ซุปเปอร์สตาร์ของฉัน

ตอนก่อนหน้านี้

มิดไนท์นัดบลู ออกมาเจอกันหน้าหมู่บ้านเธอๆ จึงต้องชวนปอยเพื่อนของเธอออกมาด้วย เพื่อมาขึ้นรถมิดไนท์ด้วยกัน

14.00 น.

             รถมาแล้ว มิดไนท์ เปิดประตูแล้วเรียกเราสองคน “ ขึ้นรถได้เลยครับ “ เพื่อนฉัน ปอย อยู่ในอาการตกตะลึง มองเขาอยู่นาน จนฉันต้องเรียกเพื่อนให้ขึ้นรถได้แล้ว  มิดไนท์ จึงถามว่า บ้านคุณอยู่ไหนครับ

ปอย:  บ้าน.. บ้าน. บ้าน ปอยเลยแยกนี้ไปแล้วเลี้ยวซ้ายค่ะ

ปอย:   มันเกิดอะไรขึ้น  บลู เล่ามา

บลู :  ฉันจะเล่าให้ฟังวันหลังนะ

ปอย:   แกกับ มิดไนท์ คอ..อบ..บอ..คบ กันเหรอ

บลู :   หึหึ ความจริง ไม่ใช่

มิดไนท์ : คบกันแบบลับๆครับ

บลู :     นายจะบ้าเหรอ พูดแบบนี้ได้ยังไง

ปอย:   เดี๋ยวก่อน บลู แกว่ามิดไนท์ทำไม

บลู :      ไม่ได้ว่าเขาสักหน่อย

มิดไนท์ :  ฮ่าๆ น่ารักดีนะครับ

บลู :      ปอยถึงบ้านเธอแล้ว

ปอย:   ขอตัวก่อนนะคะ

             พอปอยลงจากรถไป ฉันรีบไลน์ไปบอกเธอว่า อย่าเพิ่งไปบอกอีกสองคนนะ ปอยก็ตอบกลับมา โอเค ปอยบอกอีกว่า มิดไนท์ ตัวจริงนิสัยดี น่ารักสุดๆ  พอฉันจะพิมพ์ตอบปอยอีก มิดไนท์ก็ดึงโทรศัพท์จากมือฉันไป ฉันมองค้อนเขา แต่คนหน้าหล่อๆทำหน้าตาเ๯้าเล่ห์ใส่ฉัน 

มิดไนท์ : ฉันชวนให้เธอมาเดทกับฉันนะ ไม่ให้มาคุยกับเพื่อน

บลู :    ฉันแค่บอกเพื่อนเองนะ และเราไม่ได้มาเดทสักหน่อย

มิดไนท์ :  เพื่อนเธอจะบอกเพื่อนอีกกี่คนไม่เห็นเป็๲ไรเลย

บลู :        ฉันยังไม่อยากจะดังตอนนี้

มิดไนท์ :  ฉันพร้อมจะมีแฟนแล้ว

บลู :        เอ๊ะ ก็นายมีแฟนอยู่แล้วนิ

มิดไนท์ :   นี่ไงครับ ฉันจะพาเธอไปเดินห้างเพื่อเปิดตัวแฟน

บลู :         หือ เพื่ออะไร ไม่เอาอ่ะ อยู่ในรถเนี่ยแหละ

มิดไนท์ :    ความลับยังไงก็ต้องแตกอยู่ดี

บลู :         นายนี่มัน..

           มิดไนท์ ลากฉันลงมาจากรถ แต่เขาใส่แมส ใส่แว่น ใส่หมวก ให้คนจำเขาไม่ได้ เขาบอกว่า จำมาจากละคร ฉันเลยบอกเขาว่า นายจะปลอมตัวยังไง ฉันก็จำนายได้ 

“แต่คนอื่นจำผมไม่ได้นะครับ ” ผมเถียงเธอ สายตาเธอบอกว่าเธออ่ะชอบผม

“ไปหาข้าวกินกันเถอะ” ตอนนี้ฉันหิวมาก

“แน่ใจนะครับอยากเปิดตัวกับฉัน” เธอจับมือผมด้วยนะ

“แล้วจะไปกินที่ไหน ”  บลูผู้หิวโหย

“โรงแรมครับ แบบส่วนตัว”

“ไม่อะ แพง”

             แล้วเขาก็ลากฉันเดินไปร้านเสื้อผ้าผู้ชาย เขาก็ไปเลือกเสื้อผ้าอยู่สักพัก คงไม่ถูกใจเขาๆ เลยดึงมือฉันกลับมาขึ้นรถ ไปยังโรงแรมต่อ

ที่เขาจองห้องพักไว้เรียบร้อย  ฉันไม่ได้พูดอะไร ได้แต่นั่งเงียบๆบนรถ อยู่ๆก็มีไลน์ข้อความเด้งขึ้นมา

มะนาว :  บลูแกอยู่ไหน

บลู :        มีอะไรเหรอ

มะนาว :   ไม่มีอะไร

บลู :        ถ้าฉันว่าง เดี๋ยวจะไปหา

มะนาว :   โอเคจ้า

             มิดไนท์เขาก็แอบอ่านไลน์ฉันในขณะที่ฉันพิมพ์อยู่ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาเพราะในไลน์กลุ่มเพื่อนฉันไม่ได้มีใจความสำคัญที่จะต้องปิดบังเขา