สามีข้าไม่ได้เป็นทาส

คร้ามเงยหน้า เบิกตากว้างอย่างงุนงง และตกใจ“กระไรนะขอรับ กระผมไม่เข้าใจ”ข้าวทิพย์ยิ้มนิดๆ ให้อีกฝ่าย“ข้าต้องการให้เจ้า ทำให้ข้าตั้งท้อง แต่ไม่ได้ต้องการเจ้าเป็นสามี เมื่อข้าท้องและคลอดลูกแล้ว สัญญาขายตัวของเจ้าเป็นอันสิ้นสุด”ชายหนุ่มตรงหน้า ทำอาการเหมือนอ้าปากค้าง พูดไม่ออก ตอบรับไม่ได้“นายหญิงขอรับ จะดีหรือขอรับ”คร้ามเหมือนเพิ่งจะหาเสียงเจอ“ดีหรือไม่ดี ข้าเป็นคนตัดสินใจ ว่าอย่างไร ทำได้หรือไม่”คร้ามก้มหน้าคิด แล้วเงยหน้าขึ้นอย่างคนตัดสินใจได้“กระผมยินดีจะทำทุกอย่าง ตามที่นายหญิงสั่งขอรับ”เขาตอบแผ่วเบา แต่ใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ไม่เคยคิดว่าจะพานพบเรื่องอะไรแบบนี้หญิงสาวตรงหน้าเขา ช่างสวยงาม บอบบาง น่าจะเป็นที่หมายปองของผู้ชายทุกคน แต่ทำไมหล่อนถึงมีความคิดที่จะทำอะไรอย่างที่ไม่มีใครทำกันแล้วไยนายหญิงเลือกเขา ที่เพิ่งเจอกันเดี๋ยวนี้ไม่ได้เป็นสิ่งที่ดีกับชื่อเสียงของนายหญิงข้าวทิพย์เลย คร้ามคิด“เดี๋ยวข้าจะเขียนสัญญาให้เจ้ากับข้าคนละฉบับ เมื่อข้าคลอดลูก สัญญาก็เป็นอันสิ้นสุด”“ขอรับ”ข้าวทิพย์เขียนสัญญาด้วยตัวเอง แล้วส่งเงินให้คร้าม“เจ้าเอาเงินไปรักษาพ่อให้ดี เมื่อหายแล้วเจ้ากับพ่อย้ายมาอยู่ด้วยกันเสียที่นี่ ข้าจะให้คนเตรียมห้องหับไว้ให้”“ขอรับ”“มาอยู่ที่นี่ เจ้าทำงานปกติเหมือนคนอื่นๆ พ่อบ้านจะเป็นคนบอกว่าเจ้าต้องทำกระไรบ้าง จักต้องช่วยแบกผ้า จัดผ้า ส่งผ้าให้ลูกค้า บางวันเข้าสวนไปตัดผลไม้เวลาที่มีคนมาซื้อ ทำได้หรือไม่”“ทำได้ขอรับ”“ส่วนพ่อของเจ้า ไม่ต้องทำงานหนัก ให้ช่วยงานของโรงครัว ช่วยผ่าฟืน ปอกมะพร้าว ทำงานเบาๆไป”“ขอบพระคุณนายหญิง กระผมจะรีบกลับมาหลังจากรักษาพ่อแล้ว และจะรับใช้นายหญิงด้วยชีวิต”หล่อนมองร่างสูงที่ก้าวลงบันไดเรือนไปจนลับตาไม่รู้ว่าการที่ตัดสินใจจะท้อง โดยไม่มีการแต่งงานนี้ บิดาจะต้องอับอายหรือไม่ ทว่าหล่อนอยู่ที่เมืองหลวง ไม่ได้อยู่ที่เดียวกับครอบครัว ถ้าไม่บอกคงไม่มีใครรู้ หากหล่อนท้อง จะปิดไว้ได้หรือ แต่ก็คงไม่แปลกกระมัง เพราะทุกวันนี้มีแต่คนพูดถึงหล่อน ในแง่ร้ายมากกว่าดีอยู่แล้วเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ดูแลบ่าวไพร่ที่เป็นชายมากกว่าหญิง ไม่มีสามี บ้างก็ว่าหล่อนมีสามีลับๆ บ้างก็ว่าหล่อนถูกสามีทิ้ง จึงหนีมาอยู่ที่นี่ข่าวลือมีเยอะ เพิ่มอีกสักข่าวคงไม่เป็นไรหล่อนเรียกชื่นมาจัดการเตรียมห้องพักให้คร้ามกับบิดาเรือนริมน้ำนี้เป็นร้านขายผ้า ซึ่งตอนกลางคืนจะมีบ่าวนอนเฝ้า 2 คน ตัวหล่อนเอง จะอยู่เรือนหลังกลาง ขนาดไม่ใหญ่มาก มีห้องนอน 2 ห้อง มีโถงกลางใหญ่อยู่ด้านหน้าถัดเข้าไปด้านในเป็นเรือนครัว และมีเรือนหลังเล็กหลังน้อยสำหรับบ่าวไพร่ อีกหลายหลัง มีเรือนยังว่างอยู่อีกหลัง สำหรับให้สองพ่อลูกอาศัยอยู่ได้“ชื่น เอ็งเตรียมเสื้อผ้าสำหรับคนงานให้คร้ามกับพ่อของมันด้วย ข้าเห็นเสื้อผ้ามันเก่ามากแล้ว”“เจ้าค่ะ นายหญิง”“บอกอ้ายก้านให้มันรู้ด้วย ว่าข้ารับบ่าวคนใหม่”“ได้เจ้าค่ะ” คร้ามเดินกลับบ้านด้วยอาการเหม่อลอย มองเห็นบิดานั่งพักอยู่ที่ชานเรือน จึงเข้าไปนั่งข้างบิดาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“พ่อ ข้ากลับมาแล้ว ข้ามีเงินรักษาพ่อแล้วนะ”คิดมีสีหน้าแปลกใจ“เอ็งไปเอาเงินมาจากไหน”ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย“ข้าไปขายตัวเป็นทาสให้คุณข้าวทิพย์ ตามที่อ้ายไปล่แนะนำ มันบอกว่าคุณท่านใจดี มักช่วยคนเดือดร้อน นี่ข้าได้เงินมาแล้ว”“อะไรนะ เอ็งทำอะไรลงไป ไม่น่าต้องเดือดร้อนหาเงินขนาดนั้น ข้าไม่สบายแค่นี้ เป็นเองก็หายเองได้ อย่างนี้เอ็งมิต้องไปทำงานเป็นทาสแม่นายตลอดชีวิตเลยหรือ”คร้ามอึ้งอีกครั้ง สมองนึกหาคำตอบให้กับบิดา ไม่กล้าบอกเงื่อนไขที่ข้าวทิพย์ตั้งไว้“ที่เรือนนายท่านมีบ่าวไพร่มากมาย จึงให้ข้าเป็นทาสแค่ปีเดียวจ้ะพ่อ แต่ว่าตอนนี้พวกเราไปหาหมอกันเถอะ พ่อจะได้รีบรักษาตัว”มารดาของคร้ามเสียชีวิตไป 3 ปีแล้ว จากการถูกงูกัด ตอนนั้นชายหนุ่มเสียใจมาก ที่ไม่ได้อยู่บ้าน นำมารดาไปหาหมอไม่ทัน นับจากมารดาเสียชีวิต เขาอยู่กับบิดาเพียงสองคน ทุกข์สุขอดอยากมาด้วยกันคร้ามแบกบิดาขึ้นหลังพาเดินไปบ้านพ่อหมอพ่อหมอจัดยามาให้ต้มกินที่บ้านชุดใหญ่ เพียงกินยาชามแรก บิดาก็รู้สึกดีขึ้นมากผ่านไป 3 วัน อาการป่วยไข้แทบหายสนิทพอวันที่หก คร้ามจึงชวนบิดาเก็บเสื้อผ้าที่มีอยู่น้อยนิดแล้วพากันเดินไปเรือนของข้าวทิพย์ก้านเตรียมห้องหับ ที่หลับที่นอนให้สองพ่อลูกไว้พร้อมแล้วตามคำสั่งของนายหญิง วันแรกทั้งสองไม่ต้องทำงาน กินอาหารเย็นแล้วก็เข้านอน ก้านดูแลสองพ่อลูก แนะนำบ่าวไพร่ทุกคนให้คร้ามได้รู้จักวันต่อมา คร้ามไปช่วยบ่าวไพร่คนอื่นยกผ้า แบกผ้าขึ้นเกวียนที่ลูกค้ามาซื้อถึงร้าน เสร็จแล้วก็เข้าสวน จนกระทั่งเย็นงานที่นี่ ถึงจะหนัก แต่ก็เบากว่าการทำนาทำไร่ ที่ผ่านมาทั้งชีวิตเรือนหลังใหญ่นี้มีแม่ครัวหลายคนทำอาหารทั้ง 3 มื้อ เพื่อเลี้ยงดูคนงานบ่าวไพร่มากกว่า 30 ชีวิต แม้แต่ละมื้อจะมีกับข้าวเพียง 2 อย่าง แต่นับว่าดีกว่าอาหารที่คร้ามเคยกินที่บ้านตลอดหลายปีมานี่คร้ามทำงานในร้านและในสวนอยู่ทั้งอาทิตย์ ทำทุกอย่างตามที่ได้รับคำสั่ง ได้พบข้าวทิพย์เวลาที่แบกผ้าอยู่หน้าร้าน แต่แทบจะไม่ได้พูดจากันเย็นวันหนึ่ง ซึ่งคร้ามลืมไปแล้ว ว่ามาทำงานที่นี่ด้วยเงื่อนไขอะไร ชื่น ที่เป็นคนสนิทของข้าวทิพย์เดินมาบอกว่า“คืนนี้ต้นยามสอง อาบน้ำอาบท่าให้สะอาด แล้วขึ้นไปพบแม่นายบนเรือน”ชายหนุ่มรู้สึกวูบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความร้อนวิ่งขึ้นวิ่งลง หัวสมองเหมือนว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 ความหวังของข้าวทิพย์

นิยายแนะนำ

สามีข้าไม่ได้เป็นทาส

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 ความหวังของข้าวทิพย์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้