ไร แต่ดันมีต้าเหว่ยอยู่บนหลังผมอีก
ผมเริ่มกังวลอีกครั้ง แต่แมงมุมตัวนั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ดูเหมือนว่าเมื่อครู่ตอนที่ผมชนต้นไม้จะมีเสียงดังออกไป มันจึงหันมาทางที่ผมอยู่… ไม่มีทางเลือกอีกแล้ว!
ผมจำเป็ต้องวางต้าเหว่ยลงก่อน สังเกตดูว่ามีอะไรที่ใช้ประโยชน์ได้บ้าง ถ้ารู้ว่าจะเจอกับสิ่งนี้ฉันคงเอาเชือกมาจากบ้านยายหวังสักสองสามเส้นแล้ว คิดมาถึงตรงนี้ ผมก็นึกขึ้นได้ทันที เริ่มค้นหาสิ่งที่ผม้า
ไม่นานนัก ผมก็ได้คลำเจอเถาวัลย์บางส่วนที่ผนังหลังต้นไม้ ลองดึงดูอย่างแรง ปรากฏว่ามันไม่ขาด ผมรีบลากตัวต้าเหว่ยขึ้นมาและตบเขาที่กำลังงัวเงียให้ตื่น ในตอนนี้เขาห้ามหลับโดยเด็ดขาด
จากนั้นผมก็ใช้เถาวัลย์มัดตัวเขาไว้ที่หลังต้นไม้ ให้หันหลังใส่แมงมุมั์ตัวนั้น ส่วนตัวผมเองก็ใช้ทั้งมือและเท้าปีนขึ้นไปบนต้นไม้ ผมมีรูปร่างที่ค่อนข้างผอมบางอยู่แล้ว พอให้กิ่งไม้ใบไม้บังไว้ ก็แทบจะกลืนเข้าไปกับต้นไม้
ผมซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ถึงแม้ร่างกายของผมจะอ่อนล้าแทบขาดใจ แต่สมองกลับตื่นตัวอย่างที่สุด
ยายหวังไม่มีทางจะปล่อยผมและต้าเหว่ยไปแน่ ๆ ส่วนแมงมุมั์ตัวนี้ ถึงแม้จะมีพิษเต็มตัวแต่ก็ดูไม่ค่อยมีสติปัญญาใช้สมองนิดหน่อยก็สามารถกำจัดมันได้ แต่ตอนนี้ผมไม่มีพลังเลยสักนิด ไม่มีแรงไปต่อสู้กับมันจริง ๆ ยิ่งหลบได้นานเท่าไหน ก็ยิ่งได้พักมากขึ้นเท่านั้น
1K
