[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 19 วัยรุ่นที่ดีไม่กินอาหารเช้า

        คิดไปคิดมา…

        สุดท้ายก็ไม่รอดจากการเก็บเกี่ยวของระบบ...

        และถูกบังคับเก็บค่าแผงอยู่ดี!

        เจียงหนานตรวจสอบระบบทักษะอีกครั้ง!

        [ทักษะ: ต่อสู้ด้วยมือเปล่า: LV 1]

        [ทักษะ: ผ่าอิฐ: LV 0]

        เจียงหนานงุนงง

        ผ่าอิฐก็นับเป็๲ทักษะด้วยเหรอ?

        ยังมีอะไรที่น่าเชื่อถือกว่านี้อีกไหม?

        แค่ก้อนอิฐก็เล่นได้หลากหลายขนาดนั้นเชียว? 

        ดูเหมือนว่าตอนที่เขาเอาอิฐฟาดหนุ่มร่างใหญ่จนสลบไป มันคงไปกระตุ้นให้เกิดการเรียนรู้ทักษะ!

        เด็กหนุ่มมองดูแต้มทักษะของตัวเองที่มีมากกว่าพันแต้ม!

        อืม! นี่แหละคือความหรูหรา!

        “เติมให้เต็ม!”

        [หัก 100 แต้มทักษะ!]

        [ทักษะ: ผ่าอิฐ: LV 1]

        ในชั่วพริบตา ข้อมูลมากมายก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเจียงหนาน

        แล้วเขาก็ได้รู้ว่าตัวเองคิดผิดแล้ว!

        อิฐแดงก้อนหนึ่งสามารถสร้างสิ่งมหัศจรรย์ได้จริง ๆ!

        ว้าว? ผ่าอิฐ! นี่เป็๲ศิลปะชั้นสูงเลยนะ!

        ส่วนแต้มทักษะที่เหลือ เจียงหนานก็ไม่ได้ใช้อย่างสิ้นเปลือง

        ทั้งหมดถูกใส่ลงไปในทักษะการต่อสู้ด้วยมือเปล่า!

        [ทักษะ: ต่อสู้ด้วยมือเปล่า: LV 10!]

        เจียงหนานตกตะลึง!

        การต่อสู้ด้วยมือเปล่าระดับผู้เชี่ยวชาญ หาก๻้๵๹๠า๱พัฒนาต่อไป ต้องใช้ 10 แต้มทักษะเพื่อเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ!

        ทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักหน่อยล่ะ!

        ตอนนี้แต้มทักษะของเขาเหลือแค่สามแต้มเท่านั้น!

        เจียงหนานที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นนอนหลับไปอย่างหงุดหงิด!

        วันรุ่งขึ้น เจียงหนานตื่นแต่เช้า ขณะที่เขากำลังแปรงฟันอยู่ในลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมมาจากตรอกเล็ก ๆ

        ลางสังหรณ์บางอย่างในใจ ทำให้เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกจากบ้านทันที

        ที่ปากซอยเด็กหนุ่มเห็นรถเคอนิกเส็กก์ อาเกียรา อาร์ สีฟ้าจอดอยู่คันหนึ่ง!

        เซี่ยเหยาใส่แว่นกันแดดและกางเกงยีนขายาวรัดรูปสีอ่อนยืนอยู่ข้างรถ เน้นให้เห็นขาเรียวยาวแบบสุด ๆ!

        ส่วนบนยังคงเป็๲แจ็กเกตยีนเท่ ๆ กับเสื้อครอปเปิดเอว บนหัวสวมหมวกแก๊ปสีขาวปิดผมสั้นสีเงิน!

        ตอนนี้เธอกำลังมองหาใครสักคนในซอย

        ลุงป้าในซอยยังคงมุงดูความวุ่นวายอยู่ แม้แต่โจวอวี๋ชิงก็อยู่ด้วย!

        “ผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ! รถก็สวยด้วยเหมือนกัน!”

        “ลูกชายฉันบอกว่ารถคันนี้แพงมาก!”

        “ดูเหมือนจะรอใครสักคนอยู่นะ?”

        “มารอใครที่นี่ล่ะ คงไม่ได้หลงทางหรอกนะ…”

        โจวอวี๋ชิงมองอย่างสงสัยเช่นกัน พอดีกันนั้น เจียงหนานก็เดินออกมา

        “พี่เจียงหนาน? จะไปไหนเหรอ วันนี้ไม่ได้ไปเรียนไม่ใช่เหรอ?”

        เจียงหนานยิ้มแล้วตอบ “นัดเพื่อนไว้ มีธุระนิดหน่อยน่ะ!”

        โจวอวี๋ชิงกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง เซี่ยเหยาที่พิงรถสปอร์ตอยู่สังเกตเห็นเจียงหนานเข้า จึงโบกมือทันที!

        “เสี่ยวหนาน! เสี่ยวหนาน! ทางนี้!”

        เจียงหนานมองเธอนิ่ง ๆ “...”

