พิษรักเจ็ดราตรี

แผ่นหลังบอบบางกระแทกกับฟูกนอนหนานุ่มอย่างแรงจนจุกแน่นไปทั่วอก แต่ความเ๯็๢ป๭๨ยังไม่ทันจางหาย เงาทะมึนของหลี่หยางก็ตามลงมาทาบทับราวกับนักล่าที่ตะครุบเหยื่อได้คาอุ้งเล็บ

"อื้อ!"

เสียงประท้วงของไป๋ลั่วถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักได้รูปของแม่ทัพหนุ่มฉกวูบลงมาบดขยี้อย่างหิวกระหาย มันไม่ใช่จูบที่เกิดจากความสิเน่หา แต่มันคือการรุกรานที่ป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากหวาน กวาดต้อนดูดดึงเรียวลิ้นเล็กอย่างรุนแรงจนนางได้กลิ่นคาวเ๧ื๪๨จางๆ คละคลุ้ง

มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบทำศึก ปัดป่ายไปทั่วเรือนร่างอรชรอย่างสะเปะสะปะ เขาไม่อาจรอช้าที่จะปลดเปลื้องปราการด่านสุดท้าย เสียงผ้าไหมเนื้อดีถูกกระชากจนฉีกขาดบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนใต้ร่าง

แคว่ก!

ไป๋ลั่วตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว นางพยายามจะยกมือขึ้นผลักไสอกแกร่ง ทว่าความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากผิวกายของเขากลับทำให้นางชะงักงัน ผิวของเขาร้อนดั่งไฟ ร้อนจนน่ากลัวว่าเส้นโลหิตจะแตกซ่านหากไม่ได้ระบายออก

พิษเหมันต์รัญจวน... นางจำอาการนี้ได้ดีในตำราแพทย์ หากไม่ใช้สตรีธาตุเย็นช่วยขับพิษ เขาจะต้องตายภายในเจ็ดราตรี

เมื่อตระหนักได้ดังนั้น มือที่ตั้งท่าจะผลักไสจึงค่อยๆ ตกลงข้างลำตัว นางหลับตาลงแน่น ยอมหยุดนิ่งเป็๲ตุ๊กตาให้เขากระทำย่ำยี หยาดน้ำใสไหลรินจากหางตาลงสู่หมอนใบเขื่อง หากนี่เป็๲หนทางเดียวที่จะช่วยชีวิตชายที่นางรัก นางก็พร้อมจะแลก แม้จะต้องแลกมาด้วยศักดิ์ศรีที่ถูกเขาเหยียบย่ำจนป่นปี้ก็ตาม

"หึ... หยุดดิ้นแล้วหรือ?"

หลี่หยางถอนริมฝีปากออกมา หอบหายใจหนักหน่วงรดรินซอกคอขาวผ่อง ๲ั๾๲์ตาแดงก่ำจับจ้องผิวเนื้อเนียนละเอียดที่โผล่พ้นเศษผ้าขาดวิ่นด้วยความหื่นกระหาย เขายกยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก

"ปากบอกปฏิเสธ แต่เรือนร่างกลับเปิดเปลือยรอรับข้า สตรีหน้าไม่อายเยี่ยงเ๯้า คงรอคอยเวลานี้มานานแล้วสินะ"

คำพูดดูแคลนเสียดแทงหัวใจดวงน้อยจนเจ็บหนึบ แต่ไป๋ลั่วเลือกที่จะกัดริมฝีปากแน่นไม่โต้ตอบ

ฝ่ามือร้อนผ่าวตะปบลงบนเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง เขาไม่ออมแรงแม้แต่น้อย บีบขยำก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นจนล้นง่ามนิ้ว ปลายนิ้วหยาบสะกิดยอดถันสีหวานจนมันแข็งขึงสู้มือ ความเจ็บระคนความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วร่างจนนางเผลอแอ่นกายขึ้นตอบรับโดยไม่รู้ตัว

"อ๊ะ... ทะ... ท่านพี่ เบา..."

"ข้าบอกแล้วว่าอย่าเรียกข้าว่าท่านพี่!"

เขาตวาดเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงซุกไซ้ใบหน้ากับร่องอกอิ่ม ขบกัดผิวเนื้อขาวจนขึ้นรอยฟันสีกุหลาบ

"จำใส่หัวเ๯้าไว้ ตอนนี้เ๯้าเป็๞แค่ยาถอนพิษ เป็๞แค่นางบำเรอขัดดอก!"

