(จบ) มัดใจเกียร์วิศวะ เปลี่ยนองศาให้รักเธอ

ตอนที่ 10 พาผู้ชายเข้าห้อง

ขวดที่กำลังหมุนอยู่บนโต๊ะได้หยุดลง ซึ่งผลออกมาคือเจย์เป็๲คนถามและองศาเป็๲คนตอบ

“เชี่ย เปิดเกมมาไอ้องศาก็โดนเลยเหรอวะ”

“กูจะถามแล้วนะ มึงเตรียมคำตอบไว้ให้ดี”

“อืม”

“กูอยากรู้สเปกผู้หญิงที่มึงชอบ” เจย์ถามสิ่งตนเองอยากรู้ออกมาซึ่งมันเป็๲คำถามที่ไม่ยากแต่เขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าไอ้องศาเพื่อนรักของเขาจะตอบไหม

“ถ้ามึงไม่ตอบมึงก็ดื่ม”

องศามองเหล้าที่ไม่ได้ผสมในแก้วก็รู้สึกกังวลเพราะหากเขาดื่มเหล้าแบบนี้ทั้งคืน คอแข็งแค่ไหนก็คงไม่รอดแน่ ๆ

“กูชอบผู้หญิงที่ทั้งสวยและน่ารักในเวลาเดียวกัน ทำอาหารเก่ง เอาใจเก่ง”

“เชี่ย ไอ้องศายอมตอบด้วยว่ะ” ไอ้น้ำไนล์รีบหันมามองหน้าเขาอย่างประหลาดใจ

“กูยังไม่อยากเมา๻ั้๹แ๻่เริ่ม หมุนต่อดิ”

เมื่อองศาพูดตอบคำถาม เจย์ก็รีบหมุนขวดต่อโดยทันทีเพราะเขายังมีคำถามที่อยากจะถามไอ้องศาเพื่อนรักที่อีกมากมาย

เวลาล่วงเลยไปจนดึก ขวดแอลกอฮอล์ที่เคยวางเต็มบนโต๊ะตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่ขวด สาว ๆ ที่คุยกันถูกคอจึงทำให้ดื่มกันได้เรื่อย ๆ จนในที่สุดก็พวกเธอก็เริ่มมีอาการมึนโลกหมุน

“พี่อัน พี่ปีโป้ ไหวไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยถามรุ่นพี่สาวสองคนที่หน้าแดงแจ๋ แววตาดูเลื่อนลอย อีกทั้งยังพูดเสียงยานเสียด้วย

“พี่ไหวค่ะ แต่ยัยอันไม่น่าไหวแล้ว”

“พี่ปีโป้จะกลับเลยไหมคะ”

“ดูจากสภาพแล้วก็คงต้องกลับแล้วล่ะค่ะ” พี่ปีโป้พูดก่อนจะหันมองสภาพของเพื่อนสนิทตนเองที่แค่ยืนยังแทบไม่ไหว

“น้องมัดหมี่และน้องต้นหอมกลับกันดี ๆ นะคะ”

“ค่ะ พี่ปีโป้ด้วยนะคะ” มัดหมี่บอกลารุ่นพี่ทั้งสอง ก่อนเธอจะหันมามองเพื่อนสนิทของเธอที่เมาแอ๋และนั่งฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะ มัดหมี่จึงตัดสินใจโทรหาพี่แทนเพื่อให้มารับเพื่อนตัวดีที่ดื่มไม่รู้จักลิมิตของตนเอง

“รู้ว่าคออ่อนยังจะดื่มหนักอีก ตอนพี่แทนมารับต้องโดนดุแน่เลยหอม”

ฉันนั่งเฝ้าต้นหอมอยู่นานเพื่อรอพี่แทนมารับต้นหอมที่เมาไม่รู้เ๱ื่๵๹ ในระหว่างที่รอฉันก็มองนั่นนู่นนี่ไปเรื่อย จนได้ไปสบตากับคนคนหนึ่งเข้า ใบหน้าที่แสนคุ้นเคย ไม่ว่าจะอยู่ไกลหรืออยู่ในที่มืด ใบหน้าของคนคนนั้นก็ลอยเด่นขึ้นมา เขาถึงบอกว่ากลบออราความหล่อของคนหล่อไม่ได้สินะ“คนนั้นพี่องศาเหรอ?” ฉันพยายามเพ่งสายตามองดูอีกครั้งและมันก็ใช่เป็๲อย่างที่ฉันคิดจริง ๆ ผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตสีดำคนนั้นคือพี่องศาจริง ๆ

“น้องมัดหมี่ครับ”

“น้องมัดหมี่!”

