รางวัลนอนนิ่งอย่างสงบในช่องเก็บของเมื่อดึงออกมาดูภายนอกก็เป็เสมือนหนังสือปกสีดำด้านหน้าปกเขียนด้วยอักษรสีทองลายพู่กันอ่านได้ว่า
' เครื่องปรุงวิเศษ 200 ชนิด '
นับเป็หนังสือที่หนามากเล่มหนึ่งหรือจะดูในหัวก็ได้ซึ่งไม่ต่างจากการอ่านไฟล์หนังสืออีบุ๊คผ่านจอคอมพิวเตอร์ นับเป็เทคโนโลยีที่ล้ำหน้ามาก
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เขามีสูตร มีเงินแต่ขาด โรงงาน ที่ดิน พนักงาน และแผนการดำเนินการทางธุรกิจ!
และปัญหาใหญ่สุดที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่เคยมีประสบการณ์ทำอะไรธุรกิจอะไรพวกนี้มาก่อนในชีวิต!
ก่อนหน้าก็ทำงานบริษัทเป็แค่พนักงานกินเงินเดือนธรรมดา ทำตามคำสั่งและเนื้อหางานที่ได้รับมอบหมายเท่านั้น
' 666 นายมีที่ดิน โรงงาน หรือแผนธุรกิจเป็รางวัลบ้างไหม? '
[ไม่มีครับโฮส ที่ดิน โรงงาน และแผนธุรกิจไม่เป็รางวัลที่อยู่ในระบบครับ เกรงว่าโฮสต้องหาทางซื้อหรือเช่าที่ดินเอาเองและโรงงานก็ต้องสร้างเอานะครับ ส่วนแผนธุรกิจจ้างมืออาชีพเอาครับ]
กู่ฉิงฉิงได้ฟังคำตอบจากระบบก็คิดหนัก รู้สึกว่าระบบช่างขี้งก เขาไม่อยากจะเชื่อนักหรอกว่าระบบไม่มีสิ่งที่เขา้าในแพ็กเกจจริง ๆ ไม่ใช่ว่าระบบหาทางกอบโกยผลประโยชน์มากกว่านี้ถึงจะยอมปล่อยออกมาหรอกนะ
[อย่าใส่ร้ายระบบนะครับ ระบบเสียใจ...ที่ดินแต่ละที่ในแต่ละโลกระบบไม่อาจครับ เนื่องจากต้องเก็บไว้สำหรับผู้อยู่อาศัยดั้งเดิมของโลกนั้น ๆ ส่วนโรงงานก็เช่นกันต้องใช้เทคโนโลยีจากโลกนั้น ๆ ถ้ามาจากระบบก็จะล้ำสมัยเกินไปอาจจะผิดสังเกตเอาได้ครับ]
' ช่างเถอะ '
พอฟังระบบอธิบาย กู่ฉิงฉิงรู้สึกว่าโวยวายกับระบบไปก็เปล่าประโยชน์ สู้เอาเวลาไปหาทางหาที่ดิน สร้างโรงงาน จ้างคน และหาคนจัดการเื่ธุรกิจดีกว่า ไหนจะต้องลงทะเบียนโรงงานและจดกิจการให้เข้าสู่ระบบอุตสาหกรรม อีกทั้งยังต้องจัดการเื่ขอใบอนุญาตรับรองผลิตภัณฑ์อาหารอีก กว่าที่เขาจะออกขายได้ ไม่ใช่เื่ง่าย ๆ แบบแค่ทำขายก็จบ
ระหว่างที่กำลังคิดวุ่นวายสะระตะในหัวอยู่นั้น กู่ฉิงฉิงก็ลืมไปเลยว่าตนเองไม่ได้อยู่คนเดียวในห้อง อีกทั้งยังดวงตาคมเปิดขึ้นและจ้องตรงมายังตนเองที่กำลังเหม่อลอยเนื่องจากคุยกับระบบในหัวอยู่