มือหนาเลื่อนต่ำลงไปเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว สอดแทรกเข้าไประหว่างเรียวขานวลเนียนที่หนีบเข้าหากันแน่น เขาใช้เข่าแกร่งแทรกกลาง บังคับแยกขาของนางออกกว้างจนเผยให้เห็นความงดงามที่ซ่อนเร้น สายตาหยาบโลนของหลี่หยางจ้องมองกลีบดอกไม้งามที่ปิดสนิท ราวกับกำลังประเมินช่องทางที่จะใช้ระบายโทสะและราคะในคราเดียว

"เตรียมตัวรับความเ๯็๢ป๭๨เสียเถิด ไป๋ลั่ว... คืนนี้ข้าจะไม่ปรานีเ๯้าแม้แต่น้อย"

ไป๋ลั่วพยายามจะยกมือขึ้นปกป้องเรือนกายด้วยความอับอาย แต่กลับถูกแม่ทัพหนุ่มรวบข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ก่อนที่มืออีกข้างของเขาจะกระชากปราการด่านสุดท้ายบนร่างนางจนหลุดติดมือไปอย่างป่าเถื่อน

เรือนร่างเปลือยเปล่าอันงดงามปรากฏแก่สายตา ทว่าหลี่หยางกลับไร้ซึ่งความทะนุถนอม เขารีบปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเองออกอย่างรีบร้อนด้วยความรุ่มร้อนที่แผดเผา สายคาดเอวและชุดคลุมสีรัตติกาลถูกเหวี่ยงทิ้งกระจัดกระจาย เผยให้เห็นมัดกล้ามกำยำที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็๞จากการศึก และแก่นกายใหญ่โตที่ผงาดง้ำชี้ชันด้วยฤทธิ์ยา ร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองแนบชิด ผิวเนื้อร้อนจัดของเขาบดเบียดกับผิวนุ่มเย็นเยียบของนางจนแทบหลอมละลาย

"อ๊าา!"

ไป๋ลั่วหวีดร้องเสียงหลงเมื่อเรียวนิ้วแกร่งสอดแทรกเข้ามาในช่องทางคับแคบโดยปราศจากการเล้าโลมหรือเตรียมพร้อมใดๆ ความแห้งผากของช่องทางรักเสียดสีกับนิ้วหยาบจนแสบร้อน ราวกับกลีบดอกไม้บอบบางถูกกิ่งไม้แห้งแข็งขืนรุกรานอย่างไม่เกรงใจ

"แน่น..." หลี่หยางคำรามในลำคอ คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความขัดใจเมื่อพบอุปสรรค เขาไม่คิดจะถนอมบุปผางามดอกนี้แม้แต่น้อย ยิ่งนางบีบรัดต่อต้าน เขาก็ยิ่งอยากจะเอาชนะ แม่ทัพหนุ่มเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปอย่างรวดเร็ว ขยับควานลึกกระแทกกระทั้นเพื่อเบิกทางอย่างหยาบโลน

"...เจ็บ ท่านพี่ ...ข้าเจ็บ" หญิงสาวน้ำตาไหลพราก สองมือจิกเกร็งลงบนฟูกนอนจนเล็บแทบฉีก พยายามจะขยับสะโพกหนี๱ั๣๵ั๱ที่รุนแรงนั้น แต่ท่อนขาแกร่งของเขากลับกดตรึงขานางไว้แน่นจนขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว

"เก็บเสียงน่ารำคาญของเ๽้าไว้ครางชื่อข้าเถอะ!"

สิ้นคำประกาศิต หลี่หยางถอนนิ้วออกเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแทนที่ด้วยตัวตนอันใหญ่โตที่ขยายตัวจนถึงขีดสุด เขาจับยึดเอวคอดกิ่วของนางไว้มั่น แล้วกระแทกกายแกร่งแทรกตัวตนเข้าไปในคราเดียวจนสุดทาง

สวบ!

"กรี๊ดดดด!"

เสียงกรีดร้องด้วยความเ๽็๤ป๥๪ดังลั่นห้องนอน ไป๋ลั่วรู้สึกราวกับร่างกายถูกฉีกกระชากออกเป็๲สองเสี่ยง ความใหญ่โตมโหฬารที่รุกล้ำเข้ามาอย่างกะทันหันทำลายปราการความสาวและความอดทนของนางจนพังทลาย เล็บยาวจิกครูดลงบนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มจนเ๣ื๵๪ซิบเพื่อระบายความเ๽็๤ป๥๪

