และทันทีที่เ้าั์คาชิออสเหยียบสนามประลอง เขาก็ประกาศศักดา ด้วยการะโดัง
“ ใครจะเป็เหยื่อรายที่ 11 ออกมาให้ข้าเด็ดหัวได้แล้ว ”
หลายคนในที่นั้นหวาดผวา บางรายที่ขวัญอ่อนหน่อย ก็แทบลมจับ เพราะภาพจำในยามที่คาชิออสตัดหัวศัตรูด้วยมือเปล่า ยังคงฝังแน่นอยู่ในสมอง ทว่าก็มีบางกลุ่มโห่ร้องยินดี ด้วยยึดถือสองศิษย์อาจารย์เป็ไอดอล
“ เฮ…..คาชิออส คาชิออส คาชิออส ”
“ เล่นงานมันเลย เด็ดหัวของเ้าเซย่ามาให้ได้ ”
“ จัดการให้เด็ดขาด อย่าให้คนนอกได้ชุดครอธเพกาซัสไป ”
เสียงเชียร์ที่ฟังไม่ได้ศัพท์จากบรรดาติ่งดังกึกก้อง ไม่นาน ก็พลันสงบลง เมื่อสาวผมเขียว ผู้ใส่หน้ากากเหล็ก ได้ก้าวออกมา พร้อมยกมือขึ้นปราม และพอเห็นว่าทุกสิ่งเรียบร้อย เธอก็หันไปมองคนผู้หนึ่ง ซึ่งยืนอยู่มุมตรงข้าม จากนั้นก็กล่าวท้าทาย
“ พวกข้ามาถึงลานประลองแล้ว และทางฝั่งเ้าล่ะ พร้อมรึยัง มารีน ”
บุคคลที่ไชน่าขนานนามว่า “มารีน” เป็สาววัยรุ่นร่างสูงเพรียว ผู้ปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากเหล็ก ผมหยักศกสีโค้กปลิวไสวไปตามแรงลม แม้ว่าเธอจะตัวคนเดียวในลานประลอง เพราะผู้คนส่วนใหญ่ ล้วนชมชอบทางฝั่งสาวผมเขียวมากกว่า แต่เ้าหล่อนก็ยังรักษามาดที่ดูสงบนิ่งเอาไว้ได้
“ ว่ายังไง ข้าถามว่าเ้าพร้อมรึยัง ”เหมือนไชน่าจะรำคาญใจที่มารีนเอาแต่ยืนเฉย จึงร้องถามอีกคำรบ และด้วยอาการคุกคามนี้เอง จึงทำให้สาวผมสีโค้กยอมตอบกลับ แต่กระแสเสียงยังคงเรียบเฉย เสมือนหนึ่งเป็คนไร้อารมณ์
“ ทางฝั่งข้าพร้อมแล้ว รอแต่ท่านเคียวโกมาเป็ประธาน ก็จะเริ่มประลองฝีมือ ”
“ หึ เ้าบอกว่าพร้อม และลูกศิษย์คนโปรดของเ้าอยู่ไหนซะล่ะ หรือมันกลัวจนหนีกลับญี่ปุ่นไปแล้ว ”ไชน่าเปลี่ยนมายืนเท้าสะเอว พร้อมเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ประมาณว่าจะเยาะเย้ย
“ พูดบ้าๆ เ้าเซย่าก็ยืนรออยู่ข้างๆข้านี่ไง เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ หมอนั่นไม่อยู่นี่ ตกลงมันหายไปไหน ” มารีนงุนงง เพราะไม่รู้ว่าไชน่าจะสื่อถึงอะไร แต่พอหันไปมองในตำแหน่งที่ลูกศิษย์หนุ่มเคยยืนอยู่ ก็พบว่ามันว่างเปล่า จึงเหลียวแลรอบตัว ท่าทางเลิ่กลั่ก ทว่าก็ยังไม่เห็นเซย่า