หยางเฟยหลงจ้องมองภรรยาตัวน้อยที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงหลังสะดุ้งตื่นขึ้นมาตามนาฬิกาชีวิตปกติที่เขามักจะลุกจากเตียง
เขานั้นตื่นนอนนานแล้วแต่ว่าเห็นใจอีกคนที่นอนกอดตนเองอยู่ อันที่จริงเขาไม่ชอบการััแตะเนื้อต้องจากคนอื่น ปกติคนที่กอดตัวเขานอนนั้นไม่มีความเป็ไปได้อย่างยิ่ง แต่ว่ากับกู่ฉิงฉิงเขากลับไม่รู้สึกรังเกียจ
กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากครีมอาบน้ำของโรงแรมยังโชยเข้าจมูกเป็ระยะ เนื้อตัวนุ่มนิ่มของอีกฝ่ายทำเอาธรรมชาติความเป็ชายยามเช้าของเขาถูกปลุกขึ้นมาแข็งขันกว่าปกติ แต่เขาไม่คิดอะไรมากนัก เนื่องจากเป็ธรรมชาติของผู้ชายทุกคน แต่กระนั้นก็ไม่มีความคิดที่จะร่วมหอลงโลงของจริงกับอีกฝ่ายแต่อย่างใด
[โฮส สามีโฮสตื่นแล้วครับ]
กู่ฉิงฉิงได้ยินเสียงเตือนจากระบบก็รีบหันขวับไปด้านข้าง
" อะ อรุณสวัสดิ์ครับ มะ เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ "
เขาค่อนข้างกระดากอายและหัวใจเต้นแรงเร็วจากการโดนจ้องด้วยดวงตาคมบนใบหน้าหล่อเหลา ท่องไว้ ๆ
' นี่มันของเจี้ยนเหยาหยา ๆๆ '
หัวใจที่ไม่รักดีเริ่มกลับมาเต้นเป็ปกติจากการสะกดจิตกับตัวเอง กู่ฉิงฉิงก็ค่อยยิ้มออกมาได้เล็กน้อย ก่อนจะกระเถิบออกห่างชายหนุ่มผู้หล่อเหลาตรงหน้าและก้าวลงจากเตียง
" ผมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ "
" อื้ม "
พอได้รับคำอนุญาต กู่ฉิงฉิงก็รีบเดินเร็ว ๆ เข้าห้องน้ำไปประหนึ่งมีสัตว์ประหลาดไล่ตามหลัง
" หึ! "
หยางเฟยหลงส่งเสียงพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกแบบไม่ค่อยพอใจนัก เขามันน่ากลัวนักหรืออย่างไร พอเห็นเขาถึงพยายามหนีตลอด แต่ไม่มีใครสามารถตอบท่านประธานหยางได้กับคำถามนี้
" เพี๊ยะ ๆ กู่ฉิงฉิง กู่ฉิงฉิง นี่ของเจี้ยนเหยาหยา ไม่ใช่ของแก อย่าลืมฉากจบอนาถที่แกอ่านมาสิ เข้าใจไหม พระเอกคือของต้องห้าม "
กู่ฉิงฉิงยอมรับว่าพระเอกนั้นเป็สเป๊กของตนอย่างแท้จริง ทั้งรูปร่างหน้าตาและนิสัยที่จากอ่านมาและััด้วยตนเองใน่สั้น ๆ อนิจจา ด้ายแดงไม่ได้เกี่ยวที่นิ้วของเขาและอีกฝ่าย ทำอย่างไรก็ไม่อาจขัดขวางลิขิตเทพผู้เฒ่าจันทราได้
ช่างเถอะ เอาเวลามาคิดเื่หาเงินดีกว่า อย่างน้อยเมื่อหย่าจากกันเขาก็ยังต้องกินต้องใช้ ความรักไว้ค่อยหาเอาดาบหน้า!
