ย้อนเวลามาเป็นแม่เลี้ยงสุดสวยในยุค 70 เพื่อเปลี่ยนอนาคตของวายร้ายตัวน้อย

บทที่ 37 ฉันจะเอาจอบฟันแก! 

ลู่หงจวินเดินเข้าไปในบ้าน เห็นแม่ตัวเองนั่งอยู่บนเบาะหน้าประตู นั่งตีอกชกตัวไปพลางด่าไม่หยุด

พอเห็นเขาปรากฏตัว แม่เฒ่าลู่ก็กัดฟันด้วยความแค้น ชี้หน้าด่าเขารุนแรงยิ่งกว่าเดิม

คำหยาบต่าง ๆ พรั่งพรูออกมาไม่หยุด

ตอนนั้นลู่หงอู่ถือชามข้าว ยองๆ อยู่บนก้อนหินใหญ่ในบ้าน มือหนึ่งถือแป้งทอดกับต้นหอม ยักคิ้วถามว่า 

“โอ้โห พี่ใหญ่ นี่พี่ไปหาซาลาเปากินมาได้กี่ลูกเนี่ย? ช่วยงานเขาทั้งวัน คงได้ซาลาเปากลับมาเลี้ยงคนทั้งบ้านเลยสินะ?”

ลู่หงจวินไม่พูด เพียงแต่เดินเข้าไปหาของกินในครัว แต่กลับไม่มีอะไรเลย

“พี่ใหญ่ บ้านเราไม่เลี้ยงคนขี้เกียจนะ ในเมื่อพี่ชอบไปช่วยงานที่บ้านน้องสามนัก ฉันว่าแม่พูดถูก พี่ควรจะไปอยู่ที่นั่นแหละ ตอนกลางคืนเผื่อมีขโมย พี่ใหญ่ก็ต้องช่วยดูแลหน่อยสิ?”

ลู่หงอู่พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

เกาอวี้เจินเดินออกมาจากห้องนอนฝั่งตะวันออก ช่วยพูดแก้ต่างให้สามี “น้องรอง พี่ใหญ่ของเธอแค่รู้สึกผิดต่อน้องสาม ก็เลยไปช่วย ครอบครัวเราไม่ใช่คนอื่นคนไกล น้องสามก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของเธอ อย่าคิดมากเลย”

จ้าวเหม่ยเซียง ภรรยาของลู่หงอู่ พอได้ยินก็ไม่พอใจทันที “พี่สะใภ้ พูดแบบนี้เหมือนว่าหงอู่เป็นคนไม่ดีเหรอ

ตอนแยกบ้าน เขาก็ตัดขาดกับนังอ้วนนั่นแล้ว ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านก็เห็นกันหมด 

ตอนนี้แยกบ้านกันแล้ว ทำไมอยู่ ๆ พี่ใหญ่ถึงกลายเป็นคนดีคนเดียวไปได้? สรุปแล้วพวกเราทุกคนเป็นคนไม่ดี? พี่ใหญ่ทำตัวแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ”

เกาอวี้เจินรีบรับรอง “พวกเธอวางใจเถอะ พี่ใหญ่ของเธอไปดูแค่วันนี้ วันหลังจะไม่ไปอีกแล้ว”

จ้าวเหม่ยเซียงเบะปาก กำลังจะพูดต่อ ก็ได้ยินลู่หงจวินพูดว่า “ฉันจะไปไม่ไป มันเรื่องของฉัน” พูดจบก็เดินเข้าไปนอนในห้องฝั่งตะวันออก

ลู่หงอู่พอได้ยินก็ลุกขึ้นจากก้อนหิน วางชามแล้วเดินไปหน้าห้องนอนฝั่งตะวันออก ตะโกนใส่หน้าต่างว่า “งั้นพรุ่งนี้แกก็ลองดู ถ้าแกกล้าไป ฉันจะเอาจอบฟันแกให้ตาย!”