“คะ คะ ว่าไงคะพี่แทน” เสียง๻ะโ๠๲เรียกของคนด้านข้างทำให้เธอหลุดจากภวังค์ความหล่อของพี่องศา

“น้องมัดหมี่กลับไหวไหม ให้พี่ไปส่งไหมครับ”

“อ๋อ มัดเอารถมาค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ มัดไม่เมา” เธอแค่รู้สึกมึนเล็กน้อยแต่ก็ไม่เท่าต้นหอม

พี่แทนพยักหน้ารับก่อนจะพยุงร่างของต้นหอมที่เมาจนหลับไปก่อนจะพาเดินออกไปอย่างระมัดระวัง ภาพคู่รักตรงหน้าที่ดูแลแฟนสาวที่เมาอย่างดีทำให้มัดหมี่รู้สึกอิจฉาอีกครั้ง เมื่อไหร่เธอมีแบบนี้บ้างนะ

กลับดีกว่าเรา ไม่มีความจำเป็๲ที่ต้องอยู่ที่นี่ต่อ มัดหมี่จึงเลือกจึงลุกจากโต๊ะเพื่อจะเดินออกจากผับ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกไปจู่ ๆ ก็มีคนตัวสูงมาชนเธอ จนเซไถลไปด้านข้างตามแรงของเขา

“อ๊ะ!”

“ขะ ขอโทษครับ”

มัดหมี่รีบหันมองคนนั้นเพราะเขาชนเธอแรงมาจนเอวไปกระแทกกับโต๊ะข้าง ๆ แต่เมื่อเธอหันมองผู้ชายคนนั้นมันทำให้เธอประหลาดใจและงุนงงในเวลาเดียวกัน

“พี่องศา?” เสียงเรียกของเธอพูดดังขึ้นหลังจากปรากฏใบหน้าของผู้ชายที่เดินชนเธอเขาคือพี่องศาที่ตอนนี้หน้าแดงไปหมด อีกทั้งยังยืนไม่ตรงแถมเดินเซไปเซมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาเมาแล้วและเมามาก ๆ ด้วย

“พี่องศา เมาแล้วก็กลับเถอะค่ะ”

“ใครเมา ฉันไม่เมาาาา”

ไม่เมางั้นเหรอ แค่ยืนตรง ๆ ยังทำไม่ได้เลยแล้วยังมีหน้ามาปฏิเสธอีก มัดหมี่ได้แต่บ่นในใจหลังจากที่เขาเถียงเธอกลับมา

“แล้วจะไปดื่มกับเพื่อนต่อไหมล่ะคะ” เดี๋ยวมัดพาไปส่งที่โต๊ะ

“พวกมันไปกับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้แล้ว” เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงยืดยานทำให้มัดหมี่ต้องพยายามตั้งใจฟังที่คนตัวสูงพูดอย่างตั้งใจ

“งั้นพี่องศาจะทำยังไงล่ะคะ จะกลับไหมเดี๋ยวมัดไปส่ง” ในเมื่อเขาเดินมาชนเธอด้วยความบังเอิญและเพื่อนก็หนีไปกับสาวอีกทั้งเ๽้าตัวก็ยังเมาจนพูดแทบไม่รู้เ๱ื่๵๹อีก ก็คงเป็๲หน้าที่ของเธอที่จะต้องพารุ่นพี่ที่เธอแอบชอบไปส่งที่ห้อง แบบนี้ไม่เห็นโรแมนติกเลยสักนิด

“พักอยู่ที่ไหนคะ เดี๋ยวมัดไปส่ง” หลังสิ้นสุดคำถามร่างหนาก็ได้หลับตาลงดื้อ ๆ จนทำให้ทรงตัวไม่อยู่ มัดหมี่จึงต้องรีบช่วยพยุง ด้วยรูปร่างและความสูงที่ต่างกันจึงทำให้เธอเซไปข้างหลัง

“หลับกลางอากาศแบบนี้เลยเหรอ!” มัดหมี่มองคนตัวสูงก่อนจะถอนหายใจ วันนี้เธอคงต้องดูแลเขาด้วยตัวเองแล้วแหละ

มัดหมี่ใช้ความพยายามอย่างมากในการพาคนตัวสูงออกไปจากผับที่มีผู้คนแออัด ซึ่งเป็๲การพยุงที่ทุลักทุเลจริง ๆ

ชีวิตมันต้องสู้ขนาดนี้เลยเหรอ

กว่าที่คนตัวเล็กจะพยุงคนตัวสูงที่เมาไม่ได้สติมาที่รถส่วนตัวก็ทำเธอเหนื่อยแทบตายและเมื่อเขามาถึงรถก็สลบเหมือดไปโดยทันที โดยที่เธอยังไม่ได้ถามที่อยู่เลย

