หลังจากผ่านไป 4 วัน ตอนนี้อาการโดยรวมของเค้าดีขึ้นอย่างมากแถมโอสถที่เข้าได้ทานไปก็เป็ส่วนช่วยให้เค้ารู้สึกแขร่งแกร่งขึ้นอีกนิดหน่อยด้วย หลังจากที่เค้ากลับไปถึงห้องพัก จ้าวอู่เฉิงก็เข้ามาบอกว่า "คู่หมั้นของเ้าพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมเ้าเ้าควรแต่งตัวสักหน่อยนะ" หลังกล่าวเสร็จจ้าวอู่เฉิงก็เดินออกไป โซระที่ได้ยินก็ใพร้อมนึกขึ้นได้ว่าคู่หมั่นที่บิดาเค้ากล่าวนั้นคือเด็กสาวหน้าตางดงาม ในตอนที่จ้าวหยุนพบนางในตอนเด็กนางเป็ลูกเป็ดขี้เหร่แต่จ้าวหยุนก็ยังคงเล่นกับนางและเป็เพื่อนนาง
นางมาจากตะกลูมู่ มู่ฉานเอ๋อเท่าที่เค้าดูในความทรงจำตอนเจอกันครั้งล่าสุดก็ตอน 10 ขวบ ปีนี้นางอายุ14 นางต้องงดงามอย่างมากแน่นอน เมื่อคิดได้เช่นนั้นเค้าจึงเดินทางไปที่ห้องเสื้อของตำหนักตะกลู พร้อมบอกคนตัดเสื้อว่าเค้า้าชุดยูกาตะ โดยการวาดรูปคราวๆ เพื่อให้ช่างตัดได้เริ่มทำงาน
เมื่อเห็นเช่นนั้นช่างตัดเย็บกล่าวถามว่า นายน้อยหยุน ท่านเป็คนใส่เองงั้นรึ โวระตอบกับไปว่า ใช่ข้าใส่เองและ้าอย่างด่วนมาก เอาให้ทันพบค่ำนี้แล้วนำมาให้ข้า ช่างตัดเย็บก็พยักหน้ารับทราบ เมื่อจัดการอะไรเรียบร้อยเค้าก็ไปเริ่มฝึกดาบอีกครั้ง แต่คราวนี้เค้าไม่ได้ใช้ทักษะตัดนภา เพียงแค่ฝึกความเคยชินเท่านั้นเหมือนตอนโลกเก่า หลังจากเริ่มค่ำเค้าก็ได้กลับมาที่บ้านพักพร้อมกับมีชุดยูกาตะ วางอยูบนเตียงของเค้าเมื่อเห็นเช่นนั้น
เค้าจึงรีบไปอาบน้ำแล้วออกมาลองชุดเมื่อเห็นว่ามันพอดีกับตัวเค้ามากและใบหน้าที่ดูคมเข้ม คิวเรียวดุจกระบี่ ดวงตากระจ่างใส่ จมูกโด่งสัน ริมฝีปากกระจับได้รูป ผิวขาวและผมยาวสีดำขลับพาดบ่า ทำให้ตอนเค้าใส่ชุดยูกาตะแล้วดูดีอย่างที่สุดเรียบง่ายแต่ลึกลับ เหมาะกับตัวข้ายิ่งนัก โซระกล่าวในใจ พร้อมกับหลับไปจากความเหนื่อยล้า
เมื่อถึงยามเช้าเค้าตื่นขึ้นมา พบกับหญิงสาวผู้งดงาม กำลังนั่งอยู่บนเตียงของเค้า เมื่อโซระเห็นเช่นนั้นจากที่สะลึมสะลือก็สะดุ้งตัวขึ้นมานั่งแทบในทันที พร้อมกล่าวว่า เจ้. . เ้า . .เป็ใคร เมื่อหญิงสาวได้ยินเช่นนั้น ก็ทำหน้ามุ่ยๆพร้อมกล่าวว่า พี่หยุนเราจากกันแค่เพียง 4 ปี ท่านกับลืมข้าแล้วงั้นหรือ ข้ามู่ฉานเอ๋อ ไงท่านจำได้ไหม
เมื่อโซระได้ยินก็นึกขึ้นได้แต่ใครจะไปคิดเล่าว่า หญิงสาวตรงหน้าจะพัฒนาความงามได้ไวขนาดนี้ ดวงตากลมโตสีฟ้าคราม ผมสีดำที่ดูเงางาม ริมฝีปากที่เรียวบางและจมูกที่เรียวเล็กเค้ากับใบหน้าของนางอย่างถึงที่สุด นางนับว่างดงามอย่างมากถึงมากที่สุด
โซระที่กลับมามีสติ ก็ได้กล่าวขึ้น ใครจะไปลืมเ้าได้เล่า เมื่อนางได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มพร้อมจับไปที่ใบหน้าของโซระ พร้อมกล่าวว่าถ้าท่านลืมข้าท่านต้องเสียใจอย่างแน่นอน พร้อมเดินออกไปเมื่อเห็นท่วงท่าของนางนับว่า งดงามสมชื่อท่วงท่าดูมีเสน่ห์อย่างเหลือล้น