“ แปลกมาก เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เ้าศิษย์โง่ยังยืนอยู่เลย แล้วนี่มันหายหัวไปไหน ใกล้จะได้เวลาประลองแล้วด้วย หรือจะแอบหนีไปห้องน้ำ ”มารีนเริ่มร้อนรน เพราะถ้าเคียวโกมาเป็ประธานในการประลอง แล้วเซย่ายังไม่ปรากฏตัว ก็จะถือว่าแพ้บายในแมทย์นี้
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลูกศิษย์ของเ้าก็นับว่าฉลาดอยู่นะ รู้จักรักษาตัวรอดเป็ยอดดี เพราะถึงอย่างไร คาชิออสก็จะเป็ผู้ชนะ และได้ชุดครอธเพกาซัส ”ไชน่าหัวเราะลั่น ปากก็กล่าวถากถางอยู่ตลอด
“ ฮึ่ม….แต่น่าเสียดายที่เ้าเปี๊ยกเซย่าดันหนีไปได้ เพราะข้าเกลียดหมอนั่นเข้าไส้ และอยากเข่นฆ่าช้าๆ ด้วยการเฉือนอวัยวะของมันออกทีละชิ้น” คาชิออสกัดฟันกรอดๆ พร้อมพ่นคำกร้าว อันแสดงออกถึงสันดานดิบที่แสนป่าเถื่อน
ด้วยความร้อนใจ มารีนจึงไม่อยู่รอฟังคำหยามิ่ของคู่อริ พร้อมรีบรุดจากโคลอสเซี่ยม เพื่อตามหาเซย่า(กล้า)
“ ต้องรีบหาเ้าหมอนั่น มันไปไหนกันนะ ไอ้ศิษย์โง่งม ”
…………………….
มารีนสำรวจทั่วโคลอสเซี่ยม เริ่มั้แ่ประตูทางเข้า ไล่ไปตามห้องหับและซอกหลืบต่างๆ ไม่นาน ก็พบเป้าหมาย หมอนั่นกำลังนั่งยองอยู่ข้างห้องเก็บอาวุธ เขาก้มหน้าลงจนปลายคางจรดอก พร้อมยกสองมือขึ้นกุมศีรษะ ท่าทางน่าเวทนาเป็อย่างยิ่ง
“ กลัวแล้ว ไม่เอาแล้ว ชั้นยังไม่อยากตาย ”
มารีนถึงกับตะลึงงัน เพราะั้แ่รับเซย่าเป็ศิษย์เมื่อหกปีก่อน เธอไม่เคยเห็นหมอนี่แสดงความอ่อนแอให้เห็นเลยซักครั้ง แต่ในยามนี้ กลับดูไม่ต่างจากพวกกระจอกที่ขี้ขลาดตาขาวสุดๆ
“ ไม่น่าเชื่อ ปกติเ้าเซย่าจะบ้าบิ่น ดื้อดึง ไม่กลัวตาย แต่ทำไมคราวนี้ ถึงได้กลายเป็พวกขี้แหยไปได้นะ ”
ทว่ามารีนไม่มีเวลามาหาคำตอบ เพราะใกล้ถึงเวลาประลองฝีมือ จึงรีบรุดเข้าไปกระชากคอเสื้อของลูกศิษย์หนุ่ม หวังเรียกสติ
“ เ้าบ้าเลิกงี่เง่า แล้วลุกขึ้นมาได้แล้ว เพราะอีกเดี๋ยว เ้าจะต้องไปต่อสู้กับคา…..”มารีนพูดค้างไว้แค่นั้น เพราะตะลึงงันที่ได้เห็นเซย่าหลั่งน้ำตาและร้องไห้ฟูมฟาย อันดูไม่ต่างจากเด็กน้อยที่ยังไม่หย่านม
“ ฮือ….คะ…คุณมารีน ผมไม่สู้ได้มั้ย ไม่อยากได้ชุดครอธเพกาซัสแล้ว ปล่อยผมกลับบ้านเถอะ ”กล้าในร่างเซย่ายังคงสะอึกสะอื้น น้ำตาและน้ำมูกเริ่มไหลมากองรวมกัน จนแยกไม่ออกว่าอะไรเป็อะไร ทำให้มารีนนึกขยะแขยงและแอบสังเวชอยู่นิดๆ
“ นี่เ้า….”
