เช้าวันต่อมา...
วุฒิตื่นขึ้นมาก็ได้กลิ่นอาหารหอมกรุ่น ชายกำยำร่างสูงเดินเข้าไปในห้องครัวด้วยความหิว สงสัยภรรยากำลังเตรียมของโปรดไว้รอแล้วแน่ๆ แต่ทันใดที่ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาในห้องครัว เขาก็เห็นเด็กหนุ่มวัยรุ่นหน้าหล่อเหลาตัวขาวสูงยืนทำกับข้าวอยู่บนโต๊ะอาหาร
เสียงอ่อนน้อมหันมายิ้มทักทาย ริมฝีปากคู่งามฉีกกว้างจนเห็นฟันข้าวโพดเรียงตัวสวย
“ตื่นแล้วหรอครับ ลุงวุฒิ”
“…..”
“แม่ออกไปวิ่งที่สวนน่ะครับ ผมเลยทำกับข้าวไว้รอ”
“เราทำเองหรอ”
“ครับ ลุงช่วยชิมหน่อย”
เด็กหนุ่มเสแสร้งแกล้งเป็ตักอาหารป้อนปาก ซึ่งความจริงแล้วนั้นฝีมืออาหารทั้งหมดเป็ของมารดาที่ทำไว้นานแล้ว หญิงวัยกลางคนรีบออกไปวิ่งั้แ่เช้า เมื่อเห็นลูกชายลงมาด้านล่างจึงขอให้เขาช่วยอุ่นอาหารไว้รอพ่อเลี้ยง นาวารีบตกลง จากนั้นจึงเคลมทุกอย่างว่าเป็ฝีมือของตัวเอง
“อร่อยหนิ”
“จริงหรอครับ ถ้าอร่อยงั้นผมตักใส่ถ้วยให้ลุงเลยนะ”
“ขอบใจ”
ชายร่างสูงตอบเสียงเรียบ
ถ้าเขาไม่ได้ยินประโยคที่ลูกเลี้ยงได้สนทนากับเพื่อนเมื่อคืน ป่านนี้ก็คงหลงเชื่อรอยยิ้มหวานๆนั้นไปแล้ว พ่อเลี้ยงกลับมานั่งรอที่โต๊ะอาหาร โดยที่มีเด็กหนุ่มรุปหล่อคอยยกถ้วยชามออกมาเสิร์ฟเป็่ๆ ชายวัยกลางคนอยากรู้เหลือเกินว่าลูกเลี้ยงของเขาจะเล่นละครอะไรต่อ เพราะดูเหมือนวันนี้นาวาจะต้องหาเงินออกไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆจนหามรุ่งหามค่ำแน่ๆ
“ลุงวุฒิครับ”
“…มีอะไร”
“พอดี….เพื่อนผมชวนไปอ่านหนังสือนอกบ้านน่ะครับ ผมเลย…จะขอเงินลุงติดตัวไปสักหน่อย”
นาวากล่าวเสียงหวานและทำหน้าตาใสซื่อ เมื่อพ่อเลี้ยงได้ยินเช่นนั้นเขาก็ยิ้มมุมปากและหัวเราะเบาๆในลำคอ มือหนาวางช้อนและซ่อมลง ก่อนจะหันไปส่งยิ้มและจ้องเข้าไปในดวงตาคนตรงหน้า นาวาจ้องมองสายตาดุดันนั้นและเริ่มเสียววูบไปทั่วสันหลัง บรรยากาศรอบตัวเย็นแปลกๆ แต่ถึงกระนั้นก็แกล้งทำเป็ใจดีสู้เสือไปเรื่อยๆ
“แต่ถ้าลุงจะไม่ให้…ก็ไม่เป็ไรนะครับ จริงๆผมอ่านหนังสือในห้องก็ได้ แต่่นี้เครียดๆ ถ้าได้ออกไปอ่านข้างนอกกับเพื่อนก็คงดี”
“…..”
“ลุง…ว่าไงครับ”
นาวาลุกจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามและเดินเข้ามานั่งข้างๆพ่อเลี้ยง เด็กหนุ่มโชว์ร้านกาแฟเล็กๆภายในเมืองบนจอโทรศัพท์ให้ชายวัยกลางคนได้เห็น ดูเหมือนเด็กหนุ่มวายร้ายจะเตรียมตัวรับมือทุกสถาการณ์มาเป็อย่างดีแล้ว วุฒิจ้องมองเข้าไปในดวงตาใสแป๋ว ก่อนจะเอ่ยตกลงเสียงเรียบนิ่งและเย็นะเื
“เอาสิ อยากได้เท่าไหร่ล่ะ”
“แล้วแต่ลุงจะให้เลยครับ ผมรักลุงวุฒิที่สุดเลย”
นาวากล่าวออกมาด้วยความดีใจ เขาสวมกอดพ่อเลี้ยงร่างใหญ่จนเนื้อหนังขาวใสเสียดสีไปกับผิวหยาบสีแทนเข้ม มือหนาของวุฒิเอื้อมขึ้นไปโอบเอวของลูกเลี้ยง จากนั้นชายวัยกลางคนก็เริ่มกระชับร่างสูงโปร่งแน่นขึ้นจนนาวารู้สึกอึดอัด
บั้นท้ายของเด็กหนุ่มเหมือนกำลังถูกัั แต่ตอนนี้นาวาไม่อาจกระโตกกระตากใดๆได้ทั้งสิ้น!
“สัญญากับลุงสิ ว่าจะเป็เด็กดี”
“ผ…ผมสัญญาครับ”
“ปีนี้ก็สอบให้ติดแล้วอย่าซิ่วอีก เข้าใจมั้ย”
“เข้าใจครับ ค…คุณลุง”
ชายวัยกลางคนละมือออกมาจากบั้นท้ายกลมงอน ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องและนำเงินใบสีเทาหลายใบมาให้ ทันทีที่นาวาเห็นเช่นนั้น เขาก็ตาลุกวาวจนไม่สามารถเก็บอาการได้ เด็กหนุ่มยกมือไหว้ แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้โผกอดพ่อเลี้ยงเหมือนตามเคย
“ขอบคุณครับลุงวุฒิ”
“ไม่เป็ไร เอ่อ…ว่าแต่ แม่เราได้บอกหรือยังว่าพรุ่งนี้จะไปประชุมที่ต่างจังหวัด”
“บอกแล้วครับ แม่ไม่อยู่ตั้งหนึ่งอาทิตย์ เดี๋ยวผมจะตื่นขึ้นมาทำกับข้าวให้ลุงทุกเช้าเอง”
“จริงหรอ”
“จริงครับ เดี๋ยวผมไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะครับ เพื่อนกำลังมาแล้ว”
หลังจากที่ได้เงิน นาวาก็ชิ่งขึ้นไปอาบน้ำ จำนวนเงินที่ได้มันเยอะกว่าที่เด็กหนุ่มคิดไว้หลายเท่า เสียงฮัมเพลงเบาๆดังออกมาจากห้องน้ำ แต่หลังจากที่อาบไปได้ไม่นาน ลูกเลี้ยงก็เริ่มคิดถึงการััเนื้อหนังจากสามีใหม่แม่เมื่อสักครู่ ทำไมชายคนนั้นถูกเค้นคลึงบั้นท้ายของเขาเป็พิเศษก็ไม่รู้ อยู่ๆขนก็ลุกซู่จนต้องรีบอาบน้ำให้เร็วขึ้น
322
![[จบ] ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712116868_77014971.webp)