หลังจากที่นางออกไป เค้าก็ได้ไปอาบน้ำแต่งตัวพร้อมเดินไปที่ห้องอาหาร ที่บิดามารดาและมู่ฉานเอ๋อกำลังนั่งรอเค้าอยู่เมื่อเห็นเช่นนั้น โซระไม่รอช้าพร้อมกับไปนั่งข้างๆ มู่ฉานเอ๋อ เมื่อจ้าวอู่เฉิงและจิ้งเอ๋อเห็นแบบนั้น ก็ยิ้มให้พวกเค้า 2 คนและเริ่มรับประทานอาหารกัน หลังจากทานเสร็จมู่ฉานเอ๋อ ก็ได้ชวนโซระไปนั่งคุยกันที่ริมสวนน้ำ ภายในบ้านพัก
พี่หยุนข้ามีเื่จะบอกท่าน โซระที่ได้ยินก็กล่าวขัด มู่ฉานเอ๋อพร้อมกล่าวว่า ข้าไม่ใช่จ้าวหยุนที่เ้ารู้จักหรอก ตอนนี้จ้าวหยุนคนเก่าเค้าตายไปแล้ว เมื่อมู่ฉานเอ๋อได้ยินเช่นนั้นก็เหมือนนึกอะไรได้ ตอนก่อนนางจะมาพบเค้าได้ข่าวว่าเค้าถูกทำร้ายจนาเ็สาหัสแถมถูกทำลายตันเทียนและเส้นชีพจรลมปราณเสียหายร้ายแรง ระหว่างที่นึกนั้นนางก็กล่าวถามโซระว่า งั้นจะให้ข้าเรียกท่านว่ายังไง เค้าตอบกลับว่า โซระ เรียกข้า โซระ
มู่ฉานเอ๋อ ได้ยินก็นึกสงสัย โซระ หรอมันมีความหมายอะไรไหม นางถามด้วยใบหน้าที่กำลังสงสัย โซระกล่าวว่า จ้าวหยุนนั้นคือเมฆ ใช่หรือไม่ นางก็พะงกหัว เค้าก็กล่าวต่อ "โซระก็แปลว่าท้องฟ้า เมฆอยู่ได้เมื่อมีฟ้า และข้าจะเป็ฟ้าที่ยิ่งใหญ่คอยปกป้องเมฆ " ชีวิตนี้ข้าได้มาจากเค้าข้าจะปกป้องร่างกายนี้อย่างสุดความสามารถจะไม่ทำพลาดอย่างชีวิตที่แล้วอีกเป็อันขาด เค้ากล่าวในใจ
อ้อ !! นางก็ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจงั้นจะให้ข้าเรียกท่านว่า โซระ งั้นสินะ แล้วตอนอยู่กับท่านพ่อท่านแม่ละ เรียกเช่นเดิมก็พอแต่เ้าอยากเรียกอะไรก็ตามที่เ้าสบายใจเถอะ งั้นข้าเรียกว่า ท่านพี่โซระ ก็แล้วกัน เมื่อโซระได้ยินก็พยักหน้าพร้อมยิ้มตอบ
แล้วเื่ที่เ้าจะกล่าวมันคืออะไรงั้นรึ มู่ฉานเอ๋อ ที่ได้ยินก็กล่าวว่า ข้าต้องติดตามอาจารย์ไปฝึกฝนที่สำนักของนาง ข้าจึงมาเพื่อบอกท่านก่อนจะไป
เมื่อโซระได้ยินก็ดีใจ พร้อมกล่าวว่า ดีแล้วปีนี้เ้าอายุ 14 การฝึกยุทธ์ของเ้าต้องก้าวหน้าอย่างมากแน่นอน มู่ฉานเอ๋อก็กล่าวต่อ ท่านพี่โซระ ตอนนี้ข้าอยู่ก่อปราณ ขั้น 6 แล้วท่านต้องรีบตามมานะรู้ไหม โซระที่ได้ยินก็พยักหน้าเข้าใจ แล้วกล่าวถามต่อว่า เ้าจะไปเมื่อใด .?
มู๋ฉานเอ๋อ กล่าว "ข้าออกเดินทางพร้อมอาจารย์ในเช้าพรุ่งนี้" หลังจากนั้นพวกเค้าก็ต่างคุยกันจนมืดค่ำแล้วแยกย้ายกันเข้านอน
เมื่อถึงยามเช้า อาจารย์ของมู่ฉานเอ๋อ ก็มารับ "เมื่อโซระเห็นอาจารย์ของมู่ฉานเอ๋อ ก็ยิ้มทักทาย อาจารย์ของมู่ฉานเอ๋อ
งดงามอย่างมากในแบบผู้ใหญ่ เมื่อนางเห็น โซระที่ไม่มีสายตาหื่นกระหายก็แบบใอย่างลับๆ พร้อมกับคิดในใจข้างดงามไม่พองั้นรึ แต่นางก็ยิ้มตอบพร้อมกล่าวกับมู๋ฉานเอ๋อ ว่า . .เ้าได้คู่หมั้นที่ดีนัก ไม่ต้องห่วงมันหรอกข้าว่ามันเอาตัวรอดได้อย่างแน่นอนและหลังจากที่ มู่ฉานเอ๋อและโซระได้ร่ำลากัน ก่อนที่จะไปอาจารย์ของมู่ฉานเอ๋อก็กล่าวว่า เมื่อเ้ามีความแข็งแกร่งพอเ้าจะรู้เองว่าข้าพานางไปที่ไหน สำนักของพวกเราไม่ได้หายากมากนัก หลังจากนางกล่าวจบ
อาจารย์ของนางก็พามู่ฉานเอ๋อจากไป. . . !/?#
หลังจากโซระ ได้ยินก็ทำหน้าเซงๆพร้อมบ่นในใจ "ความลับเยอะเหลือเกินนะ" พร้อมกล่าวกับตัวเองว่า ข้าต้องเริ่มหาวิธีแข็งแกร่งขึ้นแล้วสิ พร้อมกลับเข้าบ้านพักไป
13K
