'' ใช้เอางี้แหละ..เอาไปซื้อขนมมาให้หมดเก็บไว้ในห้องของข้าดีกว่าา ''ว่าเเล้วจางหมิงก็เตรียมพร้อมที่จะเก็บหญ้าวิญญาณทันที '' เอาละแถวนี้ไม่มีสัตว์อสูรพอดี งั้นข้าจะเก็บเจ้าละนะเจ้าหญ้าวิญญาณ '' จางหมิงมองสำรวจรอบๆเมื่อไม่พบสัตว์จึงเก็บสมุดกับพู่กันลงในแหวนมิติก่อนที่กระโจนเข้าใส่หญ้าวิญญาณ
ฟุบ !
'' หะ..หายไปไหน ข้ามั่นใจว่าเมื่อกี้มันอยู่ตรงนี้ '' หลังจากจางหมิงกระโจนเข้าใส่หญ้าวิญญาณ มือทั้งสองข้างของเขาก็กุมหญ้าวิญญาณไว้อย่างแน่น แต่เมื่อคายมือออกกับพบว่าหญ้าวิญญาณนั้นได้หายไปเเล้ว '' นั้นไง ข้าเจอเเล้ว '' ห่างออกไปประมาณ 5 เมตรหญ้าวิญญาณก็ค่อยๆปรากฏออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ออร่าของมันได้จางลงไปมากทำให้ตัวหญ้าวิญญาญมองไม่เห็นหากไม่ตั้งใจมองดีๆ '' หึ รอบนี้ข้าจะเอาจริงไม่พลาดลูกเล่นอ่อนๆของแกแน่ '' จางหมิงสถบคำออกมาและกรโจนเข้าตะลุมบอลกับหญ้าวิญญาณอีกครั้ง
ฟุบ !
ฟุบ !
ฟุบ !
ฟุบ !....
ทางด้านตำหนักตระกูลจาง
ลุงจางหงใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วยามหน่อย ก็เดินทางกลับมาถึงตำหนักตระกูลจาง
'' ลุงจางหงกลับมาเเล้ว '' ทหารผู้เฝ้าประตูทางเข้าตำหนักตระกูลตะโกนออกมา เมื่อเห็นคลาวานที่มีสัตว์อสูรวัวทมิฬเดินนำมาบนหลังของมันมีลุงจางหงกำลังบังคับอยู่
ปั๊ง ! เสียงประตูขนาดยักษ์ถูกเปิดออก
เมื่อลุงจางหงเห็นประตูเปิเเล้วจึงบังคับวัวทมิฬเดินเข้าไปในตำหนักโดยระหว่างทางกลับพวกลุงจางหงได้ซื้อเสบียงอาหารและล่าสัตว์อสูรกลับมาไม่น้อยจึงต้องเอาไปเก็บเสียก่อน '' เร็วมาช่วยข้าเอาเสบียงกับสัตว์อสูรพวกนี้ไปเก็บหน่อย '' ลุงจางหงสั่งพวกทหารเล็กน้อยก่อนที่จะปลีกตัวไปพบผู้นำตระกูลจางเพราะมีเรื่องต้องไปรายงาน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก '' เข้ามา ! ''ลุงจางหงที่ยืนรออยู่หน้าห้องไม่นานก็ได้รับอนุญาตให้เข้า '' อ้าวจางหงเองหรอกรึนึกว่าไครซะอีก แล้วมีเรื่องอะไรละทำไมวันนี้ถึงได้ถ่อเข้ามาหาข้าถึงที่นี้ หรื่อว่าจะเป็นเรื่องของเจ้าตัวแสบอีกเเล้วใช้มั้ย '' ผู้นำตระกูลจางหรือจางหยวนมองลุงจางหงออกในพริบตาถึงแม้ตอนแรกจะเเปลกใจเล็กน้อยก็ตาม
ทันทีที่เข้ามาก็โดนยิงคำถานใส่ทันที ลุงจางหงถอยหายใจเล็กน้อย '' คือ..คือว่าท่านผู้นำ นายน้อยจางหมิงเขาได้เข้าไปในป่า โดยไม่เอาผู้ติดตามไปแม้แต่คนเดีย... '' '' อ่อถ้าเป็นเรื่องนั้นข้ารู้มาจากสายของข้าเเล้ว แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกข้าได้ส่งคนที่มีฝีมือไปคอยดูแลอยู่ห่างๆ เเล้ว '' ลุงจางหงพูดยังไม่ทันจบก็โดนผู้นำที่มองออกในพริบตาพูดแทรกขึ้นมาทันที '' เฮ้ออ แค่นี้ก็ไม่ต้องเป็นห่วงเเล้วงั้นกระผมขอตัวก่อนนะครับ '' ลุงจางหงกำลังหันหลังเดินออกจากห้อง แต่โดนผู้นำตระกูลเรียกตัดเสียก่อน '' ข้ามีเรื่องจะปรึษาเจ้าและขอให้ช่วยอยู่นะ '' ว่าเเล้วจางหยวนก็ใช้ลมปรานปิดประตูห้องพร้อมล็อกกอนทันที จางหงใช้เวลาพูดคุยกับจางหยวนกว่าครึ่งชั่วยามถึงจะเสร็จและออกจากห้องไป '' ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริง นายน้อยเเย่เเน่ '' ลุงจางหงหลังจากได้รับฟังจากจางหยวนอยู่นานก็รีบออกมาจากห้องทันทีและเตรียตัวให้พร้อม เพื่อจะได้ไม่เสียเวลาทีหลังเตรียมที่หลัง
....