[ดีครับโฮส คิดแบบนี้ โฮสต้องประสบความสำเร็จตามที่หวังไว้แน่ ๆ ครับ]
ระบบโผล่ออกมาในเวลาที่เหมาะเหม็งตลอด ดั่งคำว่าตีหลักต้องตีตอนร้อน ออกมาให้กำลังใจโฮสตนเอง แน่นอนว่าถ้าทำภารกิจสำเร็จในทุกครั้ง มันก็จะได้รับรางวัลด้วยเช่นกัน แน่นอนว่ามันก็อยากอัพเกรดเวอชั่นของตัวมันเอง จากที่โฮสทำภารกิจแรกสำเร็จ มันก็ได้รับรางวัลเรียบร้อย สะสมไว้สำหรับอัพเกรดระดับขั้นอ
[โฮส ธุรกิจเครื่องปรุงไม่ขอให้สามีโฮสช่วยล่ะ อีกฝ่ายเป็นักธุรกิจใหญ่ คงหาทางช่วยโฮสได้แน่ ๆ ]
" อืม น่าสน จะลองคุยดูแต่ถ้าเขาไม่ช่วย คิดว่าจะหาทางเอง "
[โฮส ลูกนอกสมรสกับพ่อของร่างนี้นัดเจอกันครับ เที่ยงนี้ที่ห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรมซิทรีน]
" นายดักจับสัญญาณมารึ "
[ครับ]
" ไม่ผิดกฎหมาย? "
กู่ฉิงฉิงพูดท้ายประโยคเสียงสูงเป็เชิงถาม
[กรณีที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการทำภารกิจของโฮสให้สำเร็จและความปลอดภัยของโฮส ผมได้รับอนุญาตจากระบบแม่ครับ]
" ก็ดี เผื่ออีกฝ่ายคิดอะไรไม่ได้จะได้ระวังตัวไว้ก่อน "
กู่ฉิงฉิงไม่อยากขัดแย้งกับใครในโลกใบนี้ เนื่องจากเขาแค่อยากใช้ชีวิต มีเงินมีทองใช้สบาย ๆ เท่านั้นก็พึงพอใจแล้ว ส่วนการเป็ทายาทธุรกิจของตระกูล เขาปล่อยให้เป็เื่ของกู่เซวียนเย่กับกู่เกาเถอะ ถ้าลูกนอกสมรสของกู่เกา้าแย่งตำแหน่ง กู่เซวียนเย่ก็ไม่ใช่พวกสัตว์กินพืชเชื่อง ๆ เสียเมื่อไหร่ เขาไม่คิดว่าจะเป็ปัญหาอะไรสำหรับกู่เซวียนเย่ ยกเว้นแต่อีกฝ่ายจะเล่นกันถึงตาย เขาจึงค่อยยื่นมาเข้าไปขัดขวางแล้วกัน
ถามว่าเขาเลือกเข้าข้างฝ่ายไหน เื่นี้เดาได้ไม่ยาก...