แต่ท่าทีของมารีนก็อ่อนลงได้ไม่นาน เธอก็กลับมาแข็งกร้าวดุจเดิม ฝ่าเท้าเรียวจึงถูกยันเข้าไปที่หน้าท้องของกล้า ส่งผลให้ร่างแกร่งเกร็งกระเด็นไปชนกำแพงปูน
“ โครม ”
“ อั้ก….” กล้าในร่างเซย่าจุกเสียดจนแทบกระอักโลหิต เนื่องจากฝ่าเท้าของมารีนหนักไม่ต่างจากช้างถีบ และทันทีที่เงยหน้าขึ้นมา อาจารย์สาวผมสีโค้กก็ตั้งท่าต่อสู้เต็มอัตราศึก
“ เลือกเอาว่าจะสู้หรือไม่ เพราะถ้าเ้าหลบหนี ย่อมต้องถูกคนที่นี่ดูแคลน ซึ่งสำหรับนักรบ มันเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย ดังนั้น ข้าขอกลบฝังเ้าด้วยตัวเองดีกว่า เพื่อเป็การแสดงความเมตตาในฐานะอาจารย์ ”
กล้ายอมรับว่างงเสียยิ่งกว่างง เพราะไม่เข้าใจว่าการฆ่าศิษย์ของตัวเอง เป็ความเมตตาตรงไหน แต่เพื่อรักษาชีวิตให้รอด จึงยอมรับปากไปก่อน เพราะถึงคาชิออสจะโหดหินปานใด ก็ยังดีกว่าเผชิญหน้ากับเซนต์เต็มตัวแบบมารีน
“ โอเคครับ ผมยอมไปสู้กับเ้าคาชิออสแล้ว คุณมารีนอย่าฆ่าผมเลย ”
บรรยากาศโดยรอบดูผ่อนคลายลง เพราะมารีนเลิกแผ่รังสีฆ่าฟัน จากนั้นก็กลับมาอยู่ในท่ายืนธรรมดา พร้อมมองมายังกล้านิ่งๆ เหมือนหนึ่งจะพยายามชั่งใจ
“ โอเคครับ ผมไม่หนีแล้ว เมื่อกี้ผมยอมรับว่าตัวเองโง่มาก ทั้งที่ฝึกมาจนเก่งขนาดนี้ จะไปกลัวเ้าคาชิออสที่ใหญ่แต่ตัวทำไม ไปลุยกันเถอะ ” กล้าแสร้งทำเป็ห้าว ทั้งที่ในใจกลัวจนแทบปัสสาวะเล็ด
มารีนยังคงพิจารณาเซย่าอยู่เงียบๆ แต่ในใจยอมนับว่าห่างไกลจากคำว่า…..โอเค เพราะศิษย์หนุ่มดูเปลี่ยนไปมาก
“ ไม่น่าเชื่อ หมอนี่พูดจาฉลาดขึ้นมาก เข้าใจใช้เหตุผล ผ่อนหนักเป็เบา ทั้งที่เซย่าที่เรารู้จักเมื่อสองวันก่อน เป็เพียงพวกบ้าที่ต่อยก่อน ถามทีหลังแท้ๆ ”
“ เอ่อ….แต่ก่อนออกไปลุย ผมขอเข้าห้องน้ำก่อนได้มั้ย ”กล้าในร่างเซย่าลองขอเสียงอ่อย มือขวากุมท้องของตัวเอง ประมาณจะบอกว่าปวดหนัก
น้ำคำดังกล่าว ทำให้มารีนหลุดจากภวังค์ พร้อมเร่งให้เซย่า(กล้า)รีบทำธุระโดยไว
“ เร็วๆเข้าล่ะ การแข่งใกล้จะเริ่มแล้ว ”
……………………..