        เห็นแล้ว! 

        จะไม่เห็นได้ยังไง? สวยจนเปล่งประกายขนาดนี้?

        โจวอวี๋ชิงอ้าปากน้อย ๆ ด้วยความประหลาดใจ! พี่สาวคนสวยคนนี้มาหาพี่เจียงหนานเหรอ?

        เธอมองตามแผ่นหลังของเจียงหนานที่โบกมือลา โจวอวี๋ชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ๻ั้๹แ๻่เมื่อไรที่เขารู้จักคนรวยขนาดนี้?

        แล้วทำไมยังต้องเช่าบ้านอยู่อีกล่ะ?

        หรือว่าเขาจะย้ายออกไป? ถ้าย้ายไปแล้ว ฉันจะได้เจอเขาอีกไหมนะ?

        สมองของเด็กผู้หญิงมักจะคิดอะไรเยอะแยะเสมอ

        ฉันมองเขาไม่ค่อยออกเลย...

        พวกคุณลุงคุณป้าต่างก็งุนงงไปชั่วขณะ นี่เธอมาหาเจียงหนานจริง ๆ เหรอ?

        เจียงหนานทำหน้าเซ็ง “เซี่ยเหยา! ไม่ใช่ว่าต้องเป็๲ความลับเหรอ? เธอขับอาเกียราสีฟ้ามาแบบนี้…”

        อาเกียราสีฟ้าราคากว่าสิบเอ็ดล้านเหรียญเชียวนะ!

        เซี่ยเหยาหัวเราะคิกคักพลางลูบหัวของเจียงหนาน ผ่านไปไม่กี่วัน เจียงหนานก็เริ่มมีผมสีดำขึ้นมาแล้ว

        กลายเป็๲เด็กหนุ่มผมสั้นเกรียนและเส้นผมนั้นก็ให้๼ั๬๶ั๼ที่นุ่มมือมาก!

        เขาดูมีพลังและสะอาดสะอ้าน!

        ว่ากันว่าผมสกินเฮดเป็๲มาตรฐานเดียวในการตัดสินหนุ่มหล่อ ในฐานะหนุ่มหล่อสไตล์สะอาดสดใส เจียงหนานประสบความสำเร็จในการพิชิตสกินเฮด!

        “ฉันซ่อนตัวได้มิดชิดพอแล้วใช่ไหม? ถ้าขับรถใหญ่ออกมาเสวี่ยเสวี่ยจะรู้ตัวได้ ฉันลังเลอยู่นานเลยนะกว่าจะเลือกรถสีฟ้าคันเล็กนี่น่ะ!”

        ลังเล?

        เธอมีตัวเลือกอีกเยอะเลยเหรอ?

        แสดงว่าไม่ได้มีแค่คันเดียวสินะ?

        เจียงหนานพูดอย่างจริงจัง “ฉันไม่อยากพยายามแล้วจริง ๆ นะ เธอลองคิดดูอีกครั้งได้ไหม!”

        [แต้มความคับแค้นจากเซี่ยเหยา 333 แต้ม!]

        “พูดมาก รีบขึ้นรถเร็วเข้า!”

        ท่ามกลางสายตาของคุณลุงคุณป้า ประตูปีกนกถูกเปิดออก ก่อนที่เจียงหนานจะเข้าไปนั่งด้านใน

        พร้อมกับเสียงคำรามของเครื่องยนต์ อาเกียราก็พุ่งทะยานจากไป

        ถนนในตรอกเล็ก ๆ ไม่ค่อยเรียบเท่าไรนัก

        เจียงหนานที่นั่งอยู่ในรถได้ยินเสียงขูดใต้ท้องรถ นั่นทำให้เขารู้สึกทุกข์ทรมาน!

        แต่เซี่ยเหยาไม่สนใจเลย เธอกลับตื่นเต้นและพูดอย่างกระตือรือร้น “เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่านายมีแผนอะไร?”

        เจียงหนานยิ้มอย่างเ๽้าเล่ห์ “ตอนนี้ลั่วเทียนเซียงอยู่ที่ไหน?”

        เซี่ยเหยาตอบทันควัน “น่าจะอยู่ที่บ้านนะ! อีกสักพักจะไปที่ตึกลั่วเทียน ฉันสืบมาให้นายหมดแล้ว!”

        เจียงหนานพยักหน้า “งั้นไปที่บ้านของเขาก่อน!”

        “รับทราบ!” ตอนนี้เซี่ยเหยาได้เข้าร่วมขบวนการอย่างสมบูรณ์แล้ว!

        บริเวณด้านนอกของหมู่บ้านไห่เทียน เจียงหนานนั่งอยู่ในรถและเริ่มหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาสั่งอาหารจากข้างนอก!

        เซี่ยเหยาสงสัยและยื่นหัวเข้ามาดู “ฉันขอหมั่นโถวชิ้นหนึ่ง ขอเป็๲เนื้อล้วน ๆ นะ!”

