ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

ตีสอง ฉันตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้ว่าทำไม

ป่าเงียบ ไม่มีเสียงสัตว์ ไม่มีเสียงลม แค่ความมืดและกลิ่นดินที่เพิ่งเปียกน้ำค้าง

แล้วก็เห็นมันอีกครั้ง

ตัวอักษรจากคืนที่แล้ว ลอยอยู่ในอากาศตรงหน้า จางกว่าเดิมนิดหนึ่ง แต่อ่านออก

[ ??? ]สถานะ: ซ่อนอยู่

ฉันนั่งตัวตรง มองมัน

คืนที่แล้วมันขึ้นแค่เครื่องหมายคำถามสามตัว คืนนี้มีเพิ่มขึ้นมาสองคำ ซ่อนอยู่

ซ่อนอยู่แปลว่าอะไร ซ่อนอยู่จากใคร ซ่อนอยู่มา๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่

"บอกฉันหน่อยได้ไหม" ฉันพูดออกเสียงเบาๆ รู้ว่าโง่ที่ถาม แต่ก็ถาม

ตัวอักษรกะพริบครั้งเดียว แล้วก็นิ่ง

ฉันนั่งจ้องมันจนกระทั่งมันจางหายไปพร้อมกับความมืดก่อนรุ่งสาง

เหมือนคืนที่แล้ว

เหมือนมันรอให้รุ่งก่อน

— ✦ —

คณะออกเดินทางตอนหกโมงเช้าตรง

ฉันยืนดูจากระยะที่พอเห็นแต่ไม่ต้องพูดคุย

ท่านสุงก้าเดินนำหน้า รีน่าเดินตาม กล้าว นาวิน ยอด ตามหลังกันมาเป็๲แถว ม้าบรรทุกสัมภาระเดินปิดท้าย

ฉันรอดูว่ามีใครหันมาหรือเปล่า

ยอดหัน

เขามองมาทางฉันสักสองวินาที แล้วก็หันกลับไปเดินต่อ

สองวินาที

ฉันนับ

ไม่รู้ว่าทำไมถึงนับ บางทีแค่อยากรู้ว่าตัวเองมีค่าแค่ไหนสำหรับคนที่รู้จักมาสองอาทิตย์

ม้าตัวสุดท้ายหายไปในป่า

แล้วฉันก็อยู่คนเดียว

— ✦ —

ฉันเดินเข้าป่าไม่นานหลังจากนั้น

ไม่มีแผน ไม่มีจุดหมายชัดเจน มีแค่ทิศทางที่ท่านสุงก้าบอกไว้ว่าหมู่บ้านถัดไปอยู่ทางตะวันออก สองวันเดิน

ป่าข้างในเงียบกว่าชายป่า

ชั่วโมงแรกไม่มีอะไร ฉันเดินตามเส้นทางสัตว์เพราะมันหมายความว่ามีน้ำอยู่ใกล้ๆ พ่อสอนเ๱ื่๵๹นั้น ทิศทางที่หมาป่าเดินมักพาไปหาลำธาร

พ่อสอนอีกหลายอย่างระหว่างพาออกป่าในวันหยุด สมัยนั้นฉันเบื่อทุกครั้ง อยากอยู่บ้านมากกว่า

ตอนนี้คิดว่าขอบคุณดี

ชั่วโมงที่สองเสียงป่าเปลี่ยน

ไม่ได้เปลี่ยนชัดเจน แค่เสียงนกที่เคยร้องอยู่ไกลๆ เงียบลง ใบไม้ที่เคยมีเสียงลมพัดผ่านหยุดไหว

ฉันหยุดเดิน

ยืนนิ่ง ฟัง

เสียงก้าวดังจากทางซ้าย

— ✦ —

สองตัว

โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ต่ำ สีเทา ตัวใหญ่กว่าที่คิด ดวงตาสะท้อนแสงที่รอดผ่านใบไม้ลงมา

ฉันไม่วิ่ง

ไม่ใช่เพราะกล้า แต่เพราะขาแข็ง ทำอะไรไม่ได้เลยในห้าวินาทีแรก แค่ยืนอยู่กับที่โดยไม่ตั้งใจ

แล้วก็รู้สึกอะไรบางอย่าง

เหมือนเมื่อคืน เหมือนตอนที่เห็นตัวอักษรลอยอยู่ในอากาศ มีบางอย่างในหัวที่ไม่ใช่ความคิดของตัวเอง มันเงียบมากจนแทบไม่ได้ยิน แต่ฉันได้ยิน