กู่ฉิงฉิงใช้เวลาในห้องน้ำไม่นาน จากนั้นก็ออกมาและเดินเข้าห้องแต่งตัวต่อ หลังจากแต่งกายและเก็บข้าวของเข้ากระเป๋าเดินทางเรียบร้อย เขาก็พร้อมจะเดินทางกลับไปอยู่อาศัยยังคอนโดที่ได้รับการโอนกรรมสิทธิ์มาจากกู่เกาเมื่อไม่นานมานี้
" กู่ฉิงฉิง เดี๋ยวก่อน "
เสียงทุ้มเรียกให้หยุด
" มีอะไรครับ "
กู่ฉิงฉิงถามขึ้นด้วยความสงสัย
" ตอนเย็น ทนายจะเดินทางไปพบเธอจัดการเื่ข้อตกลงการแต่งงานเธอสะดวกไหม "
" ครับ คุณมีเบอร์ติดต่อผมอยู่แล้ว คุณให้ทนายไว้ได้เลย ให้เขาโทรมานัดกับผมอีกที เื่เวลากับสถานที่ "
" อืม "
พร้อมกับมือแกร่งยื่นส่งกุญแจกับคีย์การ์ดให้
" อะไรครับ "
กู่ฉิงฉิงหรี่ตามองของที่ส่งให้แต่เขายังไม่ยื่นมือไปรับ
" กุญแจคอนโดของพวกเรา "
" ห๊ะ! "
กู่ฉิงฉิงอุทานออกมาด้วยความใ
" เธอควรย้ายของเข้าไปในนั้น อย่างไรเราสองคนแต่งงานกันแล้ว จะแยกกันอยู่ก็ประหลาดเกินไป หนึ่งปีต่อจากนี้ เธอกับฉันต้องไปอยู่ร่วมบ้านกัน "
กู่ฉิงฉิงได้ฟังก็ทำหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที เป็สีหน้าที่ทำให้หยางเฟยหลงยิ้มออกมาที่มุมปาก
" ไม่ต้องห่วง ที่นั่นมีห้องนอนสามห้อง เธอเลือกห้องนอนได้เลย "
พอได้ฟังว่ามีหลายห้องนอน กู่ฉิงฉิงก็แสดงท่าทางคลายอาการกังวลชัดเจน เขาไม่ต้องนอนร่วมห้องกับหยางเฟยหลงเป็ใช้ได้ เพราะมันไม่ดีต่อหัวใจ เขากลัวว่าใกล้ชิดกับหยางเฟยหลงมาก ๆ จะเผลอใจเข้าสักวัน
" ครับ "
กู่ฉิงฉิงตอบรับ พร้อมกับยื่นมือไปรับกุญแจมาเก็บไว้ ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางใบน้อยออกไปจาก ' ห้องหอ ' ของเขาและหยางเฟยหลง เปลี่ยนแผนจากการเดินทางไปยังคอนโดของตัวเองเป็กลับไปยังบ้านของตระกูลกู่เพื่อเก็บเสื้อผ้าและของใช้
หยางเฟยหลงมองแผ่นหลังตรงที่เดินออกไปอย่างมาดมั่น อีกครั้งที่เขาต้องแปลกใจเื่ความไม่ตรงกันของข้อมูลที่เขาจ้างสืบมาด้วยราคาแสนแพง
==============
คอนโดสำหรับการอยู่ร่วมกันหลังแต่งงานตั้งอยู่บริเวณย่านที่พักอาศัยสุดหรูใจกลางเมือง ราคาสูงแต่ก็แลกมาด้วยความสะดวกสบายในการเดินทางและความปลอดภัยจากการตรวจตราที่เข้มงวดของคอนโดทำให้ผู้พักอาศัยสบายใจและนอนหลับสนิทในยามค่ำคืน ไม่ต้องกลัวถูกโจรบุกปล้นหรือคนเข้ามาทำร้าย