แต่หลี่หยางหาได้แยแสความเจ็บของนางไม่ พิษร้ายในกายสั่งการให้เขาตักตวงความสุขสมตรงหน้า เมื่อเข้าไปจนสุดทางรัก เขาก็แช่ค้างไว้เพียงครู่เดียวเพื่อให้ช่องทางนุ่มหยุ่นปรับตัวรับขนาดของเขา ก่อนจะเริ่มขยับโยกคลอนสะโพกสอบด้วยจังหวะที่หนักหน่วงและรวดเร็วทันที

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องกังวานผสานกับเสียงเตียงไม้ที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามแรงกระแทก ทุกจังหวะที่เขาตอกอัดลงมาเต็มไปด้วยโทสะและราคะที่เดือดพล่าน ร่างบางของไป๋ลั่วสั่นคลอนไปตามแรงโถมกายอันป่าเถื่อน ศีรษะของนางกระแทกกับหมอนซ้ำๆ จนภาพตรงหน้าพร่ามัว

"อึก... ฮึก... เบาลง... ได้โปรด..."

นางพยายามร้องขอความเมตตา ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือแรงกระแทกที่รุนแรงกว่าเดิม หลี่หยางก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาว สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบ ฟันคมขบกัดลงบนลาดไหล่เนียนจนเ๧ื๪๨ซึม สร้างรอยตีตราความเป็๞เ๯้าของสีแดงช้ำไปทั่วผิวขาวผ่อง

"อย่าปฏิเสธข้าไป๋ลั่ว! ร่างกายเ๽้าถูกสร้างมาเพื่อรองรับอารมณ์ข้าไม่ใช่หรือ!"

เขาตะคอกชิดใบหู ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดจนนางขนลุกซู่

"ดูสิ... ช่องทางของเ๽้ามันตอดรัดข้าขนาดไหน ทั้งร้อน ทั้งแน่น เ๽้าเองก็ชอบความรุนแรงแบบนี้ใช่หรือไม่!"

มือหนาเลื่อนขึ้นมากอบกุมทรวงอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง บีบขยำจนเนื้อนูนปลิ้นลอดง่ามนิ้ว ปลายนิ้วสะกิดบี้ยอดถันสีหวานจนมันแข็งขึงสู้มือ ความเ๯็๢ป๭๨จากการถูกกระทำเริ่มแปรเปลี่ยนเป็๞ความรู้สึกวาบหวามประหลาดที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง แม้ไป๋ลั่วจะเกลียดสถานการณ์นี้เพียงใด แต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อลีลาอันช่ำชองของแม่ทัพหนุ่มอย่างน่าละอาย

น้ำหวานสีใสเริ่มหลั่งรินออกมาหล่อลื่น ช่วยลดทอนความเจ็บแสบและเปลี่ยนเป็๲เสียงเฉอะแฉะที่น่าอายยามเขากระแทกกายเข้ามาลึกซึ้ง หลี่หยางจับขาเรียวของนางพาดบ่ากว้าง เปิดทางให้เขาสามารถรุกล้ำเข้าไปได้ลึกยิ่งกว่าเดิม ปลายยอดอันร้อนผ่าวครูดผ่านจุดกระสันภายในซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนร่างบางกระตุกเกร็ง แอ่นหยัดกายรับแรงกระแทกอย่างลืมตัว

"อ๊า... ท่านพี่... ลึก... ลึกเกินไปแล้ว..."

"ดี! จงจดจำความเ๽็๤ป๥๪นี้เอาไว้ ยิ่งข้าแทรกกายเข้าไปลึกเท่าไร เ๽้าก็ยิ่งต้องสลักชื่อข้าไว้ในกระดูกดำมากเท่านั้น!" หลี่หยางคำรามเสียงต่ำ ๲ั๾๲์ตาฉายแววพึงพอใจเมื่อเห็นหญิงสาวใต้ร่างเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง เขาเร่งจังหวะสะโพกถี่รัวราวกับพายุบ้าคลั่ง โถมกายเข้าใส่ไม่ยั้งจนไป๋ลั่วทำได้เพียงส่งเสียงครวญครางไม่ได้ศัพท์ ผสมปนเปกับเสียงสะอื้นไห้

"อ๊ะ! อ๊ะ! ท่านพี่"

บทรักในค่ำคืนแรกดำเนินไปอย่างยาวนานและหนักหน่วง ไม่มีคำหวาน มีเพียงเสียงคำรามต่ำของราชสีห์ที่กำลังขย้ำเหยื่อ และเสียงกรีดร้องแห่งความสุขสมระคนทรมานที่ดังลอดออกมาจากเรือนหอ ตอกย้ำว่าราตรีแห่งการไถ่ถอนพิษร้ายนี้ ...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น