มันไม่ได้ล่า

ฉันไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไง แต่รู้ว่าจริง

หมาป่าตัวซ้ายก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ฉันไม่ขยับ มันหยุด ทั้งสองสบตากัน

หนึ่งนาทีผ่าน

สองนาที

ห้านาที

ฉันยืนนิ่งจนขาเริ่มสั่นเพราะล้า ไม่ใช่เพราะกลัวอีกต่อไปแล้ว แค่เมื่อยจากการยืนในท่าเดิมนานเกินไป

หมาป่าตัวขวาบิดหัวออกไปทางขวาก่อน ราวกับได้ยินอะไรบางอย่าง ตัวซ้ายมองตามเพื่อน

แล้วทั้งสองก็เดินจากไปในความมืดใต้ต้นไม้

เงียบ

ฉันยืนอยู่อีกนาน ก่อนจะยอมให้ขาสั่นเต็มที่ แล้วนั่งลงกับพื้นข้างๆ ต้นไม้

หายใจออกยาวครั้งแรกในรอบสิบนาที

ไม่ตาย

บันทึกบทเรียนแรกไว้ในหัว

ความอดทนเป็๲สกิลที่ไม่๻้๵๹๠า๱ Crest

— ✦ —

คืนนั้นฉันจุดไฟขนาดเล็กที่สุดเท่าที่ทำได้

พอให้ความอบอุ่น ไม่พอให้สังเกตเห็นจากระยะไกล พ่อสอนเ๱ื่๵๹นั้นด้วย

กินขนมปังชิ้นที่สอง เหลืออีกสาม นับในใจ คำนวณว่าพอถึงหมู่บ้านไหมถ้าเดินวันละเท่าไหร่

แล้วก็นั่งอยู่กับความเงียบ

คืนนี้ไม่ได้คิดถึงเธอ ไม่ได้คิดถึงข้อความสองบรรทัด ไม่ได้คิดถึงอะไรในโลกเดิมเลย

แค่คิดว่าพรุ่งนี้จะต้องหาน้ำ และว่าเสบียงสามชิ้นจะพาไปไกลแค่ไหน

ความเ๽็๤ป๥๪ที่เดินทางมาด้วยกัน๻ั้๹แ๻่โลกเดิมนั้น มันยังอยู่ แค่ตอนต้องเอาตัวรอด มันรอก่อน

อาจเป็๲เ๱ื่๵๹ดีอย่างเดียวของการถูกทิ้งไว้ในป่า

แล้วมันก็ปรากฏ

ฉันไม่ได้ตั้งใจรอ แค่เกิดขึ้น

[ ??? ]สถานะ: ซ่อนอยู่เงื่อนไขการเปิดใช้: ไม่ทราบระดับ: ???

คราวนี้มีเพิ่มขึ้นอีก

ฉันอ่านทุกบรรทัด อ่านซ้ำ แล้วก็ถามออกเสียงในแบบที่รู้ว่าโง่แต่ก็ถาม

"เงื่อนไขการเปิดใช้คืออะไร"

ตัวอักษรไม่เปลี่ยน

"ระดับ ??? แปลว่าอะไร"

ยังนิ่ง

"ซ่อนอยู่จากใคร"

กะพริบครั้งเดียว ราวกับบอกว่ายังไม่ถึงเวลา

ฉันนั่งอยู่กับคำถามที่ไม่มีคำตอบ มองไฟเล็กๆ ข้างหน้า ฟังเสียงป่ามืด

แล้วก็รู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เหมือนมีสายตาจ้องมาจากที่ไหนสักแห่งในป่า ไม่ใช่สัตว์ ไม่ใช่คน แต่เป็๲บางอย่างที่รู้สึกได้ว่าฉันเห็น [ ??? ]

ฉันมองรอบๆ ป่ามืด

ไม่มีอะไร

แค่ความมืดและเสียงใบไม้

แต่ความรู้สึกนั้นไม่หายไปจนกระทั่งฉันหลับและในความฝันฉันเห็นกระจกของพ่อสะท้อนบางอย่างที่ไม่ใช่ตัวฉันบางอย่างที่อยู่ข้างในที่ Crest ของคนอื่นจำกัดไว้แต่ของฉันยังไม่มีอะไรจำกัด