กู่ฉิงฉิงก้าวออกมาจากรถยนต์แบบเอสยูวีจากตระกูลกู่พร้อมกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่สองใบ เขาจัดเก็บเอกสารสำคัญและเสื้อผ้าที่ใช้ประจำในชีวิตประจำวันและสำหรับออกงาน ข้าวของในกระเป๋าเดินทางสองใบนี้ยังไม่ได้หนึ่งส่วนยี่สิบของที่เ้าของเดิมมี
เ้าของร่างเดิมสไตล์การแต่งกายต่างกัน ซึ่งไม่ตรงรสนิยมของเขา เ้าของร่างเดิมชอบเสื้อผ้าฉูดฉาดตามแฟชั่น ส่วนเขานั้นชอบเสื้อผ้าเรียบง่ายดูหรูมีระดับ ดังนั้นหลังจากคัดไปคัดมาจึงได้มาแค่สองกระเป๋าใหญ่ ๆ เท่านั้น ที่เหลือเขาทิ้งไว้ที่บ้านตระกูลกู่ การออกมาคราวนี้จะกลับไปคงยากและหลังจากที่แต่งงานครบปีตามสัญญาที่ให้ไว้กับหยางเฟยหลง เขาก็คงไม่ได้กลับไปถาวร
กู่ฉิงฉิงเดินเข้าไปยังหน้าประตูทางเข้า ก่อนจะยกบัตรคีย์การ์ดขึ้นทาบกับหน้าประตู จากนั้นล็อกประตูก็เปิดออกและเขาลากกระเป๋าสองใบเข้าไปในอาคารก็จะเดินไปยังลิฟท์ด้านขวาสุดจากบรรดาลิฟท์ห้าตัวที่ติดตั้งขนานกัน
ลิฟท์ตัวนี้สำหรับผู้พักอาศัยห้าชั้นบนสุด เป็ลิฟท์ตัวเดียวที่สามารถพาผู้พักอาศัยขึ้นไปห้าชั้นนั้นได้ และการใช้งานต้องสอดกุญแจไขเข้าไปยังรูกุญแจ ลิฟท์จึงจะทำงาน จากนั้นจึงสามารถกดชั้นที่้าไปได้ และห้องของหยางเฟยเป็ห้องชั้นบนสุดของคอนโดนี้
การเลือกตำแหน่งและชั้นของห้องก็เข้ากับนิสัยของหยางเฟยหลง เลือกอะไรก็ต้องเป็ที่สุด ขนาดที่อยู่อาศัยก็ต้องอยู่สูงที่สุด ดีที่สุด
ลิฟท์ใช้เวลาเคลื่อนตัวขึ้นไป้าไม่กี่วินาทีก็ถึงที่หมาย เมื่อประตูลิฟท์เปิดออก เขาก็พบทางเดินปูพรมตรงยาวประมาณห้าเมตร ก่อนจะมีประตูปิดคั่นทางไปต่อ หน้าประตูมีเครื่องสแกนลายนิ้วมือกับที่ใส่รหัสสำหรับเปิดล็อก ซึ่งทำเอากู่ฉิงฉิงปวดศีรษะขึ้นมาทันที เนื่องจากหยางเฟยหลงไม่ได้ให้รหัสผ่านหรือบันทึกลายนิ้วมือสำหรับเปิดเข้าไปไว้
กู่ฉิงฉิงได้แต่ถอนใจก่อนจะกดยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมจะกดโทรออกไปหาเ้าของห้อง แต่ยังไม่ทันจะได้โทรออก ประตูที่ปิดอยู่ก็ถูกดึงเปิด พร้อมกับเ้าของห้องเดินออกมาจากประตูทางเข้า
" มาแล้วหรือ "
เสียงทุ้มถามทักทายสั้น ๆ
" ผมนึกว่าจะต้องนอนรอหน้าห้องแล้วสิครับ "
กู่ฉิงฉิงพูดกึ่งแซวกึ่งจิกกัด ไม่รู้ว่าเ้าของห้องมารอเพราะรู้ว่าเขาไม่มีทางเปิดประตูได้หรือว่าตนเองโชคดีที่มาเวลาที่เ้าของห้องอยู่พอดี