ในเวลาเดียวกันกับลุงจางหงที่กำลังเตรียมพร้อมอยู่
ฟุบ ! '' ให้มันได้อย่างสิ หญ้าวิญญาณห่าอะไรจับยากจับเย็นชิบหายเลย สงสัยขาคงอดซื้อขนมมาตุนในห้องซะเเล้ว เฮ้อออ '' จางหมิงนั่งพิงกับต้นไม้พร้อมถอยหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ และจ้องมองไปยังหญ้าประหลายที่ทีออร่าสีน้ำเงินรอบๆโดยสาปแช่งด่าพวกหญ้าเส็งเคร็งในใจไม่ขาดสาย ตั้งแต่ 1 ชั่วยามก่อนที่จางหมิงพลาดท่าให้กับหญ้าวิญญาณเส็งเคร็งนี้ เขาก็พยายามหลายต่อหลายครั้งแต่ทุกครั้งที่เขาเหมือนจะทำสำเร็จแต่มันก็คว้าน้ำเหลวทุกครั้ง จนตอนนี้เขาเหนื่อยเป็นอย่างมาก '' ไครจะไปรู้ละว่ามันจะจับยากจับเย็นขนาดนี้ ชิถ้าข้ารู้เร็วกว่านี้ ข้าคงไม่มานั่งพยายามจับพวกมันตั้งนานละ '' จางหมิงยันตัวเองขึ้นมาอย่างหัวเสียก่อนจะบ่นอุบอิบตลอดทาง '' แม่งเอ่ยไอ่หญ้าเวณ ! ''จางหมิงเหมื่อนจะโดนหญ้าวิญญาณพวกนี้คอยตามหลอกหลอนเพราะฝนตอนนี้มันดั้นมาโผล่ขึ้นเต็มทางข้างหน้าของเขาเลย จางหมิงจึงจัดพวกมันไป 1 ดอกโดยการวิ่งเข้าไปเตะใส่โดยไม่สนว่ามันจะโดนหรือไม่โดนขอแค่ระบายมันได้ก็พอเเล้ว แต่แแล้วก็....
ปั๊ง !
ขนาดที่เท้าของจางหมิงกำลังจะโดนตัวของพวกมัน พวกมันก็ล่องหนหายอย่างรวดเร็ว แต่เท้าของจางหมิงไม่ได้ล่องหนได้นี้เพราะมันดันไปชนเข้ากับของแข๊งอะไรบางอย่าง จนทำให้ตัวจางหมิงต้องรีบหยุดการเคลื่อนไหวและมานั่งกุมเท้าของตัวเองพร้อมกับร้องครวญครางออกมาอย่างทรมาน '' อะไรอีกเนี้ย ทำไมวันนี้ข้าถึงได้ซวยแบบนี้ หญ้าวิญญาณก็จับไม่ได้นี้ยังจะมาเตะโดนอะไรก็ไม่รู้อีก เจ็บหายเลยโว้ยยย.. '' จางหมิงยังคงร้องครวญครางอยู่นานจึงจะสงบ เมื่ออาการของจางหมิงบรรเทาลงก็เริ่มหาต้นตอที่ทำให้ให้เขาปวดเท้าได้ขนาดนี้ '' ไอ่ก้อนหินเวณนี้เอง !!!! ''
=============================================================================