Ep6: เื้ัรหัส
*การถอดรหัสในเงามืด*
ผมมาถึงเซฟเฮาส์แห่งหนึ่งที่วิรินทร์ส่งพิกัดมาให้ มันเป็ห้องเช่ารายวันในอาคารเก่า ๆ ที่ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีคนแปลกหน้า และเงียบสงบพอที่จะทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยได้ชั่วคราว
ผมกำลังจ้องมองโทรศัพท์เครื่องเล็กที่วิรินทร์มอบให้ มันบรรจุข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้เกือบทั้งหมด ผมพยายามจะเปิดไฟล์เ่าั้ด้วยทักษะการแฮกข้อมูลที่จู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมาในหัว... ทักษะที่ 'ณัฐ สถาปนิก' ไม่ควรมี
ผมรู้สึกเหมือนสมองของผมกำลังทำงานด้วยความเร็วที่สูงกว่าปกติ การจัดเรียงตัวเลขและตัวอักษรกลายเป็เื่ง่ายดายราวกับการหายใจ เพียงไม่นาน... ไฟล์แรกก็ถูกถอดรหัส
มันคือเอกสารที่ระบุว่า "โครงการฟีนิกซ์"
> บันทึกโครงการฟีนิกซ์ - รหัสเริ่มต้น: ID-01 ถึง ID-20
> วัตถุประสงค์: สร้าง 'ตัวแทน' ที่มีทักษะพิเศษและความภักดีสูงสุด เพื่อสวมรอยเป็บุคคลสำคัญในรัฐบาลและภาคธุรกิจ
> กระบวนการ:
> * สกัด DNA และถ่ายโอนความรู้/ทักษะผ่าน 'ชิปความทรงจำหลัก'
> * ทดลองระยะที่ 1 (ID-01 ถึง ID-08): พบความบกพร่องทางอารมณ์/ความทรงจำ
> * ทดลองระยะที่ 2 (ID-09 ถึง ID-11): ปรับปรุงเสถียรภาพทางอารมณ์และความทรงจำให้สมบูรณ์แบบที่สุด...
>
ผมหยุดอ่านและกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน ID-09 คือผม และ ID-10 คือตัวปลอมที่ขโมยชีวิตผมไป ส่วน ID-11 คือใครกันแน่?
"พวกเขาไม่ได้สร้างฉันขึ้นมา... พวกเขาสร้าง 'ตัวแทน' ขึ้นมาเพื่อสวมรอย" ผมพึมพำกับตัวเอง
ในเอกสารยังระบุถึงบทบาทของแต่ละรหัสไว้อย่างชัดเจน:
* ID-09 (รหัส ณัฐ): ถูกกำหนดให้เป็ 'ผู้นำเครือข่ายทางการเงิน'
* ID-10 (รหัส สตีลธ์): ถูกกำหนดให้เป็ 'ร่างสำรองสำหรับการควบคุมอสังหาริมทรัพย์'
ผมสับสน... ข้อมูลนี้ขัดแย้งกับสิ่งที่วิรินทร์บอกว่า ID-10 เป็เพียงตัวปลอมที่มาแทนที่ แต่องค์กรกลับระบุว่า ID-10 มีรหัสประจำตัวที่ชัดเจน และมีเป้าหมายที่แตกต่างจากผม
ใครกันแน่ที่โกหก? องค์กร... หรือวิรินทร์?
*ความสามารถที่ถูกปลุก*
ผมตัดสินใจโทรหาเบอร์ที่วิรินทร์ใช้ส่งข้อความหาผม และถามถึงรายละเอียดที่ขัดแย้งกันนี้ทันที
"วิรินทร์... ในเอกสารบอกว่า ID-10 มีรหัสประจำตัวและภารกิจที่แตกต่างจากผม ไม่ใช่แค่ร่างสำรองที่สร้างขึ้นมาทดแทน"
เสียงปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่วิรินทร์จะตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า "นั่นคือสิ่งที่พวกเขา้าให้เราเชื่อ ณัฐ... แต่สิ่งที่สำคัญคือ ID-10 ถูกสร้างขึ้นจาก ข้อมูลความทรงจำของคุณ ทั้งหมด... เขาจึงคิดเหมือนคุณ และรู้ทุกอย่างที่คุณรู้"
"แล้วเื่ลูกสาวล่ะ? ลูกสาวของเรา... นีร่า" ผมถาม
"เขาจับเธอไว้ที่... ที่ไหนสักแห่งใน ย่านชานเมืองฝั่งตะวันออก เขาใช้เธอข่มขู่ฉัน... เพื่อให้ฉันช่วยเขาปิดบังสถานะของเขา และหา ชิปความทรงจำ ให้เขา เพราะเขา้ามันเหมือนกับคุณ"
"ทำไมเขาถึง้าชิปนั้น?"
