การผ่าตัดผ่านไปอย่างราบรื่นด้วยดีและแทอูก็ได้ไปขอโทษเวโรนิก้าที่พูดแรงเกินไปเื่ที่เธอเข้าผ่าตัดไม่ได้
และบอกกับเธอว่าอาจารย์จินกูเรียกเธอไปพบ
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
อาจารย์ได้ยื่นกระปุกยาให้กับเวโรนิก้าและพูดกับเธอว่า "ยาตัวนี้ไม่มีผลข้างเคียงเธอจะไม่งัวเงีย ไม่อาเจียน พรุ่งนี้เธอเริ่มเข้าผ่าตัดคนไข้ได้เลยนะ อย่ากังวลมากนักยานี่ได้ผลดีเลยล่ะ รุ่นพี่เธอกินมาหลายคนแล้ว" เวโรนิก้าเดินออกไปจากห้องและมานั่งคิดอยู่ในห้องแต่งตัวว่ายานี่จะได้ผลจริงหรอ
เธอกลัวว่าตัวเองจะวิ่งออกมาจากห้องผ่าตัดอีก วันต่อมาเธอตัดสินใจกินยานั่นและเข้าห้องผ่าตัดพร้อมกับหมอรุ่นพี่ผลออกมาดีเลยล่ะ เธอไม่มีอาการข้างเคียงใดๆ และลดความกังวลได้อย่างดี เวโรนิก้าดีใจมากที่ตนเองสามารถเข้าผ่าตัดได้ตามปกติและเป็ที่ยอมรับของหลายๆคน หลังจากวันนั้นก็มีเื่ราวดีๆอีกมากมายทุกคนมีความสุขกับ่เวลานี้มาก
จนกระทั่ง
"นายจะต้องออกจากโรงพยาบาลนี่ซะแล้วออกไปทำงานที่อื่น ไม่อย่างงั้นฉันจะทำร้ายทุกคนที่นี่ แกอยากจะเห็นใครที่นี่ตายบ้างล่ะ ฮึฮึ" เ้าหนี้นอกระบบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่กดดันพร้อมกับความโกรธในใจ
"ทำไมฉันต้องทำตามที่แกสั่ง" แทอูพูดขึ้นด้วยความรู้สึกที่เป็กังวล
"เพราะถ้านายไม่ออกไปจากที่นี่ ฉันจะฆ่าอาจารย์จินกูและเวโรนิก้าซะ"
แทอูทั้งโกรธและโมโหมาก มีความรู้สึกมากมายที่อยู่ในใจ เขาจึงตัดสินใจที่จะไปจากที่นี่เพื่อที่จะปกป้องทุกๆคนไม่ให้โดนทำร้าย โดยแทอูบอกกับคนอื่นๆว่าได้งานใหม่ที่โรงพยาบาลอื่นและได้เงินดีกว่า ทุกคนรู้สึกแปลกใจและไม่เชื่อที่เขาพูดเพราะที่ผ่านมาเขาดูมีความสุขกับการทำงานที่นี่มากทุกๆคนมานั่งคุยกันเื่ของแทอูในตอนที่แทอูเข้าข้องผ่าตัดครั้งสุดท้ายของที่นี่ ทุกคนเห็นตรงกันว่าต้องเกี่ยวกับเ้าหนี้นอกระบบคนนั้นแน่ๆ และช่วยกันหาทางออกที่ดีที่สุดโดยการค้นหาข้อมูลโรงพยาบาลที่แทอูบอกว่าได้รับงานจากที่นั่น
หลังจากที่ค้นหาข้อมูลเวโรนิก้าพูดขึ้นมาว่า "โรงพยาบาลนี่เละไม่มีชิ้นดี มีแต่เื่แย่ๆทั้งนั้นเลย" และเกิดความสงสัยว่าแทอูจะไปทำงานที่โรงพยาบาลแบบนั้นทำไมกันนะ อาจารย์จินกูเลยตัดสินใจไปที่โรงพยาบาลนั้นและถามขึ้นว่า "พวกนายซื้อตัวแทอูมาทำไมกัน" เ้าหน้าที่โรงพยาบาลคนหนึ่งได้พูดขึ้นว่า "ก็เ้าพ่อที่เมืองใกล้ๆนี่สิ่ ให้ลูกน้องไปเอาตัวไอเ้าแทอูมาทำงานชดใช้หนี้ไงล่ะ"อาจารย์จินกูได้ยินแบบนั้นก็ค่อนข้างที่จะใแต่ไม่ได้โวยวายอะไร หลังจากนั้นอาจารย์ก็แอบเอาเงินไปใช้หนี้ให้แทอู และบอกกับแทอูว่า "จากนี้นายต้องทำงานที่นี่เพื่อจ่ายคืนฉันนะ" แทอูได้ยินแบบนั้นก็ยืนงงไปพักใหญ่และไปคุยกับอาจารย์ให้รู้เื่
"หมายความว่ายังไงกันครับ ที่อาจารย์พูดเมื่อกี้นี้น่ะ" แทอูถามด้วยความสงสัยและน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยน
"ต่อจากนี้นายต้องทำงานที่นี่เพื่อจ่ายเงินคืนฉัน นายต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่ไปอีกเป็ปีเลยล่ะอย่าคิดหนีเชียวนะ" อาจารย์พูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะไปพลางๆ
"อาจารย์ใช้หนี้ให้ผมหรอครับ?"
"ฉันไม่ได้ใช้หนี้ให้นาย ฉันให้ยืมต่างหากล่ะเพราะงั้นก็ทำงานอยู่ที่นี่ไปนะ" อาจารย์พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มให้แทอูด้วยความอบอุ่น
แทอูยิ้มออกมาด้วยความสุขเขาเต็มใจที่จะทำงานที่นี่เพื่อจะจ่ายคืนอาจารย์และอยู่ที่นี่ตลอดไป
เื่ราวจบลงด้วยดี ทุกคนมีความสุขและอยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่นอีกครั้งที่โรงพยาบาลเล็กๆแห่งนี้