เกาอวี้เจินตกใจจนขาอ่อน หน้าซีดเผือด “โอ๊ย น้องรอง อย่าโกรธไปเลย พี่ใหญ่ของเธอแค่ล้อเล่น พรุ่งนี้เขาไม่ไปหรอก”

ลู่หงอู่แค่นเสียง “เธอไปเตือนเขาให้ดีเถอะ ยังไงฉันก็เป็นคนแบบนี้ ถ้าเขากล้ามีเรื่องกับฉัน ใครในบ้านนี้ก็อย่าหวังจะมีความสุข! ไสหัวไปให้หมด!” พูดจบก็ถือชามเข้าไปในห้องโถง

จ้าวเหม่ยเซียงพูดอย่างเหน็บแนม “พี่สะใภ้ ไปเตือนพี่ใหญ่ให้ดีเถอะ เดี๋ยวทำดีแล้วไม่ได้ดี แถมยังต้องระเห็จออกจากบ้านอีก 

คนเขามาจากในเมือง มีเงินสร้างบ้าน ถ้าพวกเธอโดนแม่ไล่ออกจากบ้าน ฮึ คงไม่มีที่นอนด้วยซ้ำ”

เกาอวี้เจินมองสองคนผัวเมียเดินเข้าบ้าน แล้วมองไปที่ลูกสามคนที่หน้าประตูใหญ่ที่มองเข้ามาด้วยความกลัวน้ำตาคลอเบ้า 

เธอหันหลังเดินเข้าห้องนอนฝั่งตะวันออก มองลู่หงจวินที่นอนอยู่บนเตียงแล้วเริ่มร้องไห้

“ฉันเตือนคุณไว้ก่อนนะ เมื่อกี้คุณก็ได้ยินที่เขาพูดแล้ว ถ้าคุณกล้าไปอีก บ้านนี้เราก็ไม่ต้องอยู่แล้ว!”

ลู่หงจวินไม่พูด ไม่ตอบสนองใด ๆ

...

หลังจากที่เจียงอวี้หรงพาลูกสาว หยางหย่าลี่ กลับจากโรงพยาบาล ก็ไปหาผู้กำกับฟาง ซึ่งอาศัยอยู่ในบ้านพักเดียวกัน

นอกจากจะอยู่ใกล้บ้านแล้ว อีกอย่างคือเขาอายุยังน้อย พูดคุยกันง่ายกว่า

แต่พอไปถึงก็รู้ว่า ฟางเฉิงเทายังไม่เลิกงาน ต้องรอจนถึงตอนเย็นถึงจะเจอเขา

ในเมื่อไม่มีทางเลือก เจียงอวี้หรงจึงพยายามไปหาเหอซิ่วฮวา อยากให้เธอพาไปพบอดีตผู้บัญชาการเซียว

ผู้บัญชาการเซียวนั้นเคยเป็นผู้บังคับบัญชาของลู่จ้านตง พูดอะไรก็มีน้ำหนักที่สุด

แต่เธอรออยู่หน้าประตูบ้านพักสองสามชั่วโมง ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป

เหอซิ่วฮวาออกมาแจ้งความประสงค์ของอดีตผู้บัญชาการเซียว

“อวี้หรง คงทำอะไรกับผู้พันลู่ไม่ได้แล้วล่ะ ดูเหมือนว่าฉันคงช่วยเธอไม่ได้แล้ว”

เหอซิ่วฮวาก็ทำอะไรไม่ได้

เจียงอวี้หรงรีบพูด “ผู้พันลู่ก็เป็นคนที่อดีตท่านผู้บัญชาการเซียวเลี้ยงดูมา ท่านจะปล่อยให้เขาถูกหลอกแบบนี้เหรอ? พี่ก็รู้ว่าซูซ่านเป็นคนยังไง 

ถ้าเธอกลายเป็นภรรยาทหารจริง ๆ ต่อไปก็จะเป็นการทำให้ทหารเสียชื่อเสียง ตั้งแต่ครอบครัวลู่ไปจนถึงประเทศชาติเลยนะ 

ซิ่วฮวา ถึงซูซ่านจะเป็นลูกสาวฉัน แต่เธอมีนิสัยไม่ดีจริงๆ แถมยังขโมยเงินหนีไปที่หมู่บ้านเถาฮวาด้วย เธอเล่าเรื่องพวกนี้ให้อดีตท่านผู้บัญชาการเซียวฟังหมดหรือยัง?”

เหอซิ่วฮวาพยักหน้า “เล่าหมดทุกอย่างแล้ว แต่พ่อสามีฉันบอกว่า เขาเชื่อในสายตาของลู่จ้านตง เรื่องแต่งงานนี้เขาจะไม่เข้าไปยุ่ง”

เจียงอวี้หรงร้อนใจ “แต่ลู่จ้านตงนอนอยู่ที่หมู่บ้านเถาฮวามาตั้งสองเดือน จะไปรู้อะไร?”

เหอซิ่วฮวามองเธอด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อย “ที่จริงเรื่องนี้ก็เพราะตอนนั้นเธอเล่าให้ฉันฟังไม่หมด ในเมื่อหย่าลี่เป็นคู่หมั้นของผู้พันลู่ ทำไมตอนนั้นเธอไม่บอกฉันให้ชัดเจน? 