"เพราะถ้าคุณเอาชิปนั้นไปเปิดเผย... ความจริงเกี่ยวกับโครงการฟีนิกซ์จะถูกเปิดโปง และตัวตนของเขา... ID-10... ก็จะถูกยกเลิกไปตลอดกาล"
วิรินทร์กล่าวต่อไปว่า: "คุณต้องไปที่สถานที่ที่คุณซ่อนชิปนั้นไว้ก่อนที่เขาจะหาเจอ มันคือที่เดียวที่คุณจะสามารถใช้เป็ข้อต่อรองได้"
ผมปิดโทรศัพท์และพยายามค้นหาตำแหน่งของชิปนั้นในความทรงจำที่ว่างเปล่า... ไม่มีอะไรเลย
แต่แล้วสายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับ แหวนโลหะสีดำด้าน ที่นิ้วนางข้างซ้ายของผมอีกครั้ง
ผมหยิบโทรศัพท์ที่ใช้ถอดรหัสเอกสารมา แล้วใช้มันสแกนไปที่แหวนวงนั้นอย่างไม่ตั้งใจ... แสงสีฟ้าเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้น และมีหน้าต่าง Pop-up ขึ้นมาบนหน้าจอ
> 'อุปกรณ์จัดเก็บความจำสำรองส่วนบุคคล: ID-09'
> สถานะ: เข้าถึงได้ (Access Granted)
> ข้อมูลสำรอง: 85% (ถูกล็อกไว้ด้วยรหัสส่วนตัว)
> ตำแหน่งที่ซ่อนชิปความทรงจำหลัก: โรงเรียนเก่าของคุณ... ห้องปฏิบัติการใต้ดิน
>
ผมชะงักงัน... แหวนวงนี้ไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือ กุญแจดิจิทัล และ อุปกรณ์บันทึกข้อมูล ที่ซ่อนเร้นไว้!
ความทรงจำมากมายถูกส่งเข้ามาในหัวของผมทันทีอย่างรุนแรง ไม่ใช่ภาพอดีตที่สมบูรณ์ แต่เป็ ความรู้สึก ของการวางแผนที่ซับซ้อน ความตื่นเต้น ในการแฮกเข้าระบบ และ ความรู้ เกี่ยวกับแผนผังของโรงเรียนเก่า
ผมรู้แล้วว่าชิปถูกซ่อนไว้ที่ไหน... และนั่นคือที่ที่ผมต้องไป
*เป้าหมายและความเสี่ยง*
ผมรู้สึกว่าตัวเองมีเป้าหมายที่ชัดเจนขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน: ชิปความทรงจำ
ผมคว้าปืนพกขึ้นมาสำรวจอีกครั้ง ผมรู้ว่าะุในแม็กกาซีนเหลืออีกกี่นัด และรู้ว่าการเคลื่อนไหวแบบไหนที่จะทำให้ผมปลอดภัยจากกล้องวงจรปิดของเมือง
ผมหันไปมองาแที่ขมับในกระจกเงา... รอยแผลที่กำลังจะกลายเป็เครื่องหมายยืนยันตัวตนของผม
ไม่ว่าผมจะเป็ ID-09 หรือ ณัฐ หรือแค่ร่างโคลนที่ถูกลบความทรงจำ... สิ่งที่สำคัญคือตอนนี้ผมมีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จ
ผมต้องชิงชิปความทรงจำคืนมา... ก่อนที่ ID-10 จะนำข้อมูลของผมไปใช้ทำลายทุกอย่างที่ผมรัก (แม้ผมจะยังจำความรักนั้นไม่ได้เลยก็ตาม)
ในขณะที่ผมกำลังจะออกจากห้องพัก เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เครื่องเดิมก็ดังขึ้น:
> 'พบการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติใกล้พิกัดของคุณ... 10 นาที'
>
ผมรู้ทันที... พวกเขาตามมาได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง?
ID-10... เขาคิดเหมือนผม และรู้ว่าผมจะต้องค้นหาข้อมูลนี้เจอ!
ผมเปิดหน้าต่างห้องออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะะโลงสู่หลังคาที่อยู่ชั้นล่าง เพื่อหลบหนีการมาถึงของคนที่ถูกส่งมาจากเงาของผมเอง !
*โปรดติดตามตอนต่อไป*