        พูดพลางยื่นโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมให้เจียงหนาน

        เจียงหนาน๻๠ใ๽

        “๻๠ใ๽อะไร? เครื่องนี้ให้นาย! ครั้งก่อนฉันก็บอกแล้วว่าจะเปลี่ยนให้ไง!”

        เจียงหนานพูดด้วยสีหน้าซาบซึ้ง “ความรู้สึกที่ไม่ต้องพยายามนี่ดีจริง ๆ!”

        [แต้มความคับแค้นจากเซี่ยเหยา 666 แต้ม!]

        ใบหน้าของเซี่ยเหยาแดงก่ำ!

        แต่เธอไม่ยอมแพ้ และเข้าไปใกล้หูของเจียงหนาน ก่อนจะเป่าลมใส่เบา ๆ “พี่สาวมีข้าวอ่อนให้กินนะ นายอยากกินไหมล่ะ?”

        เจียงหนานพูดอย่างมีหลักการทันที “บังเอิญจริง ๆ! ฟันฉันไม่ค่อยดี กินของแข็งไม่ได้หรอก!”

        เซี่ยเหยากลอกตา เธอยอมแพ้เจียงหนานแล้ว!

        “นายนี่ซุกซนจริง ๆ! เสวี่ยเสวี่ยบอกว่าตอนเด็ก ๆ นายเคยไปล้วงรูหนูด้วย!”

        “ตอนนั้นฉันไม่เชื่อหรอก! แต่ตอนนี้ฉันเชื่อแล้ว…”

        เจียงหนานไม่สามารถโต้แย้งได้! 

        เพราะเขาเคยทำเ๱ื่๵๹นี้จริง ๆ!

        ไม่นาน พนักงานส่งอาหารจากแอป ‘หิวโซ’ ก็มาถึง และยืนอยู่หน้าหมู่บ้านด้วยสีหน้างุนงง!

        เจียงหนานรีบลงจากรถไปเรียกเขา “ฉันสั่งอาหารเอง!”

        พนักงานส่งอาหารมึนงงไปชั่วขณะ นี่มันเ๱ื่๵๹อะไรกัน?

        คนขับอาเกียราก็ใจร้อนขนาดนี้เลยเหรอ?

        ในตอนแรกเซี่ยเหยาไม่ได้สนใจ

        แต่เธอเห็นเจียงหนานพูดอะไรสักอย่างกับพนักงานส่งอาหาร ก่อนจะยิ้มแล้วยัดเงินห้าร้อยหยวนให้เขา!

        จากนั้นพนักงานส่งอาหารก็เริ่มถอดเสื้อผ้า...

        เซี่ยเหยา๻๠ใ๽ “นี่มัน… กลางวันแสก ๆ เลยนะ!”

        สุดท้ายเธอเห็นเจียงหนานใส่ชุดพนักงานของ ‘หิวโซ’ สวมหมวกแก๊ปและสวมหน้ากากอนามัย ก่อนจะกลับเข้ามาในรถ!

        เซี่ยเหยาลูบอกตัวเองเบา ๆ โล่งอกที่ตัวเองคิดมากไป!

        เจียงหนานกลับมาในรถ โยนหมั่นโถวของเซี่ยเหยาให้เธอ...

        “เดี๋ยวก่อน นายไม่ได้สั่งอาหารเช้ามาเพื่อกินเหรอ?”

        เจียงหนานตอบอย่างมีเหตุผล “แน่นอนว่าไม่ใช่! สมัยนี้ใครเขากินอาหารเช้ากัน!”

        เซี่ยเหยามองหมั่นโถวในมือของเธอ...

        [แต้มความคับแค้นจากเซี่ยเหยา 888 แต้ม!] 

        “อย่าให้เห็นว่ากินนะ!”

        รถอาเกียราสีฟ้าครามบึ่งออกไปตรงสู่เขตบ้านพักตากอากาศริมทะเล

        ทิ้งไว้เพียงหนุ่มส่งอาหารในชุดเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นปลิวไสวท่ามกลางสายลม!

        สมัยนี้คนรวยเขาชอบทำตัวแปลกประหลาดขนาดนี้เลยเหรอ?

        คนที่อยู่หมู่บ้านจัดสรรได้ก็ต้องเป็๲คนรวยอยู่แล้ว แค่เห็นรถคันนี้ ยามรักษาความปลอดภัยในหมู่บ้านจึงไม่ได้เข้ามาขวางเลยแม้แต่น้อย!

        ขณะที่กำลังชื่นชมเส้นสายโค้งสวยงามของรถอาเกียราสีฟ้าครามอยู่นั้น ประตูรถก็เปิดออก!

        เจียงหนานในชุดทำงาน ‘หิวโซ’ ถือกล่องเก็บความร้อนลงมาจากรถ

        ยามรักษาความปลอดภัยถึงกับงงไปชั่วขณะ “พนักงานส่งอาหารมีเงินขนาดนี้เลยเหรอ?”

        ฉันไปส่งอาหารบ้างดีไหมนะ?