พ่อสามีฉันบอกว่า ในเมื่อพวกเธอตามหาผู้พันลู่ตลอด ทำไมไม่เคยไปดูเขาที่หมู่บ้านเถาฮวาเลย?

อีกอย่าง ถ้าตอนนั้นเขาพาเธอกับหย่าลี่ไปโรงพยาบาล แล้วคนที่เจอไม่ใช่ผู้พันลู่ แต่เป็นคนอื่นล่ะ? เธออาจจะคิดว่าเรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิด แต่พ่อสามีฉันผ่านโลกมามาก เจอคนมามากแล้ว”

มีบางคำที่เธอไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ความหมายก็ชัดเจนแล้ว

ตอนนั้นเจียงอวี้หรงไม่น่าหลอกเธอ ให้เธอช่วยแนะนำคู่ที่ดีให้กับหยางหย่าลี่เลย

“แต่ตอนนั้นพวกเราคิดว่าผู้พันลู่อาจจะ…”

เหอซิ่วฮวายกมือห้าม “เอาเถอะ เรื่องนี้เราไม่ต้องพูดถึงแล้ว ฉันช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ก่อนหน้านี้พ่อสามีฉันยังดุฉัน บอกว่าอย่าไปยุ่งเรื่องของผู้พันลู่อีก”

คำพูดของเหอซิ่วฮวาถูกต้องทุกอย่าง ผู้บัญชาการเซียวคือผู้มีอำนาจสูงสุดในบ้าน

เธอไม่กล้าขัดแย้งแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่เจียงอวี้หรงเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ มันดูแปลก ๆ

รู้ทั้งรู้ว่าเป็นคู่หมั้นของลู่จ้านตง แต่กลับบอกว่าตัวเองไม่มีคนรัก

เรื่องนี้มันมีจุดน่าสงสัยอยู่

“แต่ว่าญาติผู้พี่…” เจียงอวี้หรงยังอยากจะอธิบายอะไรอีกหน่อย

เหอซิ่วฮวาหันมามองเธอ “งั้นเธอลองเข้าไปคุยกับพ่อสามีฉันดูสิ? ฉันไม่กล้ายุ่งแล้ว”

คำพูดนี้ทำให้เจียงอวี้หรงพูดไม่ออก สุดท้ายได้แต่มองเหอซิ่วฮวาเดินกลับเข้าบ้านพักไปด้วยความไม่พอใจ

ดูเหมือนว่าจะคุยกับผู้บัญชาการเซียวไม่สำเร็จ เจียงอวี้หรงจึงได้แต่ฝากความหวังไว้กับผู้กำกับฟาง

เมื่อเธอกลับไปถึงบ้านพัก ก็ได้ข่าวว่าฟางเฉิงเทากลับมาแล้ว

“พี่สะใภ้ ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ วันนี้ฉันโดนท่านผู้บัญชาการดุเอาเรื่องเลย บอกว่าฉันทำตัวไม่ดี รู้ทั้งรู้ว่าฉันเป็นคนแนะนำหย่าลี่ให้กับจ้านตง แต่จ้านตงเกิดเรื่องแบบนี้ตั้งสองเดือน พวกเธอกลับไม่รู้เรื่อง”

เจียงอวี้หรงรีบแก้ตัว “ผู้กำกับฟาง คุณก็รู้ว่าที่นี่มันไกลจากหมู่บ้านเถาฮวามาก”

“ไกลแล้วไม่ไปดูเขาเลยเหรอ? สองเดือนกว่า ๆ จ้านตงไม่มีใครพาส่งโรงพยาบาล มีแค่ซูซ่านที่ไป เขาก็เลยรอดมาได้ รู้ไหมว่าหมอพูดว่ายังไง? ถ้าไปช้ากว่านี้อีกวัน ไม่ต้องพูดถึงขา แม้แต่ชีวิตก็ไม่รอด

พวกคุณรู้อยู่แล้วว่าหยางหย่าลี่มีคู่หมั้น แต่กลับทำเป็นไม่รู้เรื่อง ยังไปดูตัวที่โรงพยาบาลอีก

 ตอนนี้ท่านผู้บัญชาการสงสัยว่าพวกคุณรู้อยู่แล้ว แต่กลับปิดบัง ถ้ายังอยากให้ผมช่วยจัดการเรื่องนี้ต่อ ผมเกรงว่าตำแหน่งของหัวหน้าหยางอาจจะไม่มั่นคงนะ”