“จะพาไปโรงแรมก็คงไม่ดีหรอกมั้ง”

“แต่ว่าถ้าไปห้องเรา ตื่นมาพี่เขาจะโวยวายไหมเนี่ย”

ฉันชั่งใจอยู่นานว่าจะพาพี่องศาที่เมาไม่ได้สติไปนอนโรงแรมแล้วทิ้งเขาไปอย่างนั้นหรือฉันควรพาเขาไปนอนที่ห้องของตนเองเพื่อที่จะได้ดูแลพี่เขาได้

หรือเราจะใช้โอกาสนี้ทำคะแนน ถ้าเราดูแลพี่องศาตอนเมาอย่างดีแล้วละก็พี่องศาคงจะใจดีกับเรามากขึ้นล่ะเนอะ ทันทีที่มัดหมี่ตัดสินใจทำตามเสียงหัวใจเธอก็รีบขับรถตรงกลับคอนโดของเธอโดยทันที

เมื่อขับมาถึง แน่นอนว่าเธอไม่สามารถแบกผู้ชายที่ทั้งสูงและหนักอย่างพี่องศาขึ้นไปได้แน่ แต่โชคดีที่เธอทำความรู้จักกับพี่ยามซึ่งเธอมักจะมานั่งคุยเล่นด้วยเสมอ เธอจึงได้ขอความช่วยเหลือจากพี่ยามว่าช่วยพยุงพี่องศาไปที่ลิฟต์ อย่างน้อยก็ช่วยทุ่นแรงของเธอได้เยอะเลยทีเดียว

“คนนี้แฟนเหรอหนูมัด”

“เอ่อ...ใช่ค่ะ แฟนมัดเอง” ดื่มเยอะจนเมาและหลับแบบที่เห็นนี่แหละค่ะ คนตัวเล็กรีบพูดแถจนสีข้างถลอกเพราะหากเธอตอบว่าไม่ใช่แฟนพี่ยามอาจจะสงสัยว่าเธอไปลักพาตัวใครมาหรือเปล่า

หลังจากที่ขึ้นลิฟต์มาสำเร็จ มัดหมี่พยายามพยุงคนตัวสูงตรงไปที่ห้อง เธอใช้ความพยายามและแรงอย่างมากในการพยุง ผู้หญิงตัวเล็กอย่างเธอที่ไม่เคยเจอกับของหนักแบบนี้มาก่อนจึงทำให้เธอเดินได้สักพักก็ต้องหยุดพักหายเหนื่อย

“แฮก แฮก อีกนิดเดียวเองมัด เพื่อผู้ชายเราทำได้!!!”

คีย์การ์ดถูกแตะ ประตูถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ร่างบางรีบพยุงคนตัวสูงเข้าไปอย่างเร่งรีบก่อนที่เธอจะหมดแรงล้มลงที่พื้นและปล่อยเขานอนกองที่พื้นอย่างอนาถ

“นอนตรงนี้ไม่ได้สิ” เธอปลุกพลังด้วยความหล่อของพี่องศาอีกครั้ง เธอบอกตัวเองว่าหากปล่อยเขานอนกองที่พื้นคงไม่ใช่เ๱ื่๵๹ดีแน่ ใบหน้าแสนหล่อเหลาอาจจะได้รับอันตราย เธอจึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายพาเขาไปที่เตียงได้สำเร็จ

“หลังฉัน โอ๊ย!”

“หลังต้องหักแน่ ๆ เลย” เสียงบ่นของคนตัวเล็กร้องดังขึ้นทันทีที่เธอพาพี่องศานอนลงที่เตียงได้สำเร็จ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าราวกับออกกำลังกายอย่างหนักสองชั่วโมงติดต่อกัน

“นี่เรา พาผู้ชายเข้าห้องเหรอเนี่ย”

“ครั้งแรกในชีวิต ถ้าป๊ะป๋ารู้คงโดนบ่นแน่ ๆ แต่ที่นี่ไม่มีป๊ะป๋า ห้องนี้มีแค่มัด” ประสบการณ์ครั้งแรกที่เธอไม่เคยได้ทำ ตอนนี้เธอได้ทำมันแล้ว ข้อห้ามที่คุณพ่อห้ามนักหนาตอนนี้เธอได้แหกกฎเสียแล้ว

ผู้ชายที่พาเข้าห้องคนแรก แถมยังเป็๲คนที่ชอบอีก มัดหมี่พูดอย่างภูมิใจ เธอรู้ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่น่าภูมิใจเลยนิดแต่เธอก็อดที่จะดีใจไม่ได้ที่เธอได้หลุดจากกฎ 108 ข้อของคุณพ่อแล้ว