" ฉันมารอเธอน่ะ เข้ามาก่อนสิ จากนั้นมาบันทึกลายนิ้วมือสำหรับเปิดประตู "
พร้อมกับกระเป๋าที่ถูกลากเข้าไปในห้อง
กู่ฉิงฉิงได้แต่มองตาปริบ ๆ ไปยังร่างสูงใหญ่ในชุดลำลอง กางเกงชิโนสีน้ำตาลเข้มกับเสื้อเชิ้ตสีเบจ ปลดกระดุมสองเม็ดบน โชว์ไหปลาร้าได้รูปและกล้ามเนื้ออกแน่น ๆ ชวนน้ำลายสอ
' สงบใจไว้กู่ฉิงฉิง! '
นี่ถ้าไม่รู้นิสัยพระเอกมาก่อนคงคิดว่าอีกฝ่ายตั้งใจยั่วยวนเขาเป็แน่
กู่ฉิงฉิงได้แต่สะบัดหัวเบา ๆ ไล่ภาพสุดเซ็กซี่ออกจากหัวและเดินตามเข้าไป ก่อนจะพบว่า ห้องในคอนโดที่หยางเฟยหลงซื้อเอาไว้เป็ห้องหอสำหรับอยู่อาศัยหลังแต่งงาน คือห้องที่กินพื้นที่ทั้งชั้นของคอนโดนี้และยังทำเป็ที่อยู่อาศัยแบบสองชั้นอีกด้วย คาดว่าถ้าไม่ถูกสั่งสร้างมาแบบพิเศษั้แ่เริ่มต้น ก็ถูกซื้อมาเป็จำนวนสองชั้นและนำมารีโนเวทใหม่ พื้นที่ทั้งชั้นจำนวนสองชั้นถูกนำมาทำเป็ที่พักอาศัย แค่คิดถึงราคากู่ฉิงฉิงก็รู้สึกมวนท้องขึ้นมาทันที ขนาดว่าเขารวยมากขึ้นแล้ว แต่พอเทียบกับอีตาพระเอก เขารู้สึกตนเองเป็แค่ขอทานอย่างไรก็ไม่รู้
" เป็อะไร ไม่สบายหรือเปล่า สีหน้าไม่ค่อยดี "
" ไม่เป็อะไรครับ คงเพราะลิฟท์ขึ้นมาเร็วไปหน่อยเลยเวียนหัว เพราะร่างกายปรับตัวไม่ทัน "
กู่ฉิงฉิงพูดข้ออ้างแก้ตัวมั่ว ๆ ออกไป เขาไม่อยากตอบสาเหตุที่แท้จริงว่ามึนหัวจากราคาประมาณคร่าว ๆ ของห้องพักแห่งนี้
" งั้นนั่งก่อน "
ท่านประธานหยางพูดพร้อมกับชี้ไปที่ชุดโซฟาเบดขนาดใหญ่ที่อยู่ในส่วนห้องรับแขก
กู่ฉิงฉิงรีบเดินไปนั่ง เมื่อร่างกายััโซฟา เขาก็ตกหลุมรักมันทันที ตกหลุมรักและชอบในความนิ่มสบายที่โซฟาตัวนี้มอบให้
หยางเฟยหลงมองคนตัวเล็กที่ทำหน้าพริ้มแบบสุขใจ เหมือนลูกแมวที่กำลังนอนเล่นบนโซฟานุ่มแบบที่เห็นตามคลิปในโซเชียลที่เพื่อน ของเขามักจะแชร์กันที่หน้าโพรไฟล์ในเว่ยป๋อ ก็ยกยิ้มอย่างเอ็นดู
ชายหนุ่มช่วยลากกระเป๋าสองใบของกู่ฉิงฉิงไปวางไว้ยังพื้นที่ว่างหน้าบันไดทางขึ้นชั้นสอง ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าแช่เย็นมาให้อีกฝ่ายดื่มแก้มึนหัวจะได้รู้สึกสดชื่น
" ขอบคุณครับ "
กู่ฉิงฉิงเห็นอีกฝ่ายดูแลเอาใจใส่ก็อดที่จะรู้สึกดีไม่ได้
" หายเหนื่อยแล้วเธอไปเลือกห้องนอน จากนั้นค่อยไปบันทึกลายนิ้วมือ "