กล้าเข้ามาในห้องน้ำที่คับแคบ เขายอมรับอยากจะหนีไปให้ไกลจนสุดขอบโลก เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า จะต้องต่อสู้กับคาชิออส และหลังศึกนี้ ก็ยังผจญกับศัตรูอีกหลายคน ซึ่งเก่งกาจและน่ากลัวกว่าเ้าั์ใหญ่ทั้งนั้น
“ บรื้อ….อยู่ไม่ได้แล้ว เพราะถึงจะผ่านคาชิออสไปได้ ก็ต้องสู้กับเซนต์ตัวจริงอีกหลายคน แล้วไอ้งั่งที่ใช้คอสโมไม่เป็อย่างเรา จะเอาอะไรไปต่อกรกับปีศาจพวกนั้น ”ยิ่งคิด กล้าก็ยิ่งหวาดกลัว ด้วยฉากต่อสู้ที่ดุเดือดของการ์ตูนเื่นี้ ยังติดตราตรึงใจมิรู้วาย
และเมื่อความกลัวพุ่งทะยานถึงขีดสุด กล้าก็คิดจะหนีอีกครั้ง
“ ไม่ได้การ เราต้องหาทางรอด เผ่นออกทางอีกฝั่งของห้องน้ำก็ได้ ”กล้าได้ไอเดีย เลยหมอบลงติดพื้น โดยไม่แยแสฝาชักโครกที่แสนสกปรกของห้องส้วม
“ อืม….ไม่มีทางเลือก เราต้องคลานออกไปอีกทาง แล้วเผ่นหนีไปให้ไกล ก็หวังว่าไปถึงเมืองเอเธนส์ จะได้หาทางกลับเมืองไทย ” กล้าวางแผน พร้อมเตรียมลอดผ่านฝากั้นห้องน้ำ
“ เอ…ว่าแต่คุณมารีนอยู่ไหน ไม่เห็นขาของเธอเลย หรือจะไปรอในที่ๆไกลออกไป ถ้าเป็แบบนั้นจริง ก็เข้าทางเรา หึ หึ หึ ” กล้าเริ่มยิ้มได้ ทุกสิ่งเริ่มเป็ใจให้เขาแล้ว
ด้วยความที่รูปโฉมใหม่ของกล้าคือ…เซย่า จึงลอดผ่านฝากั้นห้องน้ำอย่างง่ายดาย ด้วยพระเอกคนนี้เป็เด็กหนุ่มที่มีร่างกายแกร่งเกร็ง
“ อืม….เป็เซย่านี่ก็ดีเหมือนกันแฮะ เพราะเขาไม่อ้วนตุ๊ต๊ะแบบเรา แถมยังเคลื่อนไหวได้สะดวก ”
พอกล้าในร่างเซย่าหลุดออกมา เขาก็เหลียวซ้ายแลขวา แต่ก็พบว่าไม่มีผู้ใดอยู่แถวนั้น
“ เย้…ทางสะดวกแล้ว คุณมารีนไม่อยู่จริงๆด้วย น่ากลัวว่าเธอจะไปรอเราที่ลานประลอง ขอโทษทีนะ แต่ผมต้องรักษาชีวิตของตัวเองไว้ก่อน เื่กู้โลก เอาไว้ทีหลังเถอะ ” กล้ารีบยกมือไหว้ปลกๆ ในใจรู้สึกผิดต่อมารีน แต่ด้วยความจวนตัว จึงต้องดำรงตนเป็คนขี้ขลาดต่อไป
“ ย้าฮู้…ฟรีแล้วโว้ย ”กล้าแทบจะะโตัวลอย ด้วยความดีใจ ก่อนวิ่งไปที่ประตูหลัก หวังออกจากโคลอสเซี่ยม แน่นอนว่าเป้าหมายต่อไปก็คือ….ลอบหนีไปที่เอเธนส์ เพื่อให้ใครซักคนส่งเขากลับบ้าน
“ แต่นี้ต่อไป ชั้นจะไม่เชื่อเ้าเซนต์แพนโดร่าอีกแล้ว ไม่น่าไปรับปากมันเลย ”กล้าสำนึกเสียใจ เพียงเพราะหลงคารมของคนแปลกหน้าในโลกออนไลน์ เลยทำให้ประสบชะตากรรมที่น่ากลัวแบบนี้ และพอสองเท้าจ้ำมาถึงหน้าประตูทางเข้า ซึ่งกว้างพอให้เกวียนผ่านได้สองคัน ก็พบกับบุคคลที่คุ้นตา คนผู้นั้นก็คือ…..อาจารย์สาวผมสีโค้ก
“ จ้าก……คุณมารีน ”กล้าสะดุ้งสุดตัว หัวใจร่วงหล่นลงไปกองที่ตาตุ่ม
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
70