หยางเฟยหลงกล่าวพร้อมทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ บนโซฟาตัวเดียวกัน ก่อนจะเอนตัวพิงพนัก
กู่ฉิงฉิงได้แต่ใช้หางตามอง ก่อนจะหันมาหยิบน้ำดื่ม แสร้งทำเป็ไม่รู้สึกอันใดแม้ในใจจะเต้นตึกตักก็ตาม
กลิ่นน้ำหอมสำหรับผู้ชายที่มีกลิ่นมัสค์และแอมเบอกิสแบบที่เขาชอบโชยมาแตะจมูกเป็ระยะ ๆ
เขาเองก็เป็ผู้ชายเช่นกัน รู้สึกเหมือนโดนอ่อยอย่างไรไม่รู้ นานเข้าเมื่อรู้สึกว่าสภาพนี้ไม่ก็ให้เกิดประโยชน์อันใด เขาจึงตัดสินใจจะไปเลือกห้องนอนของตนเอง หลุดจากสภาพไม่ดีต่อหัวใจ คิดปุ๊ปก็ทำปั๊ป เขาลุกพรวดจากโซฟาทันทีแต่เนื่องจากลุกเร็วเกินไปทำให้เบื้องหน้ามืดกะทันหันจึงเดินสะดุดเซไม่เป็ท่าและเสียหลักล้ม
ตนเองเตรียมรับแรงกระแทกและการเจ็บตัวไว้แล้วและหลับตาปี๋ แต่เวลาผ่านไปก็ไม่รู้สึกเจ็บหรือแรงกระแทกแต่รู้สึกถึงอ้อมแขนแกร่งและอบอุ่นแทน อ้อมแขนที่รับตัวเขาที่เสียหลักเอาไว้และประคองให้นั่งลงอีกรอบ
กู่ฉิงฉิงนั่งนิ่งอย่างว่าง่ายก่อนสภาพการมองเห็นจะกลับมาเป็ปกติ เขาก็พบว่าตนเองได้นั่งลงบนตักของหยางเฟยหลงเสียแล้ว
หยางเฟยหลงพบว่าภรรยาตัวน้อยของเขานั้น แม้จะเป็เพศชายแต่ก็นุ่มนิ่มน่ากอดไปทั้งตัว พอเขาได้ัั โดยเฉพาะบั้นท้ายอวบอิ่มเนื้อมีแรงสะท้อนเด้งเป็อย่างดีที่นาบลงมาบนหน้าขาตอนทิ้งตัวนั่งลงมามันช่างทำให้รู้สึกรุ่มร้อน ผสานกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ แบบขนมหวานของเ้าตัวด้วยแล้วยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเขาได้อย่างน่าประหลาด
ชายหนุ่มรู้สึกว่าคนในอ้อมกอดเหมือนเป็ขนมหวานมากกว่าคนจริง ๆ น่ากัดกินอย่างบอกไม่ถูก แต่ไม่นานเขาก็พบว่าคนบนตักร่างกายแข็งเกร็งไปเสียแล้ว
" ขะ ขอโทษครับ "
กู่ฉิงฉิงทำท่าจะรีบลุกขึ้นแต่ว่าหยางเฟยหลงก็หาได้ยอมไม่ เขากอดอีกฝ่ายไว้แน่น
" ใจเย็น ๆ เดี๋ยวเธอก็หน้ามืดอีก "
กู่ฉิงฉิงได้แค่หน้าซับสีเืด้วยความเขินอายในความซุ่มซ่ามของตนรวมถึงรู้สึกกระอักกระอ่วนจากสภาพการนั่งบนตัก เขาไม่เคยใกล้ชิดกับคนอื่นมากขนาดนี้มาก่อน
" คะ ครับ "
เสียงหวานตอบรับแบบตะกุกตะกัก ทำเอาหลางเฟยหลงยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้
น่าสนใจ...มันทำให้อยากรู้ว่าทำไมคนคนหนึ่งถึงเปลี่ยนไปมากหลังจากอุบัติเหตุก่อนหน้างานแต่งแค่วันเดียว...
1K
